Þórdís Bára Hannesdóttir

Það er stutt í yfirlætið og dónaskapinn þegar forsætisráðherrann er annars vegar. Skyldi það vera af því að hún er kona. Gæti líka verið af því að hún er vinstri sinnuð og hægri menn sem hafa sig mest í frammi við að sýna henni dónaskap og yfirlæti þola alls ekki að vinstri menn skuli stjórna landinu.

Ekki þýðir að segja að yfirlætið stjórnist af því að forsætisráðherrann stýri landinu verr en forverar hennar því þeir settu landið á hausinn.  Hún er þvert á móti að stýra landinu betur því það er að rísa úr öskustónni þó hægf fari enda gerir stjórnarandstaðan allt sem í hennar valdi stendur til að hindra framfarir og því miður líka nokkrir stjórnarsinnar við nefnum engin nöfn.

Það ætti að vera auðvelt fyrir allt skynsamt fólk að samþykkja Icesave í þjóðaratkvæðagreiðslunni 6. mars. Stöðugt eru að koma fram nýjar upplýsingar sem styðja þá skoðun.

Að hafna Icesave lögunum er óábyrg stefna sem mun gera þessa kreppu miklu dýpri og alvarlegri en hún þarf að vera.

Rökin fyrir þessari afstöðu verða sífellt augljósari.  Allar líkur benda til þess að við þurfum að borga um 150 milljarða vegna Icesave á árunum 2014 til 2021.

Auðvitað er þetta há fjárhæð sem út af fyrir sig væri gott við að vera laus við. Aðalatriðið er að það er ekki í boði að losna við þessa skuld og væri gott ef menn myndu skilja það í eitt skipti fyrir öll.

Skuldatryggingaálag íslenska ríkisins fer vaxandi sem þýðir að íslenska ríkið getur í raun ekki tekið erlent lán i venjuegri lánastofnun erlendis.  Íslensk fyrirtæki sérstaklega þau stærri eru að lenda í meiri og meiri vandræðum með að endurfjármagna sín erlendu lán.

Að hafna Icesave ofan í þetta ástand er stórhættulegt. Það mun stöðva alla framþróun um ófyrirsjáanlega framtíð og valda miklu meira atvinnuleysi og meiri erfiðleikum en nokkurn getur órað fyrir.

Þessir 150 milljarðar sem gert er ráð fyrir að við þurfum að borga eru aðeins smá aurar miðað við tjónið sem yrði við að hafna Icesavelögunum.

Mjög ánægjulegt er að stjórn og stjórnarandstaða eru loks að ná saman í Icesavemálinu. Samkvæmt þessari frétt er þegar komið á borðið það samningsmarkmið að reyna að fá vexti af láninu lækkaða.  Nú er undir viðsemjendum okkar komið hvort af samningaviðræðum verður eða ekki.

Þá er afar nauðsynlegt að Íslendingar standi saman þó að sú staða kæmi upp að Bretar og Hollendingar vilji ekki semja við okkur umfram það sem þeir hafa þegar gert.

Í þeirri stöðu er ekkert annað að gera fyrir Íslendinga en að staðfesta lögin í þjóðaratkvæðagreiðslu.

Annar kostur er einfaldlega ekki í boði.  Nú í vikunni höfum við fengið smjörþefinn af því sem mun gerast ef við samþykkjum ekki lögin.  AGS mun þá stöðva þá uppbyggingaráætlun atvinnulífsins sem nú er unnið eftir.  Þá er alveg ljóst að íslenska ríkið og íslensk fyrirtæki munu hvergi fá fyrirgreiðslu í erlendum bönkum. Það mun valda því að stærstu og mikilvægustu fyrirtæki landsins munu ekki geta haldið áfram eðlilegri starfsemi.  Það mun leiða til mun meira atvinnuleysis en nú er með þeim hörmungum sem því fylgir fyrir heimilin í landinu. Meira að segja Norðmenn náfrændur okkar og vinir munu ekki standa með okkur vegna þess að þeir telja að við höfum ekki staðið við okkar skuldbindingar.

Auðvitað verðum við að hlusta á vini okkar meðal þjóðanna. Við getum ekki lengur þrjóskast við og öskrað nei nei nei eins og ofdekruð smábörn sem engin nennir að hlusta á til lengdar.

Áróðurinn gegn Icesavesamningnum er ísmeygilegasti áróður sem átt hefur sér stað í íslenskri pólítík um langt árabil.

Þennan tiltölulega einfalda lánasamning er búið að teygja og toga og snúa á hvolf til þess að rugla fólk í rýminu.

Ekki er óalgengt, eins og sést m.a. á moggablogginu að menn segja hiklaust ,,við eigum ekki að vera að borga skuldir einkafyritækja” í hinu orðinu er sagt að við ætlum að standa við allar okkar skuldbindingar.

Það vekur og furðu í þessu sambandi að skoðanir fólks á þessum einfalda lánasamningi fer eftir flokkspólítískum línum.

Þannig sýna niðurstöður að aðeins fimmti hver sjálfstæðismaður styður lánasamninginn.

Hvernig má þetta vera. Icesavesamningurinn sem í upphafi var gerður af forystumönnum Sjálfstæðisflokksins fyrir hönd þjóðarinnar er nú hafnað af 4/5 sjálfstæðismanna.  Einnig liggur fyrir að samningurinn hefur mjög lítið breyst frá upphafi. Eina sem breyst hefur er að samningurinn sem sjálfstæðismenn stóðu að var til 10 ára með 6,7% vöxtum en núverandi samningur er til 14 ára með 5,55 % vöxtum.  Nú erum við komin að kjarna málsins.

Búið er að gera þetta einfalda lánamál að flokkspólítísku áróðurstæki til að koma ríkisstjórn félagshyggjuaflanna frá völdum.

Komin er tími til að menn greini þarna á milli og menn átti sig á því um hvað Icesavesamningurinn snýst.

Vonandi verða menn búnir að sjá í gegnum málatilbúnað og bull Sjálfstæðisflokksins þegar þjóðaratkvæðagreiðslan verður haldin.

Átakanlegt er að hlusta á óskhyggju og væl Sjálfstæðisflokksins vegna Icesavemálsins og ekki má þar heldur gleyma yfirvælaranum Ólafi Ragnari Grímssyni sem studdur er dyggilega af sínum bestu vinum Davíð Oddssyni.

Grundvallarmisskilningur felst í því að skilja hver er málstaður Íslands til framtíðar.

Það er ekki málstaður Íslands að biðja Breta og Hollendinga um afslátt í þessum málum við eigum að standa við skuldbindingar okkar vafningalaust og samþykkja Icsave lögin í þjóaratkvæðagreiðslunni.

Algjörlega fullreynt er að við komumst ekki lengra í þessum samningum.  Allar hugmyndir um annað er barnaleg óskhyggja.

Það virðist sem Steingrími sé að takast að lágmarka skaðann sem fosetinn olli okkur Íslendingum, enda stendur ríkisstjórnin eins og klettur á bak við hann og vonandi allir vinstri menn á Íslandi. Vonandi er ekki of snemmt að óska landsmönnum til hamingju.

Holur hljómur var í fagnaðarópi formanns Sjálfstæðisflokksins við ákvörðun okkar sjálfhverfa forseta.

Hann er að átta sig á því að þessi staða er ekki góð fyrir Sjálfsæðisflokkinn.  Stjórnarflokkarnir hafa engu að tapa í baráttunni framundan en Sjálfstæðisflokkurinn hefur öllu að tapa.

Það er stór munur á því að gaspra í stjórnarandstöðu og hvetja fólk til andstöðu við ríkisstjórnina með ómerkilegum áróðursbrögðum gegn Icesave og því að standa frammi fyrir kjósendum flokksins atvinnurekendum og öðrum og hvetja þá til að fella lögin í þjóðaratkvæðagreiðslu á sama tíma og fyrirætki landsmanna fá enga fyrirgreiðslu í bönkum erlendis frá.

Ekki þarf að eyða mörgum orðum að Framsóknarflokknum hans tími er liðinn.

Eftir að Icesavemálið var samþykkt á Alþingi treysta andstæðingar Icesavelaganna því að forsetinn komi þeim til bjargar.

Allur málatilbúnaður þeirra byggir á ómerkilegu áróðursbragði til að blekkja þá sem ekki hafa haft kost á því að kynna sér málið til hlítar.

Menn segja t.d. ,,hvers vegna eigum við að borga skuldir einkafyrirtækja” eða ,,hvers vegna eigum við að borga skuldir nýlenduríkjanna Bretlands og Hollands” allt er þetta sagt til að blekkja fólk. Auðvitað vill enginn borga. Það er álíka að hafa þjóðaratkvæðagreiðslu um þetta eins og að hafa þjóðaratkvæðagreiðslu um það hvort það eigi að borga skatt eða ekki.

Það sem áróðursmeistararnir þegja um er að segja hvað gerist ef við borgum ekki.  Staðreyndin er sú að skuldin vegna Icesave fer ekki neitt. Hins vegar eru miklu meiri líkur á því að við munum fá miklu verri kjör ef við neitum að veita ríkisábyrgðina auk þess sem þjóðin myndi endanlega missa allan trúverðugleika hjá vestrænum þjóðum þar á meðal hjá vinaþjóðum okkar norðurlöndunum

Átakanlegt var að lesa viðtal við formann Sjálfstæðisflokksins á forsíðu Morgunblaðsins í dag.

Þar lýsir hann þeirri skoðun Sjálfstæðismanna að þeir ætli að vera fyrir utan ESB og þar að auki að fella Icesavesamninginn.  Þetta minnir óneitanlega á Bjart í Sumarhúsum þegar hann eftir að hafa lennt í endalausu basli og misst bæði eiginkonu og skepnur i vonlausri baráttu við náttúruna ákvað í lok sögunnar að fara aftur upp á heiðina.

Sama er uppi á teningnum hjá hinum unga formanni Sjálfstæðisflokksins.  Eftir að efnahagskerfi þjóðarinnar hefur hrunið þá vill hann þrátt fyrir það eins og Bjartur forðum engin samskipti hafa við við nábúa sína þó hann viti að gjaldmiðill þjóðarinnar er handónýtur og mun aldrei nýtast í framtíðinni.

Spurt er hvað vakir fyrir þessum unga manni.  Við hvað er hann hræddur?.  Er hann að þóknast Davíð Oddsyni með þessum fáránlegu skoðunum sem eru eins og allir vita ekki í samræmi við hans eigin skoðanir eins og hann lýsti þeim fyrir nokkrum misserum síðan.

Hann verður eins og allir í hans sporum hafa þurft að gera að hrista af sér fortíðardrauga og gamla formenn sem eru hættir í pólítík en geta samt ekki hætt að skipta sér af því sem þeim kemur ekki við.

Er næsta skref hjá þessum unga manni að fara að verja ástarbréfin hans Davíðs eða frammistöðu hans í jöklabréfunum en áætla má að þessi mistök seðlabankastjórans fyrrverandi muni kosta þjóðina 3x meira en hún þarf nokkurn tímann að borga vegna Icesave samninganna.

Ætlar síðan formaðurinn að bíta höfuðið af skömminni með því að leggja til að þjóðin hafni Icesave samningunum og leiða yfir þjóðina þær hörmungar sem því yrði samfara.

Er ekki hreinlegra að segja af sér strax.

Niðurstöður úr könnun Eyjunnar eru greinilega ómarktækar. Aðeins rúm 7000 manns tóku þátt í kosningunni sem er aðeins 3 til 4% atkvæðisbærra manna í landinu. Þetta er ótrúlega lítil kosningaþátttaka þrátt fyrir mikinn áróður þeirra sem eru á móti Icesave málinu.

Í raun er því hér um mikinn sigur að ræða fyrir þá sem vilja samþykkja Icesave.  Engin spurning er um að i alvöru þjóðaratkvæðagreiðslu þar sem þátttakan væru 180 til 200 þúsund manns þá myndi stuðningur við Icesave samkomulagið vera yfirgnæfandi.

Furðu sætir að andstæðingum Icesavesamkomulagins skyldi ekki hafa tekist að smala saman nema um 5000 manns til að taka þátt í atkvæðagreiðslunni á móti Icesave.  Þetta sýnir ótvírætt að fólk er að snúa baki við æsingamönnunum og er farið að líta raunhæft á hlutina.