Ágúst Borgþór

Heildarhyggja, róttækni

13. desember 2007 kl. 0.33 eftir agustborgthor

Fyrir svona 20 árum var ég oftar en ekki sammála kvenfrelsis- og jafnréttissjónarmiðum sem höfð voru í frammi. Mér þótti ég lifa í óttalegu karlrembuþjóðfélagi. Mér misbauð t.d. viðhorf gagnvart nauðgunum og mér þótti Kvennalistinn vita á góða tíma fyrir mig sem aðra. Þær voru t.d. gagnrýndar fyrir að vera alltaf að tala um “mjúk mál”, eins og leikskólamál. Það var hlálegur málflutningur vegna þess að skortur á leikskólaplássum stóð venjulegu fólki fyrir þrifum daglega. Þær fjölluðu nefnilega um mál sem brunnu á meðalborgurum en festust ekki í staglkenndu tali um efnahagsmál. Ég kaus Kvennalistann einu sinni á því tímabili kosningaaldurs minn sem leið áður en ég snerist til hægri. Ég er bara stoltur af því gamla atkvæði. Einu sinni kaus ég líka Alþýðubandalagið en í dag er mér gjörsamlega óskiljanlegt hvers vegna ég gerði það.

 Núna er ég yfirleitt ekki nema sirka 10-20% sammála málflutningi feminista. Hvað veldur því að ég heyri aldrei í þeim feministum sem hæst töluðu á sokkabandsárum mínum? Aldrei heyri ég Ragnhildi Vigfúsdóttur tjá sig um jafnréttismál, eins og það var hressilegt að hlusta á hana og lesa eftir hana greinar fyrir 10 árum. Og Silja Aðalsteinsdóttir hefur bara talað um bókmenntir og listir frá því ég komst á fullorðinsár.

Gallinn við feminismann í dag er heildarhyggjan. Það er raunar helsti gallinn við pólitískar stefnur almennt og gerir þær allt of líkar trúarbrögðum: Þær þykjast hafa kortlagt veruleikann í stóru sem smáu, fundið rætur allra vandamála og eru með lykilinn að fullkomnu framtíðarþjóðfélagi. Frjálshyggjan er skást þrátt fyrir nauðhyggju um frjálsan markað sem ekki getur alltaf leyst allan vanda, t.d. vanda fákeppni og vanda menningarstarfsemi á litlu markaðssvæði. Frjálshyggjan virðir hins vegar frelsi einstaklingsins en ekkert er vestrænum nútímamönnum dýrmætara en frelsið og sjálfsákvörðunarrétturinn. Að miklum hluta er frjálshyggja auk þess hagfræðikenning sem virðist enn sem komið er virka betur en önnur hagfræði.  - Marxisminn og fasisminn eru skelfileg dæmi um pólitískar trúarsetningar, eins og flestir vita.  

Í framtíðarsæluríki feminismans fær framkvæmdastjóri 30 manna fyrirtækis yfir sig jafnréttislögregluna fyrir að ráða frænda sinn sem deildarstjóra í trássi við lögskipaða kynjakvótaskiptingu. Honum verður tjáð að vissulega ríki skilningur á því að aðstæður hans hafi boðið honum að ráða frændann (sem jafnframt hefur verið náinn samstarfsmaður hans frá upphafi, hans hægri hönd) en minni hagsmunir verða að víkja fyrir hinum meiri, hin frelsandi bylting verði að hafa sinn gang. Kynjajafnréttið verður að hafa sinn forgang í stóru og smáu.

Í framtíðarsæluríki feminismans situr einmana og einhleypur öryrki á sóðalegri krá í úthverfi. Þar gefur sig á tal við hann miðaldra kona, fyrrverandi nektardansmær. Er líða tekur á samtalið gerir konan öryrkjanum tilboð sem hann ákveður að taka  enda nýbúinn að fá greiddar bæturnar sínar: Hann ákveður að slá á langvarandi einmanaleik sinn og kynsvelti um stundarsakir. Síðar um nóttina verður parinu sundurorða og konan ákveður að kæra viðskiptavin sinn fyrir vændiskaup. Félagsráðgjafi kemur í fylgd jafnréttislögreglunnar sem handtekur manninn í morungsárið. Ráðgjafinn tjáir honum að vissulega sé hann í strangasta skilningi ekki ofbeldismaður en vændi þurfi að útrýma vegna þess að um allan heim séu konur seldar mansali og þær neyddar í kynlífsþrælkun. Fangavist hans þjóni göfugum heildarmarkmiðum um heim án kynbundins ofbeldis.

Stelpurnar eru nefnilega róttækar í bókstaflegum skilningi - þær finna rætur vandamálanna og skera burt. Þess vegna verður Seðlabankinn bráðum kærður fyrir að láta prenta peningaseðla sem notaðir eru til kaupa á klámefni.

Þær láta eins og þær séu bara grasrótarhópur að vekja fólk til umhugsunar með gagnrýninni umræðu. En svo einfalt er það ekki, þær hafa nefnilega völd og ítök. Þess sér sláandi stað í þingfrumvörpum, jafnvel stjórnarfrumvörpum ríkisstjórnar sem samanlagt ætti að teljast dálítið til hægri. Í borgarmálunum eru áhrif þeirra síðan miklu meiri.

Þess vegna verður fólk hrætt og reitt við þær. Mönnum misbýður ofstækið og óttast afleiðingar þess á frelsi sitt. Það réttlætir samt ekki lágkúrulegan og stóryrtan ad hominem málflutning og persónulegar árásir. Vondum málflutningi á að svara með rökum en ekki skítkasti.

   Flokkun: Óflokkað