Faðir minn, Björn Friðfinnsson, er farinn að blogga um Evrópumál, umverfis - og orkumál , alþjóðamál og Grímsey hér á Vísisblogginu. Slóðin er blogg.visir.is/bjornf og þar er ítarlegri grein um Vegvísi til Evrópu sem birtist í Fréttablaðinu í dag.

Borðstofuborðið er þakið súkkulaði og sælgæti: Tvö risaegg, fjögur af miðstærð, átta smáegg, fullt af nammi. Mig hryllir við þessu, enda veit ég af reynslu að lítið verður borðað af dýrðinni, strákarnir mínir hafa alltaf stærri augu en maga þegar kemur að nammi. Sá eldri er þegar búinn að gefa þeim yngri allt innvolsið úr eggjunum sínum tveimur.

Ég reyndi að miðla þeirri visku fyrir páska að áralöng reynsla sýndi að þeir hefðu aldrei lyst á stórum eggjum, en karlpeningur heimilisins lagðist allur gegn skynsemisröddinni. Ekki í fyrsta sinn!

Biskup Íslands talar um páskaeggin í pistli á www.trú.is . Þau eru eitt af elstu táknum páska. Svo segir hann:

Egg er viðkvæmt og brothætt. Eins og lífið. Boðskapur páskanna er krafa um lotningu fyrir lífinu! Við sköpum ekki líf. Við getum ekki skapað eitt einasta lóuegg. En við eigum auðvelt með að brjóta það!

Gleðilega páska!

Fræðslustjóri Reykjavíkur hvetur fólk til þess að halda börnum heima.

Þessi frétt kom í útvarpinu kl. 8.08. Þá var ég búin að skila einu barni í skóla (að vísu í menntaskóla) og faðirinn á leið með yngra barnið í grunnskóla. Drengurinn sjálfur búinn að hringja í skólann og heyra að þar sé kennsla.

Hvusslags rugl er þetta? Veit fræðslustjóri ekki að kl. 8.08 eru flestir komnir í skólann eða langleiðina þangað því að kennsla byrjar 8.10. Þessi tilkynning kom allt of seint fyrir foreldra þeirra 30.000 grunnskólabarna sem búa á höfuðborgarsvæðinu, þar af líklega rúmur helmingur í Reykjavík.

Þar fyrir utan sýndist mér nú alveg fært í skólann. Það var þæfingur á götum en flestir krakkar eru í göngufæri frá skólanum sínum og ábyrgðarfullir foreldrar fylgja litlum börnum ef veður er vont. Ég ók framhjá fleiri skólum í morgun á sá börnin keifa  í gegnum fjúkið og inn í skólann. Strætó gekk eins og venjulega.

 Fræðslustjóra er kannski vorkunn því að það var mjög vont veður í útvarpinu, og ekki skal ég draga í efa ófærð utanbæjar. En þá verða menn að vera hugrakkir og tilkynna svona hluti ekki síðar en 7.30. Þá þiggja blessuð börnin eflaust að vera heima og hafa það gott og foreldrar geta gerð viðeigandi barnagæsluráðstafanir. Annars verður þetta bara óreiða og óöryggi, fyrir utan pirringinn hjá þeim sem fóru í skólann en fréttu síðan að þau hefðu getað verið heima!

Ég fann þessa lýsingu í fórum mínum af aðventu fjölskyldunnar í Almaty, Kazaktan, 1997. Fannst hún góð áminning um að gleyma sér ekki í allsnægtarfárinu og asasóttinni hér á Íslandi 10 árum síðar:

Það vantar ekki snjóinn í Kasakstan. Höfuðborgin, Almaty, liggur við rætur Tien Shahn fjallgarðsins sem rís upp af voldugu miðasísku sléttunni, 2000 kilómetra frá sjó. Þennan desembermánuð var kuldinn yfirleitt mínus 16 – 20 gráður á daginn. Loftið var kyrrt en jörðin, þessi mikli landmassi, andaði kulda sem smaug í gegnum skóna og ullarsokkana og las sig upp eftir hryggsúlunni. Ég skrifaði í bréfi heim: “Ég fór á markað á fimmtudag og varð svo kalt að mér hlýnaði ekki fyrr en á laugardag.”

Ég átti heima í hverfi sem kallað var Kompott af því að allar göturnar þar hétu ávaxtanafni. Húsin voru flest illa einangruð timburhús byggð af rússneskum innflytjendum fyrr á öldinni. Mörg höfðu ekki rennandi vatn og á hverju horni var vatnspumpa. Göturnar voru þröngar og illa lýstar og flækingshundar fóru um í flokkum. Samt hafði okkur liðið vel í Kompott. Þar var auðelt að kynnast nágrönnunum sem oft deildu bakgarði saman, börnin gátu leikið sér óhult í garðinum og hverfið var í göngufjarlægð frá miðbænum.

Að einu leyti vorum við í Kompott hverfinu í Almaty óheppin þennan vetur. Flest húsin voru hituð með gasi. Allir elduðu með gasi og þennan vetur var gas af ákaflega skornum skammti í Almaty. Það sama hafði reyndar verið upp á teningnum árið áður en þá fengum við gas öðru hvoru, nú virtist það alveg horfið. Ég man að þó að rússneskukunnáttan hafi verið takmörkuð var ég strax fyrsta veturinn minn í Almaty orðin nokkuð fær í að ræða gas og rafmagnsástand við nágrannakonurnar og voru margar sögur sagðar af því hve lengi það tæki að elda súpur í hinum ýmsu hverfum borgarinnar. Sumir fengu stóra gaskúta í húsið til að elda við en eigandi hússins okkar vildi ekki leyfa það vegna eldhættu. Menn fóru í auknum mæli að kaupa sér rafmagnsofna til að hita og í desember 1997 brann rafstöðin sem þjónaði hverfinu okkar yfir. Þetta vissum við reyndar ekki fyrr en í lok mánaðarins og biðum því þolinmóð eftir rafmagni meira og minna allan mánuðinn.

“Nú getur þetta ekki orðið verra”, sagði ég við Önnu Östby, norska vinkonu mína sem bjó í sömu götu. Hún hafði gaskút og gat hitað vatn, en var búin að gefast upp á gasi- og rafmagnshitun og reyndi nú að kynda með kolum. Kolin hituðu illa og húsið var þakið ryki. Hún leit á mig, krímug af kolarykinu, og sagði með áherslu: “Nei, nú getur þetta ekki orðið verra.” Við höfðum rangt fyrir okkur.

Kasakkar eru múslimar. Í Almaty búa hins vegar margir Rússar en þeir halda jól í janúar. Þjóðirnar sameinast hins vegar í nýárshátíð þegar börnin fara í grímubúninga og menn tendra ljós á nýjárstrénu. En það er lítið um jólaæsing í Almaty og enginn sem auglýsir jólin hvorki um miðjan október né miðjan desember. Mér fannst þetta gott. Við gátum ráðið ferðinni sjálf og búið til jólaskraut, piparkökur og sungið jólasöngva á okkar eigin hraða alla aðventuna. Ég hafði gert allmargar kökusortir árið áður upp á íslenskan máta við nokkra hrifningu en þó frekar furðu flestra kunningja minna sem voru ekki vanir svona stöndugum undirbúningi. Undantekningin voru Norðmennirnir, sem skildu hið miðlæga jólagildi piparkökuilms. Þetta ár puðaði ég áfram að undirbúa íslensk jól, hangikjöt og laufabrauð skyldi ekki vanta, smákökur og kakó ekki heldur og jólatréð átti að skreyta með piparkökum.

Á fyrsta sunnudegi í aðventu kveiktum við á kerti á heimagerðum kransi úr trölladegi og sungum. Það var kalt í húsinu og rafmagnið dugði ekki einu sinni til að halda ísskápnum gangandi. En kertið var fallegt og okkur hafði tekist að baka piparkökur skömmu áður sem voru nú borðaðar í vinafagnaði við ljósið. Við föndruðum músastiga og bjuggum til kort af allri þeirri hæfni og mætti sem býr í tveggja og sex ára piltum og eldri sonur minn, bígerði piparkökuhús með húsgögnum og íbúum.

Tveimur dögum síðar stökk kötturinn okkar á aðventukransinn og braut hann. Ég raðaði fjórum kertum á disk og aðventan hélt áfram að vera frekar köld og afskaplega dimm. Sex ára sonurinn skrifaði sögu um geimfroska og lýsti geimskipinu svo: “Það var svartara en svart, svartara en myrkrið þegar slokknað er á öllu og það er kalt.” Smákökudeig beið í kaldri geymslu því að ofninn virkaði illa.

Á öðrum sunnudegi í aðventu var samt komið myndarlegt piparkökuhús upp á hillu. Inni í því mátti greina húsgögn úr degi og gúmmíorma. sem lágu og “töluðu í síma, léku á tölvu horfðu á sjónvarp og létu sér líða vel,” svo vitnað sé í soninn. Húsið var það síðasta sem okkur tókst að baka og er nær að segja að kökurnar hafi þornað en bakast því að hitinn á ofninum komst ekki hátt vegna lítils straums. Aðventan var farin að snúast að stórum hluta um það hvar við ættum að borða, hver af vinum okkar hefði rafmagn, hver ætti gaskút og gæti hitað vatn, hvar mætti þvo þvott og svo um að bjóða enn minna gæfusömum kunningjum að baða sig hjá okkur því að húsið okkar hafði miðstöðvarhitun sem ekki var háð rafmagns-og gasveitunni og skaffaði heitt eða að minnsta kosti volgt vatn.

Eginmaðurinn fór í vikuferð til Úsbekistan og Túrkmenistan um miðja aðventu. Við strákarnir vorum ein heima ásamt kettlingnum og rottunum sem bjuggu í gestaherberginu og hluta eldhússins. Þær voru stórar, svartar eða dökkgráar og hlógu bara að litla kettinum okkar. Þær voru líka ósköp háværar, einkum á kvöldin og ég barði oft í vegginn og skipaði þeim að þegja. Stundum stóð ég mig að því að öskra á þær á rússnesku, líklega í þeirri veiku von að þær skildu það tungumál betur. Þær þögnuðu yfirleitt þegar ég barði en eitthvert kvöldið varði þögnin aðeins andartak, svo kom hraustlegt högg í vegginn á móti. Ég stóð í myrkrinu, starði á vegginn og hugsaði: Ég þarf að komast burt, ég er farin að eiga mors-samskipti við rottur.

Myrkrið og kuldinn olli því að við strákarnir fórum yfirleitt snemma í háttinn og kúrðum saman í hjónarúminu. Eitt kvöld höfðum við dauft rafmagnsljós og ég vakti frameftir við jólasnatt en drengirnir sváfu í rúminu mínu. Klukkan hálf-tíu fór rafmagnið. Í hvert sinn sem það gerðist fór ég fram í litlu, köldu geymsluna við svefnherbergið þar sem rafmagnsinntakið var því að þar hafði kviknað í haustið áður. Þetta kvöld hafði það gerst aftur og þegar ég opnaði dyrnar sá ég eldtungurnar teygja sig gráðugar upp eftir veggnum. Ég lokaði dyrunum, vakti strákana, klæddi þá í úlpu og hljóp af stað út í myrkrið. Nágranni okkar átti húsið og ég bankaði hjá honum og sagði honum að slökkva eldinn. Síðan gengum við niður dimma götuna til norsku vinanna. “Það er kviknað í hjá okkur aftur,” sagði eldri strákurinn minn um leið og þau opnuðu. “Við vorum að hugsa um að gista hjá ykkur og kannski getum við sett teppi á gólfið og borðað popp og sungið.” Hið síðastnefnda hafði verið gert skömmu áður við kertaljós meðan við biðum eftir meira rafmagni til að klára að baka lifrarkæfu til jólanna.

Síðar um kvöldið fór ég að kanna verksummerki ásamt Norðmanninum. Geymslan var öll svört af sóti en eldurinn var slokknaður. Svefnherbergið var fullt af reyk og sóti en ekkert brunnið. Ég þakkaði Guði að ég hafði verið vakandi þetta kvöld en ekki sofnuð með strákunum í svefnherberginu. Í eldhúsinu var augljóst á hljóðunum að rotturnar höfðu lifað af.

Daginn eftir flutti ég inn aftur með strákana og færði reykingavarann úr eldhúsinu yfir í svefnherbergi. Í bréfi skömmu síðar stendur: “Anna hafði rafmagn í dag og ég bakaði piparkökur með krökkunum hjá henni. Svo fór ég til Carolar vinkonu og þvoði þvott. Á eftir ætla ég að líta á hús kunningja okkar, við flytjum kannski þangað yfir jólin til að geta bakað kalkúninn, að minnsta kosti ef ekki hlýnar bráðlega í húsinu. “ Til flutnings kom þó aldrei, rafmagnið hélt áfram að vera svo lélegt að ekkert virkaði nema ein lítil ljósapera en einhvern veginn vöndumst við því. Og hver dagur færði líka smásigra: “ég fann fína tólg á markaðnum og ætla að steikja laufabrauð á rafmagnshellunni minni næst þegar við fáum rafmagn” og annan dag: “rafmagnið hefur verið upp og ofan, kalt og fleira en ég verð þó að segja að í þetta sinn verða haldin jól í eldhússkápunum sem eru svo hreinir að rotturnar geta speglað sig í gólfinu.” Á Þorláksmessu komu nýjárstrén á markaðinn og ég skrifaði: “Í dag gerðum við Írena barnfóstra 16 hvítar laufakökur og 18 brúnar (rúgur). Verst var steikingin sökum áberandi lélegs hita sem er vegna einstaklega lítils rafmagns. Jólatré var keypt og skreytt. Ljósin virka og Björn litli, 2ja ára, söng: Happy birthday to you! þegar stjarnan var sett upp. Ég gerði reykt laxapate með ekta rauðum kavíar af markaðnum og moðsauð hangikjötið. Best var að við náðum sambandi við náunga sem er kokkur í bandaríska sendiráðinu og hefur sem aukagetu að sjá um mat í veislur. Hann tekur að sér að matbúa kalkún fyrir áhugasama og steikja. Þetta reddar okkur alveg því að ofninn virkar ekki frekar en annað. Svo að við erum hress og hlökkum til jólanna. Strákarnir spyrja mikið hvort þeir megi ekki opna einn pakka, bara einn! Það er gaman að fylgjast með spenningnum.”

Aðfangadagur rann upp með neyðarópi frá norsku vinunum: Megum við koma öll í bað, öll sex? Við höfum ekkert heitt vatn. Getum við hitað rifjasteikina okkar í ofninum þínum, er ekki smá-ylur á honum? Norðmennirnir komu með síld og svínasultu og við skelltum á borð hrísgrjónagraut sem útvegaður var með forsjálni. Baðið var svart af kolaryki en allt annað hreint þegar við settumst að sannkölluðu jólahlaðborði í hádeginu, sungum söngva við kertaljós og skáluðum fyrir jólunum, vináttu, rafmagni og rottum. Á jólunum eru allir vinir. Rafmagnið kom og fór, kertin brunnu niður og við urðum rjóð í vöngum. Möndlugjöfin fór til stráksins míns sem gaf öllum með sér af súkkulaðistykkinu.

Kalkúnninn var fínn. Við höfðum gest kvöldverðar, einhleypa vinkonu okkar, og svo fengum við annan gest þegar jólasveinninn Santa Claus birtist og talaði ensku með norskum hreim. Ættingjar hringdu að heiman, drengirnir réðu sér ekki fyrir kæti yfir jólasveininum og alvöru pökkum og sá yngri sagði: “cheese!” fyrir framan vídeóvélina hálft kvöldið. Við lásum jólaguðspjallið, báðum Faðir vor, sungum meira og í hvert sinn sem rafmagnið kom á birti í stofunni af marglitum ljósum á jólatrénu. Þá hrópuðu strákarnir upp yfir sig af hrifningu yfir fegurðinni og jólagleðin og jólahelgin umvafði okkur öll.

Jóladagatölin eru komin í búðir. Í Kirkjuhúsinu fást falleg dagatöl með helgimyndum, í Rúmfatalagernum fjölnota dagatöl með vösum fyrir nammi eða annað, í matvöruverslunum súkkulaðidagatöl með tannkremstúbu í kaupbæti.

Ég man hvað mér fannst spennandi að opna glugga á dagatalinu fyrir jól þegar ég var barn. Við vorum þrjú systkinin og því opnaði ég aðeins þriðja hvern dag. Sá sem var síðastur í röðinni og yngstur fékk að opna á aðfangadag. Það var tvöfaldur gluggi og sýndi mynd af Jesú í jötunni, Maríu og Jósef. Stundum breyttum við röðinni svo að aðrir fengju að opna á aðfangadag, því að það var auðvitað aðal myndin.

Synir mínir hafa löngum verið ginnkeyptir fyrir súkkulaðidagatölum. Sjálf er ég ekki hrifin af því að börn borði súkkulaði fyrir morgunmat og gróf því fyrir nokkrum árum upp gamalt, heimagert dagatal þar sem gert er ráð fyrir að „gjafir“ hvers dags séu hengdar upp fyrir 1. desember og síðan klipptar niður.

Aðventa er jólafasta - tími til að fasta, íhuga og biðja. Tími til að minnast boða Krists og gera gott. Í fyrra tók ég upp nýjan sið til að vekja heimilisfólk til umhugsunar um þetta og breytti jóladagatalinu í góðverkadagatal. Hver dagur, hver „gluggi“ á dagatalinu, færir nýtt verkefni til góðs. Ekki mjög stór, eitthvað sem við ráðum við, en samt nóg til þess að við þurfum að leggja okkur fram við að gera það.

Drengirnir mínir, sem nú eru hálfir á unglingsaldrinum, tóku þessu vel og kvörtuðu bara nokkrum sinnum yfir því að fá ekki súkkulaðidagatal. Í staðinn gaf hver morgunn færi á að rifja upp nauðsyn þess að lifa í samræmi við boðskap Krists, eins og Sigurbjörn Einarsson orðaði svo vel í sálmi 374:

Að létta bróður böl
og bæta raunir hans,
að seðja, gleðja, græða mein
sé gleði kristins manns

Mogginn bjargaði deginum í morgun með grein um að of mikil þrif væru asmavaldandi. Fram kemur í greininni að notkun hreinsiúðabrúsa og lyktareyðandi úðabrúsa einu sinni í viku auki líkurnar á því að fólk fái asma. Eftir því sem efnin eru notuð oftar og tegundirnar fleiri, því meiri eru líkurnar á asmatilfelli.

Ég hef alltaf fundið þetta á mér og keppst við að halda asma frá fjölskyldunni með takmarkaðri hreinsiúðanotkun. Gott að fá það vísindalega staðfest að ég gerði rétt.

Þurrasti júní síðan mælingar hófust, stóð í blaði í dag. Júlí stefnir í að vilja slá það met.
Nú er vika liðin af sumarfríinu mínu og ég man varla eftir betri viku í fríi - það hefur verið sól allan tímann.
Auðvitað segi ég þetta með votti af samviskubiti yfir því að gleðjast og óska mér sólar þegar landið þarf rigingu, tún að brenna vegna þurrka og hálendið að fjúka.
En þetta þurra veður hefur hentað okkur vel því að ákveðið var að ráðast í 100 metra girðingu við raðhúsið. Á einni viku höfum við rifið upp 100 m af hekki (bundum það við bíla og kipptum því upp), losað okkur við það, grafið fyrir staurum, sett niður mót, steypt og erum farin að setja þverslár. Líklega vika eftir af púli.

Fríið verður einnig notað í að þrífa inni en það er alls ekki jafnskemmtilegt verk og útivinnan og ég fæ eiginlega ekki af mér að vera inni.
Hugsa að ég byrji bara á að þrífa gluggana að utan - og verði lengi að því.

Hátt í tugur féll í valinn við klapp og fögnuð viðstaddra. Aðeins eitt lítið barn nálægt mér þorði að spyrja að hinu augljósa þegar ung kona var skorin á háls: “Má þetta?”
Auðvitað var allt í plati. Við vorum á Víkingahátíð í Hafnarfirði og skemmtunin var undir því saklausa nafni: Leikar.

Sonur minn og frændi hans voru búnir að bíða lengi eftir hátíðinni. Sérstaklega voru þeir spenntir fyrir Víkingaskóla barnanna sem auglýstur var kl. 14.30 í dagskrá sunnudagsins.

Við mættum snemma svo að þeir misstu ekki af þessu, borguðum okkur inn (2000 fyrir fjóra) og fórum að ráfa milli sölubása. Svo var þrengt að því svæði til að Magnús Ver og fleiri gætu sýnt krafta sína. Ég er svo lítil að mér tókst ekki að sjá það fyrir mannþröng.

Annað var eiginlega ekki til skemmtunar en strákarnir höfðu keypt sér sverð og fengið skildi að gjöf og fóru út á tún að berjast við hina strákana. Menn hrundu niður en spruttu jafnharðan upp aftur þegar ný orrusta hófst. Þetta var eins og í Valhöll (hjá Óðni og Þór, ekki Sjálfstæðismönnum).

Öðru hvoru var spurt um víkingaskólann en hann virtist hafa gufað upp. Engar tilkynningar, enginn vissi neitt þrátt fyrir ítrekaðar tilrauninir mínar til að afla upplýsinga.

Eftir áðurnefnda leika, þegar klukkan var um 16.00 vildi ég fara heim, enda orðið frekar kalt eftir þriggja tíma bið eftir víkingaskólanum. Sonur minn þvertók fyrir að fara fyrr en Víkingaskólinn væri búinn. Ég hrósaði happi þegar ég sá kynni hátíðarinnar og vék mér að honum til að spyrja um afdrif skólans.
Hann benti mér á að tala við ákveðinn hóp víkinga sem höfðu umsjón með þessu. Ég var á leið þangað þegar ég heyrði kynninn segja: Og það er engin ástæða til að vera í fýlu yfir þessu.
Ég snéri mér við og benti á að þetta hefði verið auglýst dagskrá og ekki óeðlilegt að reikna með að hún stæðist.
Maðurinn kom þétt upp að mér og byrjaði að kyrja: Sól í hjarta, sól í sinni…
Ég nennti ekki að hlusta og fór að básnum þar sem meintir umsjónarmenn víkingaskólans voru.
Kynnirinn kallaði: Þú ert greinilega fýlupoki.
Umsjónarmenn víkingaskólans sögðu að því miður hefðu svo margir verið kallaðir niður í bæ að berjast með stuttum fyrirvara að þetta hefði dottið upp fyrir.

Ég fór að safna saman drengjum og við vorum næstum komin út þegar kynnirinn hefur upp raust sýna í hátalara og harmar að það hafi orðið mistök í dagskrá. Slíkt sé mannlegt og ef einhverjir séu í fýlu yfir því þá þyki honum það leitt.

Ég fann til mín, orðin að vissu leyti þátttakandi í hátíðinni, eins og Magnús Ver. Ég var þó ekki nafngreind.

En sumsé, stuttum skóla var slegið upp á túninu og drengjunum, sem höfðu barist allan eftirmiðdaginn, var sagt að þeir mættu ekki slá andlit og ekki koma í bakið á fólki. Það höfðu þeir nú fattað sjálfir, sýndist mér.

Strákunum mínum fannst þetta vel heppnað. Næst vill sonur minn vera í búningi - hann hefur tröllatrú á hæfileikum mínum á því sviði - og mæta nógu snemma til að fjárfesta í boga og örvum.

Ég veit ekki hvað ég geri. Ætli ég verði ekki bara í fýlu.

“Netið og siðferði á nýjum tímum” var yfirskrift málþings sem upplýsingasvið Biskupsstofu stóð fyrir í Neskirkju í dag. Þar kom margt fram áhugavert enda frummælendur ólíkir. Ég hrökk við þegar Salvör sýndi dæmi um það hvernig börnin okkar geta auðveldlega lent af saklausri leikjasíðu beint inn á áfengisauglýsingar og verri síður. Hún nefndi einmitt dæmi um síðu sem ég veit að yngri sonur minn fer oft á. Nú þarf maður að taka sig á og fylgjast betur með.

Einn frummælenda, Björn Harðarson sálfræðingur, talaði um að netið væri eins og stórborg án lögreglu og að foreldrar þyrftu að taka það hlutverk að sér - Pétur Björgvin Þorsteinsson djákni tók að vissu leyti í sama streng hvað hlutverk foreldra varðar en talað um netið sem nágrenni og börn þurfi “your friendly neighbourhood police” til að spjalla við þau um hvað varast beri.

Annað áhugavert var vangaveltur um völd á netinu, um mun á fréttamönnum og bloggurum, um nafnleysi og falskar kennitölur, óhróður og ábyrgð.

Mjög góð umræða og verður fylgt eftir með frekari þingum. Ég sting upp á umræðu um bloggheiminn sérstaklega næst.

Við unnum! - í okkar flokki. Átakið “hjólað í vinnuna” var tekið með trompi á Biskupsstofu og við enduðum efst í okkar flokki í fjölda hjóladaga. Okkar flokkur er fyrirtæki með 30 - 69 starfsmenn.
Þegar ljóst var snemma í maí um áhuga starfsfólks á hjólamennsku var markið sett hátt og boðað til reiðhjólamessu í Þingvallakirkju 25. maí. Og þó að meirihlutinn hafi tekið rútu þá voru 12 manns sem hjóluðu í messuna - ýmist alla leið eða hluta hennar.
Ég var ein af þeim sem lögðu af stað úr Grafarvogi laust eftir hádegi á reiðhjóli. Allt gekk vel upp að Gljúfrasteini. Þá fór að rigna aðeins. Og þar sem skjólsins af Esju naut ekki lengur var norðanáttin ísköld og hvöss. Það skánaði ekki eftir því sem ofar dró á Mosfellsheiði. Vindurinn var bæði til hliðar og á móti.
Framanaf yljaði ég mér við það hve gaman yrði að fara niður af heiðinni til Þingvalla en þegar upp var komið var vindurinn hvassari en nokkru sinni og allsendis ómögulegt að láta sig renna niður brekku - maður varð að puða á hjólinu og mjaka því áfram niður hallann - og á sama tíma berjast við móthliðarvindinn til að halda sér að veginum.
Ég þáði aðstoð fylgdarbíls og skammast mín ekki fyrir það. Ég vil reyndar halda því fram að ég hafi fari tvöfalda vegarlengd því að ég sikksakkaði svo mikið vegna hliðarvindsins. Sumir hjóluðu þó alla leið. Þeirra heiður er því meiri.

Það var hress hópur sem settist inn í kirkju og hlýddi á hugleiðingu um að “hinir síðustu verði fyrstir og hinir fyrstu síðastir”. Síðan þyrptumst við í nálægan sumarbústað til að hlýja okkur og grilla saman.

Ég lærði nokkrar dýrmætar lexíur:
1) Það er ekkert mál að hjóla á Þingvöll ef vindátt er hagstæð (eða engin)
2) mótvindur er ekki slæmur ef hann er í bakið, annars ómögulegur.
3) stór karfa framan á hjóli tefur mikið fyrir í roki.

En við ætlum hiklaust að skunda aftur á Þingvöll. Það verður átakið: Hjólað í messuna.