Blommi

Tveir forsetaframbjóðendur slást nú um embættið og eiga ekki aðrir möguleika gegn þeim.  Þetta eru Ólafur og Þóra.  Ólafur, ógnvaldur ríkisstjórnarinnar og Þóra, sem hefur flesta fréttamenn á bak við sig og maskínu Samfylkingarinnar líka.  Nú er það undir okkur komið hvað við viljum, forseta sem getur lamið í borðið þegar misvitrir stjórnmálamenn eru að sigla þjóðarskútunni til andskotans eða viljum við forseta sem vill sigla lygnan sjó og skipta sér sem minnst af stjórnmálum.

Við eigum völina og kvölina.

Frúin í húsinu kom síðla dags heim úr innkaupaferð í bænum, og þegar hún hafði komið sér inn í anddyrið, heyrði hún raddir innan úr stofu, og það var táningurinn dóttir hennar, sem sagði:- Aldrei á ævinni hef ég séð neitt svona hrikalega langt, heldurðu ekki, að ég finni til, þegar þú stingur þessu í mig ?

Og unglingsleg karlmannsrödd svaraði:- Nei, þú verður alveg dofin, meðan ég geri það, og þegar ég er búin, finnurðu kannski svolítið til, en það  stendur ekki lengi.

Svo heyrðist telpan segja hikandi röddu:- Ertu alveg viss ?

Og stráksi svaraði af bragði:- Auðvitað er ég það-ég hef gert þetta svo oft áður, meira að segja við báðar systur mínar!

En þá beið frúin ekki boðanna lengur, heldur flýtti sér á vettvang til þess að koma í veg fyrir ódæðið-og kom að dauðskelkaðri dóttur sinni, sem var að fá eyrun á sér götuð fyrir eyrnalokka

Heyrðu, komdu með mér upp á herbergi og við skulum skemmta okkur saman. Sko, ég skal láta þig hafa pels fyrir vikið.

Ég vil ekki sjá pels, ég á einn fyrir.

Heyrðu, hvernig lýst þér þá á að fá demantshálsfesti ?

Ég vil ekki sjá neitt svoleiðis.  Af hverju geturðu ekki bara boðið mér peninga ?

Peninga, manneskja!  Þú veist það líklega, að þá fær maður ekki í heildsölu!

Höldum svo áfram að nöldra um kreppuna

Þar kom að því að rífa sig upp á rassgatinu eldsnemma á fimmtudagsmorgni til að halda heim á leið, frekar erfitt, sérstaklega eftir allt djammið.  Jæja, við fórum nú fyrst í morgunmat til að fara nú ekki með tóman mallann í þetta langa ferðalag sem framundan var, austur á land.  Eftir morgunmatinn komum við gleðipinnarnir úr heilsuhorninu saman til fá okkur síðasta smókinn saman.  Þarna reyktu nær allar konur Capri, sögðu að það styrkti grindarbotninn.  Við kvöddumst þarna og héldum síðan af stað til að setja farangurinn í rútuna og viti menn, stóra taska konunnar slapp í lestina.

Haldið var af stað og varð svipað fyrirkomulag á heimleiðinni og var á leiðinni til Hveragerðis, gamanmál og leiðsögn nær alla leið.  Stoppað var þrisvar á leiðinni og kafreykti maður þá til að halda þetta út.

Ég vill lýsa ánægu minni með þessa ferð.  Það var hugsað vel um okkur á Hótel Örk, herforinginn Gunnar Þorláksson sá um það.  Þá var starfsfólkið þarna einstaklega lipurt og brást fljótt og vel við óskum frá fólki.  Það er alveg á hreinu, við komum á Hótel Örk aftur á næsta ári.  Ég kallaði þessa daga víst Gamlingjadaga en þeir heita víst Sparidagar og biðst ég velvirðingar á því.

Jæja, nú er að renna upp síðasti dagurinn á Hótel Örk, að sinni alla vega.  Að sjálfsögðu hófst hann eins og vanalega með morgunverði og að sjálfsögðu sleptum við morgunhreifingunni, við vorum komin í afslöppun og ætluðum sko ekki að reyna of mikið á okkur, við hjónin.  Við fórum heldur ekki í danskennsluna hjá Gunnari þar sem það hefði kanski kostað einhverja áreynslu og svo vildi karlinn ekki kenna mér jarðýtudansinn.

Kona mín hafði snapað sér ferð með hjónum frá Fellabæ, Siggu og Jóni, yfir á Selfoss þar sem hún ætlaði að kaupa sér stóra ferðatösku undir það dótarí sem hún hafði keypt í ferðinni.  Ég fékk að fljóta með, svona fyrir siðasakir.  Þar sem konan ætlaði aðeins að fá eina tösku undir draslið, varð hún að vera risavaxin.  Ég fann eina tösku sem frúin varð himinlifandi yfir en eitt vandamál kom þó fljótlega í ljós, hún var svo stór að hún komst ekki í bílinn og urðum við að setja hana aftan í hann og draga hana til Hveragerðis.  Þá vaknaði önnur spurning, voru lestarhurðarnar á rútunni nógu stórar til að við kæmum helvítis töskunni þar inn ?  Við komum svo heim á hótal og fórum að troða í gýmaldið og viti menn, við komum þar öllu fyrir sem keypt hafði verið.

Á meðan á Selfossferðinni stóð hafði hafist Bingó og vorum við of sein í það.  Því fór ég að undirbúa lokakvöldið og fór í sund.  Ég synti eina ferð yfir laugina, rólega til að reyna ekki um of á mig og skreið upp stigann hinum megin og velti mér ofan í heita pottinn sem þar var.  Eftir dágóða stund í pottinum fór ég yfir í gufuhúsið að gá að huldukonunum þar.  Ég sat þar lengi einn, engar huldukonur núna, og ég beið og beið og aldrei komu þær.  Það var liðin nokkuð langur tími þegar ég leit niður á bumbuna á mér og sá að hún var öll orðin eldrauð af hitanum og ég hreinlega að bráðna niður.  Ég gerði mér nú grein fyrir að ég hafði verið þarna of lengi og þyrfti kælingu strax.  Ég rauk því út úr gufunni og ætlaði að henda mér í sundlaugina til kælingar í kvelli en þá fór þar fram vatnsleikfimi.  Þegar ég kom æðandi að lauginni, rauður, sveittur og þrútinn greip um sig mikil skelfing í hópnum sem þar var með tilheyrandi óhljóðum.  Ég snarventi því og rauk inn í sturtu og var þar undir bununni þar til ég hafði fengið réttann lit aftur.  Þá fyrst gat ég farið upp á Miðgerðisbar til að fá mér bjór til að slökkva þorstann sem var að verða óbærilegur eftir allan þann bræðing sem ég hafði gengið í gegn um í gufunni.  Kerlingarnar, sem sátu þar með kaffibolla sína voru alveg gáttaðar á því hvað ég ætlaði að byrja snemma, halló, það var ekki nema klukkutími í sönginn og ég alveg skrælnaður.  Hvað um það, ég kláraði minn bjór og fór svo upp í herbergi.

Uppi í herbergi fóru, ég og frúin, að koma okkur í tuskurnar fyrir lokaballið.  Að sjálfsögðu fékk ég mér smá af söngvatni til að verða alveg klár strax í startinu á Gleðistundinni á Miðgerðisbar, nú skal sko tekið undir.  Við mættum svo þarna og ég fór að þenja raddböndin.  Þá gekk Gunnar gráklæddi fram hjá og sagði við mig “noh, bara þrumubassi”.  Við þetta varð ég ekkert lítið montinn og þandi mig alveg niður í rassgat svo undir tók á barnum.  Undirleikurinn var nú að hluta til í höndum Ástu, sem er galdrakona á allt mögulegt, spilað á all flest hljóðfæri, sög og herðatré og geri aðrir betur.

Þegar gleðistundinni lauk var komið að síðustu kvöldmáltíðinni eins og hjá Jesú.  Máltíðin var þriggja rétta og sá Gunnar um gamanmál á undan henni og milli rétta.  Þá kom Helgi Seljan fyrrverandi skólastjóri og þingmaður á svið með gamanmál sem honum virðist vera í blóð borin, hann er grínari mikill hann Helgi.  Í lokin kom fram samkór austfirðskra ellismella við undirleik Ástu galdrakonu.  Ég fékk ekki að vera með þrátt fyrir góða tilburði á Miðgerðisbarnum fyrr í kvöld.

Þegar herlegheitunum lauk var slegið upp balli, eins og öll hin kvöldin.  Nú var gefið í í dansinum enda eins og allir hafi yngst upp við dvölina á Örkinni.  Lokaballið var það fjörugasta í túrnum og slengdust flestir um öll gólf og alveg upp á veggi.  Svo kom áfallið, heimferð kl. 09:30 með morgni, sem sagði bara eitt, vakna eldsnemma sem er ekki mín deild en maður verður að láta sig hafa það.

Miðvikudagurinn rann upp bjartur og fagur með morgunmat, leikfimi og smók.  Tvent af þessu tók ég og getið þið kanski giskað á hverju ég slepti.  Þegar fólk fór að ræða saman barst fljótlega talið að rúmum þeim sem við höfðum til afnota í herberjunum.  Þau eru góð til að sofa í þeim en eitthvað höfðu rúmin hrekkt fólk um nóttina því margir kvörtuðu yfir því að þau vildu renna í sundur (???).  Dæmi var um að ein kona slasaðist á andliti þegar hún stakst á haus milli rúma með karlinn á bakinu.  Það er pottþétt að ég tek með mér spotta til að tjóðra helvítis rúmin í mínu herbergi næst þegar ég kem.  Það gengur ekki að beddarnir séu á fullri ferð út um allt herbergi og hana nú.

Kl. 10:00 var farin rútuferð með G. Tyrfings. Þetta var sagnaferð um Gaulverjabæ og Stokkseyri.  Við hjónin nenntum ekki þar sem við höfðum séð þetta allt áður.  Í stað þess dró frúin mig í allar þær verslanir sem fyrirfinnast í Hveragerði, nema búsverslunina, stór krókur var tekin fram hjá henni.  Þegar frúin hafði verslað nóg var haldið heim á hótel til að hvíla sig fyrir kvöldið.  Á meðan á hvíldinni stóð fór fram félagsvist í Glæsigerði með kaffiveitingum á eftir.  Við sleptum þessu bara til að hafa orku í kvöldið sem var framundan.

Liðakeppni í Boccia var eftir kaffið.  þarna fékk ég ekki að taka þátt þar sem reynt hafði verið að kenna mér þessa íþrótt í gær.  Það tóks ekki betur til en svo að innréttingar og fólk sem þarna var, var í stórhættu þegar boltasendingar mínar flugu um salinn og var ég nær búinn að skjóta í gegn um rúðu.  Ég fór því bara í Billiard með strákunum sem ekki tóku þátt í Bocciakeppninni.  Þá komst ég að því að þarna kom engin kona, nema Dóra, sem var ágætt því hún kann mikið af grínsögum sem stytti stundirnar á meðan beðið var eftir borði.  Ég veit þó allavega núna hvar er best að fela sig næst þegar ég kem.

Eftir að hafa farið upp á herbergi, ræst konuna og við farið í kvöldklæðnaðinn mættum við galvösk á Miðgerðisbarinn.  Ég hafði fengið mér fordrykk, til að koma söngpípunni í gang og gat því strax hafið gólin.  Svo komu þessi hefðbundnu skemmtiatriði með kvölverðinum.  Þeim stjórnaði að vanda eins og herforingi, Gunnar Þorláksson.  Dansleikurinn stóð svo fram eftir kvöldi.  Þarna náði ég að dansa við allar elstu konurnar á ballinu, nema eina, sem ekki fór út á gólf enda orðin 95 ára gömul.

Þriðjudagurinn hófs eins og mánudagurinn, með morgunverði.  Svo var það morgunhreifingin góða sem ég lét ekki sjá mig í þar sem framundan var andskotans næg hreifing því á eftir spriklinu átti að fara í gönguferð að Heilsustofnun náttúruleysisfélags Íslands.  Gengið var í gegn um Hveragerði að stofuninni þar sem boðið var upp á te.  Einhverjum varð að orði að þetta væri náttúruleysiste.  Hvað’ um það en aðalsýningin var í drullubaðinu.  Ekki skil ég þá sem geta velt sér upp úr drullu eins og flóðhestar og þótt flott.  Eftir drullubaðssýninguna var haldið af stað til baka og komið við í Þorlákssetri, félagsheimili eldri borgara í Hveragerði.  Þar var tekið vel á moti okkur með kaffi og rúsínuköku.  Þarna var einnig fróðleikur og gamanmál á dagskrá.  Ég vill bar þakka fyrir mig þarna.

Næst á dagskrá var leiksýning þar sem Snúður og Snælda voru með leikverkið “Rommí” sem ég hafði engan áhuga á að sjá.  Fór ég því upp í herbergi þar sem frú Blommi svaf á sitt græna.  Þar sem ég sá nú tækifærið stóra, snaraði ég skjóðu einni á bakið og skundaði í búsverslun þá sem er til húsa við hlið N1, skammt frá hótelinu.  Þetta var ágætt, smurolía og söngvatn um alla búð.  Ég keypti þarna nokkuð af búsi og ætti þá að losna um sönginn hjá mér á Miðgerðisbar í kvöld, alla vega get ég ekki sundið fyrr en á þriðja glasi en þá verð ég bara nokkuð góður, segir amma mín alla vega.  Jæja, alla vega slapp ég með þetta inn á herbergi áður en frúin vaknaði.

Ég hitti Valda vin minn Vestfirðing skömmu síðar niðri á Miðgerðisbar og sagði við hann að ég væri að hugsa um að fara í gufubað og stíma mig vel út fyrir kvöldið.  Valdi vildi ólmur koma með, sagðist ekki þora einn.  Ég skellti mér þá í skýluna og fór í sundlaugina á meðan ég beið eftir Valda, sem ekki lét sjá sig.  Ég synti þarna um í smá tíma og passaði mig á því að reyna nú ekki of mikið á mig.  Svo laumaðist ég í heita pottinn, ekki kom Valdi.  Þá sá ég huldumeyjar tvær laumast inn í gufuhúsið og var þá fljótur á eftir þeim drottningum.  Þarna sat ég dágóða stund og bræddi af mér fyrir kvöldið.  Allt í einu upphófst þessi líka litli hávaði inni í gufuhúsinu og hélt ég að helvítis hverinn væri að koma upp í gegn um gólfið.  Ég varð svo hræddur að ég kúkaði næstum í skýluna.  Huldukonurnar voru alveg rólegar og vissi ég þá að þetta ætti bara að vera svona.  Þegar ég drattaðist aftur inn á hótel, kom Valdi, heldur betur fúll og spurði hvort ég væri búinn að fara.  Ég þorði ekki að segja karlinum frá drottningunum sem verið höfðu með mér í gufubaðinu því þá hefði hann vestnað til muna.

Eitt var það sem ég hafði beði eftir.  Það var fundur um málefni eldri borgara með Hauki Ingiberssyni í Glæsigerði.  Ég mætti þar galvaskur og ætlaði að rífa kjaft eins og ég er vanur en karlinn hafði það af að svæfa mig og svaf ég nær allan fundinn.  Það var ekki fyrr en Dóra stóð upp, en hún hafði setið fyrir aftan mig, og kallaði all hátt fram fyrirspurn.  Svo mikill hávaði var í kerlingunni að sessunautur minn varð ekkert nema eyrnamergur þegar blés í gegn hjá mér.  Jæja, þetta varð í lok fundarins svo ég vaknaði rétt mátulega til að klappa og fattaði því enginn að ég hafði sofið allan tímann.

Þá var næst á dagskrá nokkuð sem ég lét eiga sig en það var Bridgekynning fyrir byrjendur í Þinggerði.  Ég fór, vel vaknaður eftir Dóru og fór að klæða mig upp fyrir kvöldið og hotta frúnni í druslurnar.  Við mættum svo niðri á Miðgerðisbar á gleðistundina fyrir matinn.  Ég hafði skotið aðeins á mig á meðan ég klæddist svo nú var ég tilbúinn í sönginn strax við komu.  Haukur Ingibergsson sá um undirleikinn að þessu sinni.  Þegar þessari gleðistund lauk tók við þriggja rétta málsverður og skemmtiatriði þar sem ég lék eitt hlutverk Bakkabræðra.  Mér tókst ágætlega til við leikinn enda þurfti ég svo sem ekki að leika mikið til að ná típunni.  Svo byrjaði ballið og spilaði Haukur fyrir dansi þetta kvöldið.

Fyrsti morgunninn rann upp.  Fyrir hádegi var á dagskrá morgunhreifing, billjardkynning, bocciakynning og danskennsla.  Ég fékk mér morgunverð og kíkti svo á morgunhreifinguna sem var stjórnað af nokkuð fallegri ungri konu, sem átti einnig að sjá um vatnsleikfimina.  Jæja, þegar ég leit inn í morgunhreifinguna, var þar allt á hvolfi, þjálfarinn líka, svo ég lét mig hverfa hið fyrsta.  Framundan var næg hreifing fyrir mig.  Alla vega var ég með falleg plön um að fara í sund, heita pottinn og gufu svo maður tali nú ekki um alla dansana sem ég ætlaði að dansa á þeim fjóru dansleikjum sem fram undan voru. 

Billjard, boccia og danskennsla átti að vera fyrir hádegi.  Þær æfingar voru flautaðar af hjá mér, að boði frúarinnar, þar sem fram undan var hjá henni verslunarferð ein mikil.  Kaupa átti bæði föt og skó fyrir dansleikina sem fram undan voru.  Ég drattaðist með frúnni af stað í tuskubúðina, eins gott að halda utan um veskið.  Tuskubúðin sem við fórum í reyndist ódýr og með þokkalega góða vöru.  Þarna var verslað í einn vörugám og fékk ég út úr þeim pakka þrennar næbrækur og hatt á höfuðið.  Eftir nokkur pör af skóm, buxur, pils, blússur, gollur og ýmislegt annað, varð frúin ánægð og varð ég að dragast með herlegheitin heim á hótel.  Mér varð nú hugsað til þess hvað ég yrði flottur á ballinu í kvöld í nýrri nærbrók og með nýjan hatt á höfðinu.

Hádegisverður var svo af hlaðborði í boði hótelsins.  Glætan að ég færi að sleppa honum.  Þar sat maður og raðaði í sig eins og enginn væri morgundagurinn.  Næst á eftir hádegisverðinum var félagsvist í Glæsigerði.  Þar sem ég var svo pakksaddur þá nennti ég hreinlega ekki að fara að spila.  Áfram hélt svo veislan, komið var að kaffi, þar sem maður hélt áfram að troða í sig.  Eftir kaffi var boðið upp á vatnsleikfimi.  Ég snaraði mér út og ætlaði í laugina en þar var þá allt komið á hvolf eins og í morgunhreifingunni, allt nema  leiðbeinandinn.  Ég læddist því fram hjá lauginni og henti mér í heita pottinn og hafði það gott þar á meðan aðrir puðuðu í lauginni.

Þegar fólk fór að drattast upp úr sundlauginni var stefnan sett á eitthvað sem kallað er hláturjóga.  Þarna var fólki komið til að hjæja að allskonar vitleysu eins og “Leyfðu mér að sjá vísareikninginn þinn elskan” hahahaha.  Jæja, hvað um það, ekki fór ég á þetta námskeið og hélt mér heldur í heilsuhorninu þar sem ekki þurfti að kenna fólki að hlæja, þar var alltaf mikið grín í gangi og mikið hlegið.

Gleðistund á Miðgerðisbar var nokkuð sem er alveg ómissandi þarna.  Fólk safnaðist þarna saman klukkustund fyrir kvöldverð og fékk sér fordrykki fyrir matinn.  Mikið var sungið þessa klukkustund við undirleik á dragspil.  Fólk komst hreinlega ekki hjá því að taka undir sönginn því að þeir sem ekki kunnu tekstana, fengu bara tekstablöð sem þeir urðu að nota.  Svona hélt þetta áfram og þokaðist mannskapurinn síðan inn millisal, syngjandi og inn þar sem þriggja rétta máltíð beið okkar.  Þá var haldið áfram því sem ég hafði gert nánast í allann dag, troða í mig krásunum.

Yfir borðhaldinu hélt Gunnar Þorláksson áfram að stjórna skemmtiatriðum, góður í því karlinn.  Þegar borðhaldi og skemmtiatriðum lauk, hófst dansleikurinn, þessi nr. 2.  Ég snaraði mér á gólfið með frúna en skildi ekki af hverju ég var eins og límdur við gólfið.  Þetta hafði verið svona í gærkvöldi og kenndi ég þá um ferðaþreitu.  Þegar skór mínir voru skoðaðir betur kom í ljós að ég hafði tekið með mér götuskó með linum gúmmísóla og jeppadekksmynstri í stað dansskónna sem eru með leðursóla.  Nú voru góð ráð dýr, eða ekki, þessu var bara reddað með að líma yfir framsólana heftiplástur og voru skórnir þá hinir ágætustu til að snúast á á gólfinu.

Lagt var af stað frá Austfjörðum snemma á sunnudagsmorgun í rútu og var ferðinni heitið til Hveragerðis.  Framundan var fimm daga dvöl á Hótel Örk á svokallaða sparidaga, sem eru fyrir eldri borgara ef ég skil þetta rétt.  Rútuferðin var nokkuð löng, ekki var stoppað nema þrisvar á leiðinni og það kallað pissupásur.  Pissupásurnar voru kærkomnar fyrir okkur reykingafólkið en við vorum vægast sagt komin með svima af öllu því lofti sem við fengum í lungun á leiðinni svona óblandað.  Við komum síðan að hótelinu laust fyrir kvöldmat.  Á móti okkur tók skemmtanastjórinn Gunnar Þorláksson, hann er víst danskennari að auki karlinn. 

Gunnar tilkynnti um að framundan væri þriggja rétta kvöldverður, kynning á dagskrá, kvöldvaka og dans.  Mér líkaði strax vel við Gunnar, sem er góðlegur feitlaginn karl og alltaf í góðu skapi í sínum gráu jakkafötum.  Þegar kvöldverðurinn hófst steig Gunnar á svið og kynnti það sem fram undan var næstu daga og var greinilegt að við hefðum nóg að gera ef við nentum að fara í allt það sem boðið var upp á.  Dagskráin átti að hefjast kl. 08:00 alla morgna og standa til miðnættis.

Að kynningu dagskrár lokinni leiddi gráklæddi maðurinn fram á sviðið dansfólk sem sýna átti línudans.  Þetta fyrirbrigði hafði ég ekki séð áður live og var það ný reynsla fyrir mig alla vega.  Þarna hamaðist liðið fram og aftur eftir sviðinu með káboyhatta á höfðinu og þumaðputtana niður á pung eða… með skankaslettur í allar áttir.  Alla vega upplifði ég þetta svona og þótti mér þetta líkjast því sem við kölluðum hér áður fyrr “Hillbill sprikl!.  Jæja, karlinn gráklæddi, sem kennir dans, fór að sýna okkur nokkrar gerðir af tjútti, nokkru sem ég hélt fram hér áður fyrr að ég kynni, en kunni samt ekki.  Gunnar sýndi mér fram á það að nokkuð feitur maður getur tjúttað lipurlega.  Hann sýndi fam á nokkur afbrigði þessa dans.  Eitt af þeim var fyrir lata karla sem snéru kerlingunum án þess að leggja sig neitt sérstaklega fram sjálfir (gæti hentað mér, og þó).  Einn dans sýndi Gunnar gráklæddi, það var að ýta,ýta og toga, toga dansinn sem ég vill kalla jarðýtudansinn.  Ég bað Gunnar um að kenna mér þessi spor svo ég gæti verið eins og jarðýta með ripper á dansgólfinu.  Karlinn sagði að þetta væri nú meira til gamans gert en hitt.  Þarna var greinilegt að hann var ekki búin að átta sig á hverslags gosi ég er.  Málið var nefnilega að ég vildi læra þetta til að getað sprellað með það síðar í góðra vina hópi.  Gunnar kennir mér þetta kannski síðar, ég er eins og Marteinn Mosdal, ég kem alltaf aftur.  Jæja, kvöldið fyrsta kláraðist og drattaðist ég óvenju snemma í bælið. 

Meira af dvölinni síðar, það eru eftir fimm dagar.  Á eftir að fara í sánabaðsmálin, sundið leikfimina, heita pottinn, biljardinn, botsíað, spilin, gleðipartíin fyrir mat og ekki síst í heilsuhornið.

Vísindamaðurinn kom á Hótel Borg, fékk sér herbergi, lokaði sig inni, tók inn undralyfið sem hann hafði mallað og steinsofnaði.  Svo vaknaði hann 100 árum síðar og allt virtist óbreytt svo að han hringdi í Landsbankann til þess að vita hvað hann ætti inni á bankabókinni, og fær þær upplýsingar að innistaðan væri 80 miljónir, svo han hringir í Kauphöllina til að vita, hversu mikils virði ríkisskuldabréfin hans væru, þau reyndust standa í 50 miljónum.

Yfir sig hrifinn hringdi hann strax í vikapiltinn á hótelinu og spurði strax:- Geturðu náð í kvenmann fyrir mig ?

Strákur sagði, að það væri nú ekki mikill vandi, svo vísindamaðurinn spurði svona í gríni, hvað þetta kæmi til með að kosta.

Fimmtíu miljónir fyrir kvenmanninn, svaraði strákur, og tuttugu þúsund fyrir símtalið !