Það hlýtur að teljast merkilegt. Og enn merkilegara til hvers var verið að koma öllu því upp sem nú er hægt að skera niður - úr því að það er svo nauða ómerkilegt að það má vel nema það á brott?  Það er eitthvað - í þessum málflutningi - sem ekki gengur upp!

Ég sé hvergi neitt um þetta í fjölmiðlum, ekki það að ég hafi keypt bensín og heldur ekki um það að ég hafi dælt sjálfur, heldur eitthvað um þessa hækkun!

Er samfélagið orðið svona dofið? Eða, er það bara Olís á Selfossi sem selur bensín á þessu verði? Eða, hvað er í gangi?

Í þessari meinlausu frétt sem hér er vísað til kemur glöggt í ljós hvað hugmyndir okkar um eðlilega stjórnarhætti eru fársjúkar, hvað fólki finnst eðlilegt - sem er í raun fáránlega rangt og óeðlilegt - og hvað hrossakaup um völd þykja sjálfsögð og þeim slegið upp sem eðlilegum hlut, þrátt fyrir að vera skítamakk!

Það er ekkert eðlilegt við það Ögmundur Jónasson komi aftur í ríkisstjórn til þess að styrkja stjórnina - til þess að kaupa frið svo halda megi áfram sömu helstefnu gegn heimilum og fyrirtækjum, gegn fólki nú í dag og til framtíðar. Það væri gott ef rískisstjórnin ætlaði að skipta um kúrs - en það ætlar hún vitanlega ekki að gera - og fara að standa undir nafnbótinni sem vinstri stjórn. Nei, þessar hugmyndir ku fram komnar til þess að sætta órólegu deildina í VG. Skyldi það vera markmið og meginleiðarljós íslenskra stjórnmála? Að koma á friði í flokki sem er í raun tveir flokkar, svo að sá flokkur geti haft sig og sína í valdastólum?

Nú eru þetta svo sem bara fabúleringar sem koma fram í nefndri frétt og kannski ekki ástæða til að taka innihaldið alltof alvarlega - svo fráleit sem það nú er - en það er mjög alvarlegt að frétt sem þessi, í þessum anda skuli vera skrifuð gagnrýnislaust árið 2010 eftir allt sem á undan er gengið. Það er ljóst að orðræða fjölmiðlanna er sýkt ekkert síður en samviska og vinnubrögð stjórnmálamanna; um orðræðu þeirra þarf ekki að fjölyrða. Hún dæmir sig sjálf dag eftir dag.

Maður heyrir annað veifið svona “það verður aldrei neitt úr þér” sögur og það var bara síðast í fyrrakvöld að ég las eina góða. Ég er um þessar mundir að lesa ævisögu Peter Brook skrifaða af Michael Kustow og þar kemur eftirfarandi fram:

Þannig var að árið 1952 leikstýrði Brook kvikmyndaútgáfu af The Beggar´s Opera eftir John Gay. Herbert Wilcox sem var mikil áhrifamaður í breskri kvikmyndagerð á þeim tíma var framleiðandi. Brook vildi fá óþekktan leikara til að leika sjálfan Macheath, sá leikari var Richard Burton. Wilcox hafði annað í huga og sagði um Burton: “This man will never make it, even as an extra.”

Reyndar var það ekki neinn hálfdrættingur sem fór með hlutverk Macheath í myndinni en það var sjálfur Laurence Olivier. Hvað um það, Herbert Wilcox reyndist ekki sannspár hvað varðaði Richard Burton!

Þessi mynd er víst nokkuð góð - hef aldrei séð hana - en Kustow útskýrir af hverju Brook vildi síður hafa Olivier í aðalhlutverkinu.

Burton sannaði sig síðar og í dag efast menn ekki um að þarf fór stórleikari.

http://www.youtube.com/watch?v=H8U8ctOZZ9U

Stundum er lífið sjálft - eða ætti ég kannski frekar að segja dauðinn, í þessu tilfelli - fáránlegri er bjánalegasti skáldskapur. Svo ekki sé nú talað um eðal bókmenntir.

Blessaður maðurinn sem þeir þarna í Ohio höfðu dæmt til dauða ætlaði sjálfur að grípa fram fyrir hendurnar á dauðanum, en lukkaðist ekki betur en svo að hann lifir enn. “Þökk” sé læknum og líknurum sem í krafti siðferðis “björguðu” lífi hans.

Og nú vonat þeir eftir því, þarna vestur í Ohio, að maðurinn hjarni við svo þeir geti drepið hann bráðhressann.

En, það hefur verið fáséð sort.

Margir hafa verið til þess að hnýta í Lilju Mósesdóttur af því að hún hefur ekki dansað eftir flokkslínunni. Það hefur - að mínu mati - verið óverðskulduð gagnrýni. Lilja þorir að segja það sem hún meinar - slíkir þingmenn hafa líka verið fáséð sort - og hún hefur hugsjónir sem hún stendur vörð um.

Ég hjó eftir því sem sagt var í Silfrinu um að “þétta raðirnar” - það er von að Lilju brygði við að heyra þann tón. Jóhanna hefur oftlega verið staðin að því að vera með pólitískar hótanir, stilla fólki upp við vegg. Nú segir Lilja að Steingrímur þurfi að taka upp aðra samskiptahætti við þingflokkinn. Hvað skyldi það þýða?

Jú, einræðistilburðum hans verður að linna. Reykjavíkurklíkan Árni Þór, Svandís, Álfheiður og Steingrímsarmurinn sígeltandi þurfa að læra - það sem kennt er í leikskólum; “að taka tillit til” - ég hef reyndar ekki  mikla trú á námshæfileikunum þar á bæ.

Stattu þig Lilja Mósesdóttir!

. . .  að hún væri jafn hrifin af þessum hugmyndum ef hún væri á kosningafundi í Eyjum.

Maður hefur mjög oft á tilfinningunni að Eygló Harðardóttur huggnist eitt í dag og annað á morgun og fari það mjög eftir því hver er að hlusta hvað henni huggnast helst.

Þá vitum við það. Ilkka segir það og þá stendur það!

Ég segi magnað vegna þess að margir þættir sem hafa áhrif á og auka kosningaþátttöku voru óvirkir með öllu fyrir þessa kosningu. Einnig voru ytri þættir sem voru frekar í mót því að kjörsókn yrði góð.

Fyrst er að telja að ekki voru reknar, fyrir stórfé, auglýsingaherferðir drifnar áfram af spunameisturum og auglýsingafyrirtækjum sem köstuðu öllu frá sér til að keyra upp stemmingu fyrir þessar kosningar. Ekki voru kosningaskrifstofur sem möluðu eins og kvarnir til þágu einum eða öðrum málstað, hringdu í fólk, peppuðu menn upp, hvöttu og keyrðu fólk á kjörstaði ef vildi. Ekki flæddu kosningapésar í stríðum straumum inn um bréfalúgur landsmanna. Ekki voru haldnir vinnustaðafundir eða setið fyrir fólki í verslunarmiðstöðvum. Hér er aðeins fátt eitt talið.

Ekki var kosið í sól og blíðu - eða í versta falli í lúmskum vorþeyinum - heldur var víða um land leiðindaveður sem gerði það að verkum að margir létu eiga sig að berjast þetta, vitandi nokk um úrslitin.

Þá er ótalin fádæma ólýðræðisleg og niðurdrepandi framkoma talsmanna ríkisstjórnarinnar sem töluðu gegn atkvæðagreiðslunni, sölluðu niður virðingu fyrir henni og bundu um leið hendur þúsunda sem eiga við þann sjúkdóm að stríða sem heitir flokkshollusta.

Þessi úrslit eru sigur fólksins í landinu sem lætur ekki segja sér fyrir verkum af misvitrum og sjálfhverfum stjórnmálamönnum. Svo verður heldur ekki framhjá því litið að þessi úrslit eru sigur fyrir forseta Íslands sem treysti þjóð sinni betur en óbilgjörnum ráðherrum, landsölumönnum og agentum alþjóðakapítalismans á Íslandi. Ólafur Ragnar Grímsson á lof skilið fyrir alla sína framgöngu í þessu máli.