Veiðiferðin
blommi 2. febrúar 2012
Tvær mannætur voru á rölti, einn faðir og einn sonur. Þeir feðgar fengu það verkefni að safna saman mat handa þorpinu sínu. Þeir ráfuðu um frumskóginn og leið ekki á löngu þangað til að aldraður Norðfirðingur kom í augsýn.
Sjáðu, þarna er einn! hrópaði sonurinn.
Nei, sagði faðirinn, það er varla nóg kjöt þarna til að fylla magann á hundunum.
Stuttu síðar kom í áttina til þeirra akfeitur Reyðfirðingur og þá byrjaði sonurinn að titra af ánægju. En hvað með þennan ? spurði hann.
Faðirinn hristi hausinn aftur og sagði:- Nei, ekki þessi heldur. Við myndum öll dyja úr hjartaáfalli vegna allrar fitunnar sem er á þessum. Við verðum að halda áfram.
Klukkustund síðar sáu feðgarnir gullfallega konu frá Eskifirði í fjarska. Sonurinn var orðinn órólegri en nokku sinni fyrr og sagði:- Það er ekkert að þessari. Étum hana.
Nei, sagði faðirinn enn einu sinni, við étum ekki þessa.
Hvers vegna ekki ? spurði sonurinn.
Faðirinn svaraði skjótt:- Vegna þess að við ætlum að taka þessa með okkur á lífi í þorpið og éta mömmu þína.
