Fánýtar fabúleringar

Sigurður Elvar, skeleggur blaðamaður á Mogganum, skoraði á mig til að taka þátt í vínkeðjunni svokölluðu. Tók ég þeirri áskorun með glöðu geði.

Rautt eða hvítt? Ég valdi hvítt. Og sé ekki eftir því í dag.

Það kom mér skemmtilega á óvart að ég fékk flösku af Grüner Veltliner sem er langalgengasta þrúgan í Austurríki. Flaskan kom frá honum Hubert Sandhofer, góðvini mínum í Burgenland-héraði.

Hér má skjóta því að að ég eyddi tveimur árum í Vínarborg og smakkaði ófá lókalvín. Þau voru góð, rétt eins og þetta.

Hins vegar varð austurrísk vínmenning fyrir gríðarlegu áfalli árið 1985 er upp komst að ófáir víngerðarmenn notuðu frostlög eða eitthvað þvíumlíkt til að gera vínin sín sætari. Þar með virtist fjögur þúsund ára vínmenning farin út um gluggan í einni svipan.

En þetta varð til þess að Austurríkismenn tóku vínframleiðslu sína í gegn og það hefur komið þeim til góða. Vínin eru yfirleitt betri og hafa á undanförnum árum aftur öðlast viðurkenningu vínheimsins.

Hubert góðfélagi minn kann að gera gott vín. Ég ætti líka að vita það enda sprenglærður eftir að hafa setið kvöldnámskeið Sigmars B. Haukssonar í vínsmökkun árið 1998.

Vínið er milt og rennur ljúflega niður. Það er alls ekki of yfirþyrmandi og er bara mátulega sætt. Það hentar sérstaklega vel með mat, til að mynda góðri humar- eða skelfiskssúpu. Þó svo að Sigmar kenndi mér örugglega margt gott hef ég ekki hugmynd um hvort það sé góð eik í þessu eða einhver álík þvæla. Ég veit bara að þetta er létt og gott vín sem er líka gott á bragðið.

Ég á víst að skora á næsta mann í vínkeðjunni. Sá heiður fellur á góðfélaga minn Henry Birgir Gunnarsson sem veit meira en flestir um hin fjölmörgu eðalvín heimsins.

Í gærkvöldi var kjöri íþróttamanns ársins lýst. Í þriðja skipti birti ég hér minn kjörseðil en ég er í Samtökum íþróttafréttamanna sem standa að kjörinu.

1. Ólafur Stefánsson

Þetta var ekki erfið ákvörðun enda hlaut hann fullt hús stiga. Það þarf ekkert að fjölyrða um hans afrek hér enda margoft verið tíunduð. Segi samt að það eina sem toppar þetta ár hjá Ólafi er Ólympíugull.

2. Guðjón Valur Sigurðsson
3. Snorri Steinn Guðjónsson

Ég var búinn að ákveða að setja handboltamenn í efstu þrjú sætin. Það var ekki auðvelt að ákveða á milli Guðjóns Vals og Snorra. Þeir voru báðir lykilmenn á Ólympíuleikunum en ætli það sem hafi ekki vegið meira hjá mér er gengi Guðjóns Vals með félagsliði sínu. Hann er sem fyrr einn mest áberandi leikmaður þýsku úrvalsdeildarinnar, hvort sem það var á fyrri hluta ársins með Gummersbach eða síðari hlutanum með Rhein-Neckar Löwen.

4. Margrét Lára Viðarsdóttir

Átti aftur frábært ár - jafnvel enn betra ár en í fyrra þegar hún var efst í kjörinu. Skoraði fjórtán mörk í ellefu landsleikjum sem er hreint ótrúleg tölfræði. Var líka markahæst í undankeppninni. Skoraði helling í Evrópukeppni félagsliða sem og Íslandsmótinu. Hún er besti leikmaður landsliðsins sem komst á EM 2009. No-brainer að hafa hana efsta fyrir utan topp þrjá handboltamennina.

5. Alexander Petersson

Frábær með landsliðinu, bæði í vörn og sókn. Þetta var árangur liðsheildarinnar, vissulega - en mér fannst þessir fjórir standa upp úr hópnum. Hann er kallaður vélmennið og ekki af ástæðulausu. Gaurinn hættir aldrei, sama hvernig gengur í leiknum.

6. Eiður Smári Guðjohnsen

Af hverju er Eiður yfirhöfuð á þessum lista? Þetta er spurning sem brennir á mörgum. Fólk virðist skiptast í tvo flokka varðandi þetta. Annað hvort er hann sá maður sem hefur náð hvað lengst í stærstu íþrótt heims (hann spilar jú með Barcelona) eða að hann spilar það lítið með félagsliði sínu að hann þykir ekki sýna neitt sem verðskuldi sæti á listanum.

Ég held að þetta sé spurning um hinn gullna meðalveg. Óneitanlega er hann búinn að ná óskaplega langt í heimi knattspyrnunnar. Hann er að spila með einu besta félagsliði heims sem þessa stundina er að slátra spænsku deildinni. En hann spilaði lítið sem ekkert á fyrri hluta ársins. Allir héldu að hann væri að fara annað. En þá gerist eitthvað sem í raun varð til þess að ég setti hann svo ofarlega á minn lista. Hann vann sér aftur sæti í liðinu og sýndi enn og aftur að þolinmæði og þrautsegja borga sig. Það var ótrúlegt afrek að vinna sér aftur sæti í þessu liði eftir að hafa verið í kuldanum svo lengi.

Hins vegar er ekki hjá því lítið að hann spilaði alls ekki marga leiki á árinu. Hann hefur líka oft verið betri með landsliðinu. Samt besti knattspyrnumaður landsins og þess vegna er hann fyrir ofan …

7. Hermann Hreiðarsson

Varð enskur bikarmeistari með Portsmouth. Lykilmaður í liðinu sem náði líka fínum árangri í deildinni. Átti líka fínt landsliðsár. Varð síðar fórnarlamb aðstæðna þegar að Redknapp fékk tvo unga vinstri bakverði til liðsins. Fór í frostið og er á leið til annars félags. En bikarmeistaratitillinn má ekki gleymast - það var frábært afrek hjá honum.

8. Þormóður Jónsson

Eini maðurinn í einstaklingsíþróttum sem náði eftirtektarverðum árangri á heimsvísu á árinu. Níunda sætið á Ólympíuleikunum er meiriháttar árangur. Hann náði einnig góðum árangri á öðrum mótum á árinu.

9. Katrín Jónsdóttir

Fyrirliði landsliðsins sem komst á EM 2009. Frábær árangur. Það er augljóst að hún er andlegur leiðtogi liðsins inn á vellinum og hún hefur ekki síður staðið sig vel utan vallar en innan - sem við eigum einnig að hafa í huga þegar við greiðum okkar atkvæði. Kvennalandsliðið í fótbolta hefur verið ómetanleg fyrirmynd fyrir unga íslenska íþróttamenn á árinu og því má ekki líta fram hjá.

10. Veigar Páll Gunnarsson

Sá eini af þeim sem ég kaus sem komst ekki á topp tíu listann. Það var í raun erfiðast að velja hver ætti að fá þetta sæti á listanum mínum. Valið stóð á milli Helenu Sverrisdóttur, Jón Arnórs Stefánssonar og Veigars. Á endanum fékk Veigar sætið út á frammistöðu sína með Stabæk í Noregi. Algjör lykilmaður í meistaraliðinu þar. Var svo seldur til Nancy í Frakklandi. Gott ár hjá honum.

11.-12. sæti

Sem fyrr segir þá var hrikalega erfitt að vera ekki með Jón Arnór og Helenu á listanum. En svona er þetta og ég er sáttur við minn lista. Ótrúlegt samt að Helena varð í ellefta sæti kjörsins, þriðja árið í röð.

Næstir inn á listann:
Dóra María Stefánsdóttir
Grétar Rafn Steinsson

Áttu mjög gott ár og hefðu oft komist inn á listann. Fórnarlömb þess að þetta var sérstaklega gott íþróttaár.

Aðrir sem komu til greina hjá mér:
Hólmfríður Magnúsdóttir
Bergur Ingi Pétursson
Ásdís Hjálmsdóttir
Birgir Leifur Hafþórsson
Ragna Ingólfsdóttir

Svona er listinn minn í ár. Hérna er svo niðurstaða kjörsins:

Ólafur Stefánsson, handbolti 480 stig
Snorri Steinn Guðjónsson, handbolti 287
Margrét Lára Viðarsdóttir, fótbolti 210
Guðjón Valur Sigurðsson, handbolti 194
Eiður Smári Guðjohnsen, fótbolti 124
Hermann Hreiðarsson, fótbolti 97
Katrín Jónsdóttir, fótbolti 61
Alexander Petersson, handbolti 56
Þormóður Jónsson, júdó 51
Jón Arnór Stefánsson, körfubolti 39

Helena Sverrisdóttir, körfubolti 33
Veigar Páll Gunnarsson, fótbolti 26
Dóra María Lárusdóttir, fótbolti 25
Bergur Ingi Pétursson, frjálsar íþróttir 10
Grétar Rafn Steinsson, fótbolti 10
Björgvin Páll Gústavsson, handbolti 10
Hólmfríður Magnúsdóttir, fótbolti 9
Viktor Kristmannsson, fimleikar 7
Róbert Gunnarsson, handbolti 6
Arnór Atlason, handbolti 5
Ragna Ingólfsdóttir, badminton 4
Örn Arnarson, sund 4
Ásdís Hjálmsdóttir, frjálsar íþróttir 2
Ólöf María Jónsdóttir, golf 1
Eyþór Þrastarson, sund fatlaðra 1

Og hérna eru færslur mínar frá síðustu tveimur árum.

Íþróttamaður ársins 2006
Íþróttamaður ársins 2007

Ég tók þátt í þessum stórskemmtilega EM-tippleik sem Andri Jan bauð upp á. Við erum svo nokkrir í vinnunni sem erum í sér deild þar sem ég hélt að ég væri aldeilis að gera upp á bak.

Leikurinn virkar þannig að maður spáði úrslitum allra leikja í riðlakeppninni og svo var reiknað út hvaða lið kæmust áfram í fjórðungsúrslitin samkvæmt þeirri spá. Svo átti maður að spá hvaða lið kæmust áfram í undanúrslit og svo úrslitin sjálf. Maður fékk svo stig fyrir réttan siguvegara í leikjunum (fleiri stig ef nákvæm úrslit leiksins voru rétt) og líka stig ef maður spáði réttu liðunum áfram.

Svo var aftur tippað á nákvæm úrslit þegar ljóst var hvaða lið mættust í fjórðungsúrslitinum. Mér tókst að skíta all verulega á mig þar enda tókst mér ekki að spá einum leik rétt þar.

Ég var því ekkert að skoða stöðuna í leiknum enda hélt ég að þetta væri búið spil hjá mér.

En ég var búinn að gleyma því að í upphaflegu spánni var ég búinn að spá því að Portúgal, Þýskaland, Rússland og Spánn myndu komast áfram í undanúrslitin. Það hefur bjargað mér fyrir horn í þessum leik.

Ég spáði svo að Portúgal og Spánn myndu mætast í úrslitunum og að Spánverjar yrðu Evrópumeistarar. Ég spáði svo líka að Fernando Torres yrði markahæsti maður mótsins en ég held að það sé nokkuð ljóst að það er ekki að fara að gerast. En Spánverjar geta enn orðið Evrópumeistarar.

Ég get því enn staðið við þá spá en þeir eiga eftir að mæta Rússum í undanúrslitunum sem verður ekki auðvelt. Núna rétt í þessu var ég að spá í undanúrslitaleikina og setti markalaust jafntefli á Spánn-Rússland og spáði svo Þjóðverjum 1-0 sigur gegn Tyrkjum.

Eigum við svo ekki bara að segja að Torres setji þrennu í framlengingunni gegn Rússum og svo aðra þrennu í úrslitaleiknum gegn Þýskalandi … ahemm …

Það er afar athyglisvert að skoða leikmannahópa tyrkneska og króatíska landsliðsins sem mætast nú í fjórðungsúrslitum þegar þetta er skrifað.

Aðeins átján af þeim 23 leikmönnum sem voru valdir í leikmannahópa liðanna fyrir keppnina voru fæddir í viðkomandi landi - Króatíu eða Tyrklandi.

Það þýðir að samanlagt tíu leikmenn í þessum tveimur leikmannahópum ólust upp í öðru landi og eiga annað móðurmál eða eru tvítyngdir.

Það er svo sem ekkert að því, það er bara gaman að velta þessu fyrir sér.

Fjórir af fimm „útlendingunum“ í króatíska hópnum eru í byrjunarliðinu í dag. Um er að ræða bræðurna Nico og Robert Kovac (fæddir í Þýskalandi), Josip Simunic (Ástralíu) og Ivan Rakitic (Sviss). Sá fimmti er á bekknum en það er Ivan Klasnic (Þýskalandi).

Tveir „Þjóðverjar“ til viðbótar eru í byrjunarliði tyrkneska landsliðsins - Hakan Balta og Hamit Altintop.

Þá eiga Englendingar sinn fulltrúa á mótinu en sá maður gaf máltakinu „enginn er spámaður í sínu heimalandi“ nýja merkinu. Colin Kazim-Richards fór til Fenerbahce í fyrra eftir ansi mögur ár í enska boltanum og er nú í byrjunarliðinu hjá Tyrkjum í fjórðungsúrslitum EM. Nokkuð öflugt hjá drengsa.

Þá er einn Brassi (Mehmet Aurelio) og einn Frakki (Mevlut Erdinc) í landsliðshópi Tyrkja.

Á vellinum eru því nú átta Tyrkir, sjö Króatar, fjórir Þjóðverjar, einn Ástrali, einn Svisslendingur og einn Englendingur - eða þannig sko.

Mér líst rosalega vel á rússneska liðið. Var búinn að spá þeim áfram í 8-liða úrslitin og að þeir myndu vinna 1-0 sigur á Svíum. Nú er korter liðið af leiknum og staðan enn markalaus þegar þetta er skrifað.

Þegar maður horfir yfir leikmannahóp liðsins má til að mynda sjá að það er einn (!) leikmaður í þessu liði yfir þrítugu. Það er hinn 32 ára gamli Sergei Semak sem ég kann annars lítil skil á.

Reyndar þekkir maður fáa menn í þessu liði. En Guus Hiddink er einn besti þjálfari heimsins og hann er greinilega að búa til lið sem á að láta til sín taka á HM 2010.

Allir markverðir og varnarmenn í þessu liði spila með rússneskum liðum. Sá elsti í þeim hópi er 29 ára gamall. Það er varamarkvörðurinn. Aðalmarkvörðurinn er 22 ára gamall en ég hélt að hann væri svona 14 ára gamall þegar ég sá hann fyrst.

Það er aðeins einn leikmaður sem spilar utan Rússlands í þessu landsliði. Það er Ivan Saenko (who?) sem spilar með Nürnberg í Þýskalandi.

Það má ekki gleyma að Zenit St. Pétursborg varð Evrópumeistari félagsliða í vor. Liðið slátraði Bayern München í undanúrslitunum og sló líka út Everton (Kiddi Jak dæmdi leikinn í Englandi). Þetta lið er bara maskína sem mallar áfram og mér sýnist að Hiddink sé á svipuðum slóðum með þetta landslið.

Ég kannast best við tvö nöfn í þessum hópi. Andrei Arshavin sem leikur með Zenit og Roman Pavlyuchenko sem spilar með Spartak Moskvu. Það er mér gjörsamlega óskiljanlegt að þeir skulu enn vera í Rússlandi. En samt ekki - þeir eru að mala gull í sínu heimalandi þar sem þeir eru goð. Arshavin er með fjórar milljónir evra í árslaun og sína eigin fatalínu. Geri aðrir betur.

Pavlyuchenko er fyrst og fremst þekktur fyrir að hafa skorað bæði mörkin í 2-1 sigri Rússa á Englandi í Moskvu í undakeppni EM 2008. Hann skoraði líka mark Rússa er þeir töpuðu fyrir Spánverjum í fyrsta leiknum á EM.

Hvort sem þið trúið mér eða ekki þá var Pavlyuchenko að koma Rússum yfir í leiknum svona rétt á meðan ég kláraði síðustu setningu. Ég er núna að horfa á endursýninguna af markinu.

25 mínútur liðnar og staðan 1-0. Þannig spáði ég sem fyrr segir og má staðan gjarnan haldast svona. Þá eru tvö stig í húsi í þessum blessaða EM leik sem ég er í. Ég á nú samt ekki breik þar.

Pawel Janas er örugglega ekki vinsælasti maðurinn í Póllandi í dag. Þegar hann var landsliðsþjálfari þar voru pólskir fjölmiðlar duglegir að hvetja hann til að kíkja á ungan dreng að nafni Lukas Podolski sem væri að spila ágætlega í nokkrum leikjum með Köln í þýsku úrvalsdeildinni. Þetta var árið 2003 og Podolski var á átjánda aldursári.

„Við erum með miklu betri sóknarmenn í Póllandi og ég sé enga ástæðu til að velja mann í landsliðið bara af því að hann sé búinn að standa sig þokkalega í einum eða tveimur leikjum í þýsku úrvalsdeildinni,“ sagði Janas þá.

Nokkru síðar voru forráðamenn þýska knattspyrnusambandsins búnir að sannfæra Podolski um að velja þýska landsliðið. Podolski er fæddur í Póllandi og á pólska foreldra en flutti tveggja ára gamall til Þýskalands þar sem hann hefur búið síðan.

Podolski hefur skorað öll þrjú mörk þýska landsliðsins á EM til þessa. Hann hefur nú þegar náð að spila 50 landsleiki á þeim rúmum fjórum árum sem eru liðin síðan hann tók þátt í sínum fyrsta landsleik (6. júní 2004).

Þýsku sparkspekingarnir á ZDF eru lauslega búnir að reikna út að hann þarf ekki nema átta ár í viðbót (verður þá 31 árs) til að bæta leikjamet þýska landsliðsins sem Lothar Matthäus á nú (150 leiki). Og hann þarf ekki nema sex ár til að bæta markametið hans Gerd Müller (68).

Podolski hefur skorað 28 mörk en hann lék sinn 50. landsleik í dag. Hvað ætli það séu margir knattspyrnumenn í sögunni sem náðu 50 landsleikjum á 23. aldursári?

Það var nú alveg ótrúlegt að fylgjast með þessum leik Austurríkis og Póllands sem lauk rétt í þessu. Pólverjar komust yfir með rangstöðumarki en “mínir menn” jöfnuðu úr víti í uppbótartíma.

Þar sem Þjóðverjar töpuðu fyrir Króatíu fyrr í dag þýðir þetta að Austurríki getur slegið Þýskaland úr keppninni með sigri í lokaumferð riðlakeppninnar.

Ef úrslitin úr leik Króatíu og Póllands verða gestgjöfunum hagstæð eru þeir þá komnir áfram í fjórðungsúrslitin.

Því átti engin von á, síst af öllum ég. Ég gjörsamlega hraunaði yfir þetta lið fyrir keppnina enda ekkert sérstaklega merkilegur pappír. En það er greinilegt að gamla góða baráttan og heimavöllurinn getur fleytt þeim ansi langt.

Ég persónulega myndi njóta þess til hins ítrasta ef Austurríki gæti gert Þjóðverjum grikk. Það væri bara nákvæmlega ekkert að því. Svipað dæmi er ef Skotar myndu slá út Englendinga á stórmóti í fótbolta. Skotum myndi ekki leiðast það.

Kjallarapabbinn geðþekki, Josef Fritzl, hefur verið mikið í fréttunum undanfarið. Þið getið því ímyndað ykkur furðu mína að hann á sér nafna sem spilar í enska úrvalsdeildarliðinu Wigan.

Mitt annað heimaland, Austurríki, eru nú gestgjafar á EM í Austurríki. Ég þekki þó ekki marga austurríska knattspyrnumenn sem hafa meikað það utan heimalandsins en einn þeirra er Paul Scharner, leikmaður Wigan.

Hann er samt ekki með á EM. Því fletti ég honum upp á Wikipedia þar sem ég komst að því að fullt nafn hans er Paul Josef Fritzl Scharner.

Ég reyndar er ekki alveg að kaupa þetta enda ekki óalgengt að svona “villum” sé laumað inn í Wikipedia.

Það er athyglisvert að rýna í tölurnar úr Eurovision í gær á heimasíðunni esctoday.com. Þar kemur ýmislegt forvitnilegt í ljós, til að dæmis að Ísland fékk færri stig í aðalkeppninni (64) en í undankeppninni (68) og að Ísland fékk aðeins tvö (2) stig frá Austur-Evrópuþjóðum en hin 62 stigin frá Vestur-Evrópuþjóðum. Ef aðeins þær þjóðir sem kepptu í gærkvöldi hefðu mátt kjósa hefði Ísland hafnað í tíuna sæti en ekki fjórtánda eins og raunin varð í gær. Rússar hefðu samt unnið.

Ísland gaf hvorki Grikklandi né Rússlandi stig og var þannig á skjön við ALLAR aðrar þjóðir í keppninni. Ég er ánægður með það þar sem mér fannst hvorugt lagið gott. Ég er líka ánægður með að við gáfum Frakklandi átta stig enda langskemmtilegasta lag keppninnar.

En skemmtilegast af öllu fannst mér að Svíar fóru aumingjaleiðina í úrslitin. Þeir urðu í 12. sæti í undankeppninni en þar sem þeir voru á topp 10 lista dómnefndarinnar fóru þeir áfram sem val hennar. Þessi ágæta söngkona leit hræðilega út og ég áttaði mig á því í gær hvern hún minnti mig á. Sjá mynd að neðan.

PS Þess má geta að P Diddy var að fagna sigri Lewis Hamilton í Mónakó. Eðlilegt.

Það er alþekkt að Didier Drogba er langóvinsælasti knattspyrnumaður Englands utan stuðningsmanna Chelsea. Ég er ekki frá því að eftir kvöldið í kvöld eru þeir líka komnir með óbeit á Fílabeinsstrendingnum hressa.

Hann ákvað að bjóða hættunni heim með því að dangla í andlit Nemanja Vidic þegar fimm mínútur voru eftir af framlengingunni í úrslitaleik Man U og Chelsea í Meistaradeildinni í kvöld.

Dómarinn stóð beint fyrir framan hann og átti engra annarra kosta völ en að senda Drogba í sturtu.

Hvernig ætli stemmningin hafi verið í klefanum? Drogba einn, væntanlega að fylgjast með vítaspyrnukeppninni. Hvað ætli hafi verið að fara í gegnum kollinn á honum þegar að hann sér að Terry ætlar að taka fimmtu spyrnu liðsins? Eða þá þegar hann klikkaði?

Drogba átti án nokkurs vafa að taka þessa spyrnu. Það er klárt.

Eða kannski var bara Drogba í sturtu þegar að vítaspyrnukeppnin fór fram. Kannski var honum bara slétt sama.

Er það annars ekki alveg klárt að þetta var síðasti leikur Drogba með Chelsea? Það bara hlýtur að vera.

Óska annars United-mönnum nær og fjær til hamingju með þetta. Og votta um leið stuðningsmönnum Chelsea samúð mína. Þetta voru einkar grimm örlög fyrir John Terry og alla aðra Chelsea-menn í kvöld.