Get a life!

Tölvan þín ver líklega mestöllum tíma sínum í að gera “ekkert“. Til dæmis á meðan þú ert að lesa þetta. Þessi tími gæti nýst vísindunum við rannsóknir á sjúkdómum eins og Parkinsonsveiki, mörgum gerðum krabbameins, Alzheimers sjúkdómnum o.s.frv.

Ef þú getur séð af örlitlu auka niðurhali, nokkrum krónum af rafmagni og þremur mínútum til að setja forritið upp, farðu þá á Folding@home og halaðu niður forritinu. Það ætti að vera sársaukalaust að setja það upp og þaðan í frá muntu ekki taka eftir því — það mun kurteislega halda sér til hlés ef tölvan hefur eitthvað annað að gera. Þú getur valið að nota það sem skjáhvílu (screensaver) en það er óþarfi og í raun dregur það lítilsháttar úr afkastagetu tölvunnar við útreikningana sjálfa.

Sjálfur valdi ég viðmótslausa útgáfu af forritinu sem eyðir engu í óþarfa en ef þú vilt hafa uppsetninguna eins einfalda og hægt er (og ef þú vilt “sjá” útreikningana), er sennilega best að velja venjulegu útgáfuna (fyrir Windows 2000/XP/Vista).

Ef þú átt nettengda Playstation 3 leikjatölvu geturðu gert enn meira gagn því hún er með öflugri vélbúnað fyrir svona útreikninga en gengur og gerist. Einnig geturðu gert meira gagn ef þú átt öflugt ATI skjákort eða ef tölvan þín er “dual core” (hefur fleiri en einn örgjörva).

Margir sjúkdómar eru afleiðing þess að hvítusvipmótun (e. protein folding) bregst. Vonast er til að aukin þekking á því hvernig hvítusvipmótun fer fram muni leiða til framfara í læknavísindunum. Út á þetta gengur Folding@home en svipað verkefni sem heitir Rosetta@home einbeitir sér að því að finna útkomuna úr hvítusvipmótununni án tillits til þess hvernig hún fer fram. Hvort tveggja mun vera afskaplega gagnlegt, en ég hef því miður ekkert vit á þessum vísindum og læt þessa lýsingu því nægja.

Rétt er að taka fram að það eru til fjölmörg önnur gagnleg verkefni sem nýta dreifvinnslu. Folding@home varð fyrir valinu hjá mér þegar ég las þetta blogg. Endilega nýttu tölvuna þína í eitthvað af þessum verkefnum, en mælt er með að hver tölva taki aðeins þátt í einu verkefni í stað þess að dreifa kröftunum.

Samtökin Feminists for Life berjast gegn fóstureyðingum. Í þeim tilgangi hafa þau útbúið nokkrar auglýsingar, þar á meðal þessa (smellið á myndina til að stækka hana ef textinn er torlesinn):

Þetta þykir mér heldur lágkúrulegur áróður. Mynd af nafngreindri konu, textinn í fyrstu persónu. Höfðað til tilfinningaseminnar og reynt að setja samasem merki milli þessa fullvaxna einstaklings og frumuknippisins sem hún var á fyrstu vikum meðgöngunnar. Auðvitað á þessi kona jafnmikinn rétt til lífs eins og hver annar. Auðvitað framdi hún engan glæp. En þegar fóstureyðing hefði staðið lífmóður hennar til boða, þá var þessi Rebekka einfaldlega ekki til.

Það var bara til örlítið frumuknippi.

En hvenær verður frumuknippi að einstaklingi með rétt til lífs? Seint verða allir sammála um svarið við því, þótt flestir telji það vera einhvern tímann á tímabilinu frá og með getnaði til og með fyrsta andardrættinum eftir fæðingu. Það er hægt að rökræða fram og aftur hvar á þessu bili einstaklingur verður til, en það mun alltaf vera grátt svæði. Langflestir eru sammála um að fóstur hafi sjálfstæðan rétt til lífs á síðustu þremur mánuðum meðgöngu. Sömuleiðis eru langflestir á því að rangt sé að eyða heilbrigðu fóstri á fimmta til sjötta mánuði. En ef við fikrum okkur aftur í tímann og nær getnaðinum skiptist fólk í marga hópa með ólíkar skoðanir.

Í mínum huga er augljóst að nokkurra vikna fóstur getur ekki þjáðst — til þess þyrfti sæmilega langt komið taugakerfi. Eftir því sem næst verður komist er þjáning fyrst möguleg í 22. viku. Samkvæmt þeim lögum sem gilda hér á landi þá á fóstureyðing helst að fara fram fyrir lok 12. viku og einungis eftir 16. viku í algjörum undantekningartilvikum og þá með skriflegri heimild nefndar sem lögin kveða á um.

Þetta er yfrið nægur tími til að bregðast við þungun eftir nauðgun, veldur fóstrinu ekki þjáningu og er líklegt til að draga úr þjáningu hinnar óviljandi ófrísku konu og aðstandenda hennar til lengri tíma litið (þrátt fyrir áróður eins og þann sem ég gagnrýni hér). Ef móðir Rebeccu hefði valið fóstureyðingu hefði engin Rebecca orðið til og hún því ekki dauðadæmd frekar en barnið sem ég mun ekki geta í nótt á meðan ég sef á mínu græna eyra.

Ég skil ekki listir og tísku. Svona almennt og yfirleitt. Ég skil ekki að sama fólkinu þyki einhver klipping eða klæðaburður afskaplega aðlaðandi eina stundina, en óaðlaðandi að litlum tíma liðnum.

Þetta er náttúrulega ákveðin fötlun hjá mér.

Sama má segja um myndlist. Að eitthvað klessuverk þyki í ákveðnu samhengi vera þrungið tilfinningu og/eða merkingu — ég á því miður yfirleitt erfitt með að átta mig á því. Ég er samt ekki alveg staurblindur á list. Ekki eru öll málverk klessuverk. Og sumar klessur geta verið ósköp fallegar. En ef myndlistaspíra tæki mig í próf í smekkvísi er hætt við að ég fengi svipaða einkunn og ef ég segði tónlistarspíru að Clayderman væri í mestum metum hjá mér (rétt er að taka fram að svo er alls ekki!).

Þessi fötlun mín kom berlega í ljós þegar ég fór ásamt konu minni í gallerí um daginn í þeim tilgangi að kaupa svolitla myndlist. Sumt fannst mér nokkuð flott, en það var fleira sem mér þótti lítið varið í. Og þegar ég kíkti á verðmiðann á sumum olíumálverkum sem voru á stærð við vænt póstkort — tjah, fyrir þann pening gæti ég keypt nógu mörg póstkort til að endast mér og stórfjölskyldu minni í nokkra mannsaldra. Og þessi málverk voru ekki þau flottustu.

Hverjir kaupa svona? Hafa þessi listaverk svo stórkostleg áhrif á líf þeirra að þeim þykir peningnum betur varið í að hengja þau upp á vegg hjá sér heldur en að, tjah, til dæmis styrkja brunna sem sjá þúsund manns fyrir vatni, eða heilsugæslu og bólusetningar, eða gróðursetningar, eða fæði, klæði og skólagöngu barna — og hengja svo til dæmis ódýr afrit af klassískum myndverkum, eða eigin verk eða barna sinna, eða bara snotur póstkort upp á vegg í staðinn?

Ekki það að ég sé svo heilagur að ég hafi fullkomið gildismat og eyði ekki í neinn óþarfa. Síður en svo. Ég gæti án vafa gert heiminum miklu meira gagn en ég geri. Og þótt ég kæmist upp með það myndi ég ekki setja hvað sem er upp á vegg hjá mér.

Ég er bara svona blindur á akkúrat þetta með tískuna og listina, að ég á erfitt með að skilja þá forgangsröðun að láta slíkt persónulegt prjál, sérstaklega ef það er mjög dýrt, hafa forgang yfir alvöru hörmungar þótt fjarlægar séu.