Tíminn
Ég sé allt í einu að ég er eins og skræðan í Sögunni af dátanum ég er á undan “tíðinni og ríminu”, ég var áðan að blogga og var að því samkvæmt klukkunni í kerfinu þann 1. júlí næstkomandi, síðla dags.
Mér hefur gengið afleitlega að stilla þetta af - gerði smá tilraun áðan og sé svo bara til. Kannski verð ég byrjaður líkt og áður nefnd skræða að segja fyrir um breytingar í Kauphöllinni áður en varir. Hver veit?
Fært undir Bókmenntir, Tækni og vísindi þann 30. júní 2007 af gb | 0 ummæli
BYR og SPK
Risasparisjóður í höfuðborginni
Ég horfði á fréttirnar á RUV í gærkvöld, þar var einhver mannvitsbrekka sem sagði að sameining sparisjóða væri “óhjákvæmileg”. Þetta var ekkert útskýrt frekar enda leita fréttamenn sjaldnast eftir svörum - bara yfirlýsingum. Þessi sami vitringur talaði um að bankarnir væru alltaf að stækka - sameining sparisjóða væri því “óhjákvæmileg”.
Nú vill svo til að ég á smábíl Hyundai Getz, er þar af leiðandi “óhjákvæmilegt” að ég fái mér stærri Hyundai eða bara einhvern stærri bíl? Varla. Bíllinn minn er grænn, ef ég fæ mér svarta málningu og einset mér að mála bílinn minn með henni, byrja hægt - eina umferð. Bæti svo í - jú þá er “óhjákvæmilegt” að bíllinn minn endi sem svartur Getz.
Það hafa alltaf verið til litlir bankar og stórir bankar jafnhliða (svo mikið veit ég í hagsögu - sem er hluti menningarsögu yfirleitt). Það er ekkert “óhjákvæmilegt” að sparisjóðir þessa lands sameinist öðrum sparisjóðum (eða bönkum). Hitt er annað að það er hægt að bulla um það í sjónvarpi eða útvarpi eða í einhverjum blöðum að hitt eða þetta sé “óhjákvæmilegt” af því að maður veit að maður er ekki spurður þeirrar einföldu spurningar:
Af hverju er það “óhjákvæmilegt”?
Það er óþægileg spurning - þegar að svarið er: Af því að það hefur verið unnið markvisst að því að það verði “óhjákvæmilegt”.
Fært undir Efnahagur þann 30. júní 2007 af gb | 0 ummæli
Hvað varð um…?
Bakari missti framan af fingri
Ææææææ - um leið og ég óska bakaranum góðs bata spyr ég hvað varð um það sem hann missti? Það er ókei að éta brauð fyllt af alskonar gúmmelaði svo sem ólífum og tómötum, kryddpylsum og lauk. En…
Fært undir Matur og drykkur þann 29. júní 2007 af gb | 0 ummæli
Stundum
Stundum fæ ég alvega voðalega tilfinningu um mig - þessi tilfinning er bæði inní mér og að ég held utan á. Mest dvelur hún í heilanum - treður sér þó með þjösnagangi í hjartað líka, djöflast jafnvel í lifrinni. Þessi tilfinning gagntekur mig stundum - jafnvel heltekur mig, ég verð ekki mönnum sinnandi. Ég verð eins og eitthvert skrípi sem ekki nokkur maður kann skil á. Kannski ekki í útliti - enda er það lygi að lengi geti vont versnað.
Þessi tilfinning sem stundum nístir mig fjallar á einhvern hátt - ég get varla greint það sjálfur - um það að ég hafi ekki náð að lesa allar þær bækur sem mér finnst að ég þurfi (lesist: verði) að lesa. Samt hef ég lesið ári mikið - of mikið segja sumir (þeir sem aldrei lesa neitt). Þegar verst lætur fer ég að raða þeim bókum upp í huganum sem ég á ólesnar, þær eru vitaskuld svo margar að sú runa er endalaus. Samt geri ég þetta - stundum.
Við þessu er ekkert að gera - nema jú lesa. Og merkilegt nokk - skrifa. Stundum.
Fært undir Bókmenntir þann 29. júní 2007 af gb | 0 ummæli
Alltaf gler?
Glerfarmur féll af flutningabíl á Suðurlandsvegi
Þegar sagt er frá því í fréttum að farmur falli af bíl - þá finnst mér einhvernveginn að það sé alltaf farmur af gleri. A.m.k. finnst mér þetta gerast nokkuð oft. Eins fallegt að menn eru ekki að yrkja um Glerbrot í sama mæli og áður - það yrðu nú meiri ljóðabálkarnir, jafnvel heilu ritsöfnin. Freysteinn gerði þetta vel - efast þó um að hann hefði dugað í heilu farmana. Hann orti:
Ég fann það um síðir að gæfan er gler
svo grátlega brothætt sýndist hún mér,
en æskan er léttstíg og leikur sér
að ljómandi gullinu fríða,
en glerið er brothætt og grjótið er víða.
Mér gersemin dýra var gefin í hönd
í gáskanum héldu mér engin bönd.
Ég lék mér á æskunnar ljómandi strönd,
sá leikur varð gullinu að meini
ég braut það í ógáti á örlaga steini.
Nú sé ég það fyrst hvað ég skemmti mér við
en skemt hef ég dýrasta leikfangið.
Nú sit ég í rökkrinu og rísla mér við,
að raða brotunum saman.
Ég særi mig á þeim en samt er það gaman.
Glöggir menn og konur hafa sjálfsagt gert sér grein fyrir því að Freysteinn Gunnarsson var ekki að yrkja um eiginleg “glerbrot” - hvað þá varaldlegt rúðugler í maski.
Fært undir Bókmenntir, Samfélag þann 29. júní 2007 af gb | 0 ummæli
Hann sleppur þó lifandi
Tony Blair sleppur þó lifandi frá þessu, vonandi Brown líka. John Smith slapp ekki lifandi frá leiðtogaembættinu í Verkamannaflokknum.
Ég man hvar ég var staddur þegar ég frétti andlát John Smith´s. Ég var að éta hamborgara og franskar um hádegisbil á kránni The Red Lion í þorpinu Egham í Surreysýslu í Englandi. Það var 12. maí 1994, þetta var ágætur hamborgari og bjórinn sem ég drakk með var örugglega sá ástralski Castlemaine XXXX. Það var ekki margt í mat - eða ég var seint á ferð. Þrjár eldri konur komu inn og drógu köflóttar innkaupatöskur á hjólum. Þær voru að koma úr Tesco og nú tók við þeirra daglegi smáskammtur af G&T. Þær töluðu hljóðlega en ein var aum nokkuð og snökkti. Hinar voru í hughreystingum sem gengu ekki betur en það að blessuð konan volaði bara meira og svo fór að annar huggarinn brast líka í grát. Ég sá að stúlkan á barnum - Branwen hin welska - fór að klappa kerlingunum hughreystandi á bakið. Nú var ég orðin forvitin og blandaði mér í málið. Fékk þá upplýsingar um það að John Smith hefði, óforvarendis, látist þá um morguninn. “He was a fine boy”, sagði sú sem fyrst hafði snöggt. “He was an honest man”, sagði sú sem næst hafði brostið í grát. “A good man, I tínk he was, yes. A good man”, sagði sú sem bar harm sinn hvað minnst á torg - líklega írsk ef marka mátti talandann. Branwen brosti samúðarfull - ég góndi eitthvað út í loftið og fór svo heim að skrifa um Strindberg.
Næstu daga var Smith tregaður mjög og sorpblöðin sérstaklega grófu upp væmnar sögur um mannkosti hans og gæsku, vandaðir þættir voru í sjónvarpi sem tóku af allann vafa um að John Smith var ágætur kall. Ég kinkaði kolli með samfélaginu og sagði við sjálfan mig, félaga mína og bara alla sem heyra vildu með orðfæri þeirrar írsku af kránni: “Yes, a good man, I tínk he was a good man.”
Fært undir Minningar þann 27. júní 2007 af gb | 0 ummæli
Ríkisskip versus trukkar?
Í gærkvöld átti ég leið um þjóðveginn sem liggur úr Skagafirði til Reykjavíkur, það eru til betri vegir og líka margir aðrir mun verri. Trukka umferðin var rosaleg, gámaflutningar á “fúl- svíng”. Flutningar á vegi sem að stærstum hluta er alls ekkert fyrir slíka flutninga. Þá rifjaðist upp fyrir mér þetta:
Það var fyrir nokkrum árum að til var apparat sem kallað var Ríkisskip sigldi það milli hafna landsins, tók eitthvað hér og annað þar, skilaði þessum varningi hingað og öðrum þangað svona eins og gengur. Á þessum tímum lifði flokkur manna og kvenna í landinu - var og er hópur þessi oftlega ranglega kenndur við sjálfstæði, lifir hann víst enn. Voru margir í þessari kreðsu sem vissu það fyrirbæri voðalegast á landi hér og beinlínis stórhættulegast: Ríkisskip. Voru settar á langar ræður um (þessi ræðuflokkur hefst ávallt á sömu innihaldslausu orðunum: “Ríkið á ekkert að vera að vasast í…”) það að Ríkisskip bæri að selja, leggja af. Kvað svo rammt að þeirri áráttu (árátta er vissulega sjúkleiki) þessa fólks að það hefði mátt halda að þjóðaröryggi stafaði ógn af þessu “risa bákni” - það hefði ekki verið meira gapað og gjammað þó Ríkisskip hefðu stundað strandsiglingar sínar á ónýtum sovéskum kjarnorkukafbátum. Fékk þessi hópur sitt fram að lokum - eins og svo oft þar sem margir trúlausir íslendingar trúa einmitt á flokk þennan.
Hvað á þetta fígúruverk á vegum landins að halda lengi áfram? Væri ekki ágætt að eiga enn og reka það ágæta skipafélag Ríkisskip?
Fært undir Stjórnmál þann 26. júní 2007 af gb | 1 ummæli
Hún er þá þarna:)
Rice segir heiminn hafa brugðist íbúum Darfúr
Það er sumsé einhver vottur af samvisku í þessari konu, því ber að fagna. Annars er ég ekki viss - maður er svo sem aldrei viss - en nú væri gott ef þeir hinir sjálfskipuðu samvisku- og iðrunarmælingarmenn sem voru þess umkomnir að gefa út yfirlýsingar um hversu mikið eða lítið Árni Johnsen iðraðist létu í sér heyra. Það fólk hefur sjálfsagt einhverja samviskustaðla að fara eftir og iðrunarskala.
Annars hef ég alltaf haft illan bifur á þessari kellingu - kannski ekki eins mikla óbeit og á kallinum sem réð hana í vinnu, en samt.
Fært undir Stjórnmál þann 25. júní 2007 af gb | 0 ummæli
Bíldarnir
Er ég ók um Skagafjörðinn á dögunum - Viðvíkursveit - sá ég bíldótt lamb.
Þessi sjón hljóp með huga minn aftur um líklega 33 ár. Ég var staddur við Lambhúshólinn í túni Minna Knarrarnes á Vatnsleysuströnd. Við sátum þar og gáfum heimalingunum að drekka úr Egils Appelsín- flösku með túttu - þeir fengu mjólk. Þeir voru bíldóttir heimalningar. Mamma þeirra hafði dáið vofeiglega - eins og allar kindur gera þegar maður er barn - og skilið þessi bíldóttu grey eftir í voðalegum heimi. En þó svo dásamlegum heimi, þetta var heimur mildi og miskunsemi, mjólkur og sumars, gleði, sposkra krakka og ömmu sem gaf líf bíldóttum lömbum.
Og Bíldarnir skyldu sko lifa, sagði amma - þeir áttu að fá allt það besta, og það fengu þeir. Annar dafnaði betur en hinn, annar varð stærri en hinn. Þeir voru því kallaðir Litli Bíldur og Stóri Bíldur - samt voru þeir eiginlega alltaf bara kallaðir Bíldarnir - þeir voru eitt.
Bíldarnir fengu hnýfla og þeir uxu úr grasi, Bíldarnir eltu okkur að brúsapallinum, Bíldarnir gösluðust klofvega á fótboltanum okkar þegar döggin féll á og við lékum knattspyrnu við þvottasnúrurnar hennar ömmu, Bíldarnir stönguðu í rassinn á okkur þegar fór að hausta. Svo kom haust.
Við spurðum. Amma svaraði okkur með samúð í augum og orðum og hún sagði okkur að Bíldar myndu aldrei deyja og svo framarlega sem það yrði pláss fyrir krakka þá yrði alltaf pláss fyrir Bílda.
Ég man ekkert eftir heimalningunum árið eftir - en það voru örugglega einhverjir.
Fært undir Minningar þann 25. júní 2007 af gb | 1 ummæli
Möguleikar
Það er nú bara þannig að manni er orðið lífsins ómögulegt að vera viss um nokkurn hlut, allt sullast áfram í einhverri bleikri óvissu og bíður eftir því að lifna við, hljóta viðurkenningu. Sú viðurkenning er þó vart möguleg - hún yrði aldrei nema eitthvað óljóst upphróp. Þó væri sá möguleiki til staðar að vissan væri rétt - þó er það ólíklegt - slíkt myndi skapa einfaldleika sem væri of naiv til þess að menn og konur gætu höndlað hann. Mögulegt væri að allir féllust á að þykjast skilja það sem allir ættu að vera vissir um. Gætu allir fallist á það? Varla.
Því er líklegast best að halda áfram að vera óviss og þykjast öðru hvoru skilja - það sem hinir virðast skilja en skilja þó líklegast ekki. Með slíku hátterni má láta aðra halda að maður sé ókei!
Fært undir Heimspeki þann 25. júní 2007 af gb | 0 ummæli
Næsta síða »
Guðmundur Sveinbjörn Brynjólfsson.