Tilkynningin sem engum kom á óvart og allir biðu eftir hefur litið dagsins ljós. Eyjólfur fær ekki nýjan samning hjá KSÍ. Hann fær ekki einu sinni að stjórna liðinu í síðasta leiknum í undankeppninni. Geir Þorsteinsson hefur alltaf haldið því fram að Eyjólfur klári keppnina. Það er greinilegt að eitthvað hefur breyst í þeim efnum.
Síðan að Liechtenstein-leiknum lauk hafa menn ekki hætt að ræða um landsliðið og málum tengdum því. Umræðan um tapið í Liechtenstein entist í nokkra daga en öllu líflengri var umræðan um agavandamál leikmanna og ekki síst fyrirliðamálið sem ég skrifaði um á Vísi í gær.
Síðustu viku hef ég velt fyrir mér hvernig það yrði þegar Eyjólfur myndi mæta aftur í sviðsljósið til að stýra liðinu gegn Dönum. Myndi hann bara mæta á blaðamannafundi eins og ekkert hefði í skorist? Gæti hann stjórnað æfingum með eðlilegum máta? Ég held að allir hefðu vitað, landsliðsmenn og aðrir, að Eyjólfur yrði aldrei endurráðinn eftir Danaleikinn.
Nei, það hefði verið afar skrýtin uppákoma og því kemur tilkynningin í dag ekkert á óvart. Hún er í raun afar rökrétt. Til hvers að láta manninn halda áfram þegar allir vita að framtíð hans hjá landsliðinu er engin.
Eyjólfur náði tveimur góðum landsleikjum sem þjálfari. Gegn Norður-Írum í Belfast og Spánverjum hér heima í september. Aðrir leikir voru ekki nógu góðir. Við eigum að geta miklu, miklu betur miðað við þá knattspyrnumenn sem við eigum.
En eitt vil ég þó taka skýrt fram. Þetta mál allt saman snýst ekki um persónuna Eyjólf. Eftir þau samskipti sem ég hef átt við hann, bæði sem leikmann og þjálfara, get ég ekkert nema gott sagt um hann. Þetta er drengur góður sem sinnir sinni fjölmiðlaskyldu bara nokkuð vel. Hann er kannski ekki mikið fyrir að gera meira en hann þarf en því sem hann þarf að sinna gerir hann vel og samviskusamlega.
Þetta snýst um þjálfarann Eyjólf. Og það er alveg ljóst að þjálfarinn var ekki tilbúinn í verkefnið. Hann hafði trú á sjálfum sér og var fullviss um að hann gæti þetta.
Mistökin liggja hjá Eggerti Magnússyni. Hann réði hann til starfa á sínum tíma, fyrst hjá U-21 landsliðinu árið 2003 og svo A-landsliðinu tveimur árum síðar. Eyjólfur samþykkti að taka starfið að sér enda erfitt að hafna boði um að gerast landsliðsþjálfari þíns heimalands.
Eyjólfur hefði frekar átt að fara út í þjálfun hjá félagsliði hér heima. Ef það hefði gengið vel, hefði ég gjarnan viljað að hann myndi kannski reyna sig hjá litlu liði í Þýskalandi. Safna sér reynslu víða að og taka svo við landsliðinu síðar á ferlinum - ef hann væri búinn að gera nóg á sínum þjálfaraferli til að eiga það skilið.
Hver tekur við? Ég hef talað við marga knattspyrnumenn á síðustu dögum og flestir telja líklegast að Willum taki við, hvort þeir kunni að vera sammála því eða ekki.
19.58 - Viðbót: Bendi mönnum á færsluna um Martin Jol hérna að neðan. Í kjölfarið býð ég upp á samsæriskenningu dagsins: Tilkynningin um Eyjólf kom í dag svo að Geir gæti farið í það að ganga í viðræður við Martin Jol um að taka að sér starf þjálfara íslenska landsliðsins.