Misheppnaðar tilnefningar
Tilnefningar til Íslensku bókmenntaverðlaunanna liggja fyrir Fyrirsögnin er náttúrulega tómt blöff. Ég ætla ekki að tuða út af tilnefningum til bókmenntaverðlauna þótt mínir listar séu býsna ólíkir þeim sem kynntir voru í gær. Það verða aldrei allir sammála um þessa lista, ekki einu sinni þeir sem búa þá til. Þess vegna er ósanngjarnt að ráðast á nefndarmenn eða gera þeim upp annarlegar hvatir. Auðvitað finnst Kollu, og mér, og örugglega mörgum fleirum út í hött að Gyrðir og Jón Kalman séu ekki á fagurbókmenntalistanum, en það er meira en líklegt að í hópi þeirra óánægðu sé einn af nefndarmönnum.
Þetta hefur reynslan kennt mér. Ég var í þrjú ár formaður dómnefndar um Menningarverðlaun DV í bókmenntum. Á sama tíma var ég gagnrýnandi við blaðið. Öll árin var ég sáttur við það verk sem fékk verðlaunin að lokum. En ég var aldrei almennilega sáttur við tilnefningarnar. Yfirleitt fór svo að þær bækur sem ég hlóð mestu lofi í ritdómum hlutu ekki náð fyrir augum meðdómenda minna. Þetta var sérlega pínlegt árið sem ég komst að þeirri eðlilegu niðurstöðu að skáldsaga eftir Einar Má (mig minnir Fótspor á himnum frekar en Draumar á jörðu) væri á heimsmælikvarða, en kom henni ekki inn á listann. Þetta þótti ýmsum minnisgóðum kunningjum mínum skemmtilegt, ég man að Bloggari dauðans sproksetti mig óspart fyrir vikið og minnist enn á það þegar hann vill vera fyndinn á minn kostnað að eitthvað sé á heimsmælikvarða.
Páll Baldvin talaði um það í Kilju gærdagsins að í svona nefndum væri endalaus pólitík og kvótar af ýmsu tagi. Ég held að þetta sé mjög misjafnt. Eitt af því sem kom mér mest á óvart við dómnefndarstörfin á DV-árunum var að fólk virtist skiptast alveg í tvö horn með það hvort það hugsaði í kvótum– og það gat komið verulega á óvart hverjir voru kvótamenn og hverjir ekki.
En nóg um það, í kvöld verður talað um Minnisbók Sigurðar Pálssonar í Íslandi í dag – sú bók er svo sannarlega á mínum lista.