Byrjið að grafa!

Namaskar!
Mér finnst það fjandi merkilegt að á fjölmörgum vinnustöðum er að finna spekinga sem luma á svo mikilli þekkingu og lífsspeki að það hálfa væri nóg.
Hérna hjá Timdin Studios er það Rashvat eða Rash eins og hann er kallaður. Hann er mest í þrifum og að sendast en er hæstánægður með sitt og er með einhvern glampa í augunum sem maður getur ekki útskýrt. Hann er 52 ára en ég held að líf hans hafi verið viðburðarríkara en hjá fimmtíu meðalmönnum.
Hann skolaðist til dæmis út á sjó í flóðunum á annan í jólum 2004 og hélt sér í skrifborð í einn og hálfan tíma þangað til honum tókst að klifra upp á húsþak. Og hann sagði að það hefði verið þriðja flóðið sem hann hefur lent í - hann lenti tvisvar í flóði í Bangladesh.
Rash er samanrekinn og hvass yfirlitum með nokkur ör í framan sem ég held að öll eigi sér mikla sögu. Hann var í hernum og lenti í skærum við Pakistan og var í Persaflóastríðinu 91 (ég vissi ekki einu sinni að Indland hefði tekið þátt þá).
Hann talar um sjálfan sig stundum sem rottu - segir að þær lifi svipuðu lífi og hann hafi lifað. Mér finnst þessi samlíking háfundarleg enda er maður með íslensk viðhorf gagnvart þeim. Það eru sóðaleg og réttdræp kvikindi heima og á flestum stöðum öðrum en þar sem Rash ólst upp var rottan talin dæmi um dýr sem gat lifað af í öllum aðstæðum.
En ég fór með Rash um helgina í Dharavihverfið hér í Mumbai. Dharavi er versti hluti borgarinnar - fátækra- og glæpahverfi þar sem ég hefði ekki þorað að ganga um einn. En með Rash var maður öruggur.
Í þessu hverfi er fýlan rosaleg og maður á erfitt með að anda. Húsin eru bara kofar mestanpart en inn á milli eru stærri hús og þar eru barir og búðir og allskonar staðir þar sem allt milli himins og jarðar fer fram - hanaslagur og vændi og hnífabardagar og jafnvel ópíumbæli (ég hélt alltaf að það væri kínverskur siður sem lagðist af fyrir áratugum). Þar verður maður var við stéttaskiptinguna og hina stéttlausu - sem meira að segja Rash leit ekki á. En allavega - ég er að reyna að verða mér úti um mótorhjól og hann sagðist vita um eitt þarna en þegar til kom var þetta einhver indversk eldgömul drusla (man ekki tegundina) sem fór síðast í gang á síðustu öld örugglega. En þetta var merkileg ferð þó svo að ekkert sérstakt kæmi fyrir. En það sem mér fannst merkilegast voru gervihnattadiskarnir á kofunum - örugglega á öðrum hverjum kofa voru diskar (kannski ýkjur en samt helling). Fólkið í Dharavi horfir semsagt á MTV og CNN eins og restin af heiminum.
En annars var mér sagt að það gæti verið að Aiswarya Rai taki að sér smáhlutverk í myndinni - en hún er ein stærsta stjarnan hérna. Það verður þá eftir þrjár vikur eða svo ef af verður og allir að drepast úr spenningi. Það þýðir að einhverjar milljónir í viðbót eiga eftir að sjá myndina.
Fyrir mig þýddi þetta ekkert og þeir voru hneykslaðir á mér að vita ekki hver hún er. Sögðu hana heimsfræga og sýndu mér myndir af henni. Hún er daglegur gestur í blöðunum sem eru ekkert mun verri en Séð og heyrt og þannig blöð - ekkert nema slúður. En ekki eins slúður og í USA þar sem dópsögur, sköllóttar söngkonur og fullar Hiltongellur ráða ríkjum. Hér er farið í hvert smáatriði á lífið stjarnanna - í hverju þær klæðast, hvernig þær búa, hverja þær hitta, hvað þær borða og hvar og endalaust verið að gera því skóna að það séu blossandi ástir á milli þeirra upp til hópa. Ja… kannski er þetta bara það sama og í USA.
En kominn tími á að fara af stað. Helgarfríið búið og enginn uppstigningardagur eða annar í hvítasunnu hér.
Su prabhat!

Namaskhar!
Jæja… þá fer klukkan að nálgast níu og tími til að koma sér af stað. Meiningin að ná að taka upp hluta af sorgarsenu í rigningu. Fáránlega stór stúdíóin hérna og heilu þorpin undir þaki þar sem hægt er að fá rigningu eftir pöntun í kvikmyndastíl (því venjuleg rigning næst ekki á mynd).
Lítur út fyrir fremur þægilegan dag - ekki nema 30 stiga hiti núna og það er bara mjög þægilegur hiti. (45 gráður í Dehli - ekki langar mig að vera þar). Hitnar eitthvað í dag en hérna við flóann er smá kæling af hafinu.
Þegar ég var sem veikastur var mér bara stundum drullukalt þó það væri 35 stiga hiti - skemmtilegt að vita það er það ekki?
Eitt skil ég ekki. Mumbai er fimm og hálfum tíma á undan tímanum heima. Ekki fimm eða sex heldur fimm og hálfum. Þannig að klukkan hér er nokkrar mínútur í níu en ætti að vera líklega að verða hálf fjögur að nóttu heima. Veit ekki af hverju þessi hálftími var settur inn… verð að komast að því.
Verður spennandi að vita hvernig ríkisstjórn verður mynduð - þó svo að það breyti ekki neinu (a.m.k. ekki fyrir mig meðan ég er hér - haha - þið sitjið uppi með hana).
En allavega - farinn í vinnuna í rigningu inni… gaman gaman

Su prabhat

Namaste!

Hér í Mumbai er bongóblíða og skítafýlan býr við kjöræðstæður núna í dag. Fór framhjá Mahan og var að drepast, örugglega opið klóak eða eitthvað.
En annars er allt mun “vestrænna” en maður hafði hugsað sér. Fátækrahverfin lengst í burtu og ég þarf að taka á mig krók til að sjá það allt saman.
Loksins kominn í samband við umheiminn eftir langa sögu sem ég segi einhverntíma - en hún inniheldur hefðbundna þriggja þátta línulega frásögn eins og á að vera - með upphafi miðju og endi.
Er annars loksins farinn að venjast matnum og öllu því - meltingarfærin farin að starfa nokkurn veginn eðlilega.
En allavega - Inder Sahdev er farinn að kinnka kolli til mín - en það er leikstjórinn við myndina sem ég er að vinna við. Hann var alltaf hálf pirraður fannst mér að vera með einhvern veikan íslending á settinu. Kannski bara ég.
Myndin heitir því frumlega nafni Sachaa Pyar sem útleggst Sönn ást. Þetta er búinn að vera þriggja vikna prósess hjá mér að fá næstum því góðan daginn en annars verið að sópa og sendast og svona eins og á öllum nýjum vinnustöðum. Ég sem hélt að ég hlyti að fá alveg sérstaka virðingu þar sem ég væri sko from Iceland, mjallhvítur sem snjór. En það var aldeilis ekki enda eitthvað um 30 hvítingjar að vinna hérna á settinu. En eftir því sem ég hef orðið brúnni því betur koma þeir fram við mig og það er bara fínt.
Upna khyal rakhna!

Ég fór með staðlausa stafi þegar ég skrifaði bloggið um verðið á Kaffi París.
Ég sagði það hafa hækkað um 20 prósent.
Það er rangt.
Kaffið hækkaði um 25 prósent. Og Appelsínið um 32 prósent. Að meðaltali um 28,5 prósent.
Ef maður fer lengra með tölurnar og skoðar hvað hin svokallaða framlegð hefur hækkað um mikið - hvað Parísarmenn hafa hækkað sína álagningu mikið - þá er prósentutalan samtals rúmlega 34 prósent.
34 % hækkun er nú bara nokkuð vel af sér vikið!
Og ég biðst afsökunar háttvirtu eigendur Kaffi Prís að hafa ekki sagt alveg satt. Hækkunin var ekki 20 prósent heldur miklu meiri.

Lækkun á virðisaukaskattinum var eitursnjöll kosningabrella. Og maður finnur fyrir henni - stundum.
En það eru fjöldamörg dæmi um að kaupmenn og sjoppukallar hafi bara alls ekki lækkað neitt og ég veit um eitt dæmi það sem allt hækkaði töluvert.
Ég er ekki útbúinn með reiknivél í hausnum og veit stundum ekki hvort vara hafi hækkað eða lækkað í Bónus til dæmis, en maður er vanafastur og kaupir oft sömu hlutina, verslar í sömu sjoppunum og oft það sama - maður hefur einhvernveginn ekki hugmyndaflug í annað.
Og sjoppurnar eru sérlega skæðar í þessu svo ekki sé talað um veitingastaðina.
Það er einn veitingastaður sem hefur notað tækifærið og hækkað herlegheitin umtalsvert. Café Paris.
Ég lagði það í vana minn að kaup mér kaffi og appelsín - þetta eina sanna Egils - og horfði á fólkið líða hjá í Austurstrætinu.
En mér brá þegar ég keypti mér skammtinn minn eftir að vaskurinn var lækkaður.
Ég reiddi fram fimmhundruðkall fyrir kaffið og appelsínið. Það var venjan. Og beið spenntur eftir að fá afslátt. Enda gosið orðið hættulega lágt í verði eftir lækkun og má búast við viðvarandi heilsuleisi hjá þjóðinni vegna þess.
Eftir því sem mér skilst þá á þjónustuhlutinn á vaskinum af matvælum einnig að lækka svo að matur og þesskyns beri sjöprósent skatt.
En ekki á kaffiparís. Þar kostaði skammturinn minn - eftir lækkun - 630 kall!
Vaskurinn lækkaði en skammturinn hækkaði um tuttugu prósent!!!
Auðvitað læðist að manni sú hugsun að eigendur þess staðar séu bara bjánar. En kannski er það ekki bjánaskapur að vilja græða meira. Þetta er kannski bara einföld íslensk græðgi. Og eigendurnir bara óforskammaðir.
Þetta er kannski bara snjallt. Að hækka herlegheitin og fá að auki vaskprósentuna í gjöf frá ríkisstjórninni. Gott að hafa góða ríkisstjórn.
Enda er vasklækkun af þessu tagi líklega ekkert sérstaklega góð fyrir veitingahúsin. Ég veit af dæmum - reyndar fleyri en einu - þar sem alltaf “gleymdist” að stimpla inn í kassann þegar greitt var með peningum.
Þar er hár vaskur góður. Þar kemur meiri svartur peningur inn.
Og þegar vaskurinn lækkar þá er úr minna að moða.
Kannski fer einhver á hausinn út af vasklækkuninni. Kannski.
En ekki Kaffi París. Það fer ekki á hausinn. Þar græða allir meira.
Til hamingju Kaffi Prís!

Ég er búinn að ákveða að næsti forseti Bandaríkjanna verði Barack Hussein Obama.
Fyrst og fremst af því að það er fyndið en svo er ýmislegt sem mér finnst gera það líklegt.
Hillary kerlingin er fín. Það er svosem ekkert út á hana að setja. En hún á sína fortíð greyið, búin að flækjast í ýmsum hneykslismálum og ég veit ekki hvað og hvað. Og þegar kemur að því að kjósandinn spyr sig - hjá demókrötum þ.e.a.s. - þá eru það praktískar spurningar sem skipta töluverðu.
Nenna demókratar að fara í gegnum hreinsunareldinn sem fylgir kosningabaráttu til forsetaembættisins? Ég tel svo ekki vera.
Hillary er vinsælli núna en núna er þetta bara á hugmyndastigi. Það er hægt að líka vel við hugmynd - t.d. að Laddi væri forseti, það væri gaman - en það er ekki nóg til að ná kosningu að vera fín hugmynd.
Obama er betri en Hillary. Hann hefur hreinni samvisku. Hann hefur þetta eitthvað sem þarf - það sama og Clinton hafði. Charisma. Útgeislun. Og yrði fyrsti blökkumaðurinn til að gegna embættinu ef þannig fer.
Hillary yrði að vísu fyrsta konan en ég held að bandaríkjamenn séu einfaldlega ekki komnir það langt í hugmyndafræðinni.
Og Bush er búinn að skíta vel á sig í embættistíð sinni.
Vissulega kæmi það ekkert á óvart að Bush færi inn í Íran. Hann hefur sýnt það og sannað að hann tekur ekki rökum og því kæmi það mér ekkert á óvart persónulega.
En þá verður hann að gera það á réttum tíma. Og klíkan í kringum hann vill tryggja áframhaldandi heimsvaldastefnu og því væri það annaðhvort þegar þeirra frambjóðandi þarf að vinna á hjá repúblikönum eða einfaldega í kosningabaráttunni sjálfri.
Því að ráðast á land er alltaf sterkt. Það gerði Thatcher. Fann litlar eyjar í veseni. Slóst við Argentínu. Það skilaði sínu.
En það hefur ekki verið heillavænlegt að troða illsakir við Írana. Það gerði Carter. Og það fór illa. Hann skíttapaði.
Frambjóðendur repúblikana eru einfaldlega ekki nógu sterkir. Rudolf Giuliani er með sterkustu stöðuna núna en kommon! Hann er alltof gamall. Hann er útbrunninn. Hann verður ekki forseti.
Ég sé engann nógu sterkan í stöðunni eins og hún er í dag til þess að taka Obama.
Og þá ætla ég að hlæja. Hátt.
Ehuid Barack - Saddam Hussein og Osama sjálfur - allir samankomnir í sama manninum! Bara miðausturlönd eins og þau leggja sig.
Barack Hussein Obama er minn maður.
Það væri Hillaryus!

Ég man þá tíð þegar ég hafði áhuga á pólitík. Það var einu sinni, hérna í gamla daga. Þá hélt ég að stjórmálin skiptu máli og ef maður vildi breyta einhverju þá fór maður á fylleríisamkomu hjá einhverri ungliðahreyfingunni og skráði sig í flokkinn. Síðan færi maður oftar á fyllerí með fólkinu í flokknum, bæri út kosningabæklinga, héldi þrumandi ræður á fundum og í nefndum og eftir að hafa verið kosinn í hvert embættið af öðru lægi leiðin á þing. Því þar væri heiminum breytt.
En það var einu sinni. Þá var ég yngri. Þá var ég saklausari en ég er í dag. Að vísu er leiðin á þing einhvernveginn svona, en þingstörfin snúast bara um allt annað en að breyta heiminum.
Ég gerði einu sinni rannsókn fyrir þýska stofnun á stefnuskrám stjórnmálaflokka fyrir kosningarnar ‘91, ‘95 og ‘99. Það var skrýtin vinna. Ég setti hverja einustu setningu í tiltekinn númeraðan flokk eftir því um hvaða málaflokk setningin fjallaði.
Og þetta voru margar setningar.
En ég gerði þetta. Og þetta breytti á vissan hátt lífi mínu.
Einu sinni fyrir langa löngu voru aðstöðugjöld. Þetta voru gjöld sem fyrirtæki greiddu. Aðstöðugjöldin höfðu það gott og léku við hvurn sinn fingur.
En síðan kom höggið. Í fjármálaráðuneytið kom ógurlegur maður, fyrrverandi framsóknarmaður nú íklæddur vofubúningi kommúnismans. Hann hét Óli og var kallaður skattmann.
Óli skattmann vildi leggja til atlögu við saklaus aðstöðugjöldin. Hann hækkaði skatta hér og þar en vildi ekki sjá svona fyrirtækjaskatta. Hann vildi þá burt. Og hann setti allt af stað í litla ráðuneytinu sínu. Nú skildi afmá allan mismun á fyrirtæki, koma þeim í “sambærilegt skattaumhverfi og í nágrannalöndunum” og þá yrði lífið gott á Íslandi.
En… Þá komu kosningar.
Óli og vinir hans í allabandalaginu básúnuðu út um allar sveitir að þeir hefðu nú hafið vinnu við að afnema fyrirtækjamisréttið og að á næsta kjörtímabili á eftir myndu þeir afnema aðstöðugjödin. Þá yrði gósentíð.
Og fólk kaus Óla. Hann komst loks inn á þing. (Hann var nefnilega ekki á þingi þegar hann var ráðherra)
En svo bar það til að lítill smaladrengur í borg Davíðs vildi hætta að vera borgarsmali og vildi meira. Og hann, eins og allir, átti vin sem hét Jón. Jón og Davíð fóru í örstutta sjóferð í Viðey og eftir þá ferð varð smaladrengurinn ekki lengur smaladrengur og borg Davíðs allt í einu orðin Markúsarborg. Smaladrengurinn Davíð fékk að ráða öllu í ríkinu. (og hann réði öllu um langa hríð eftir það en það er önnur saga)
Óli skattmann fór í fýlu. Samt var hann kominn á þing. Svo hann sagði að Davíð væri með skítlegt eðli.
En Jón og Davíð áttu vin sem hét Friðrik. Hann fékk að vera peningaráðherra. Og hann var líka á móti saklausu aðstöðugjöldunum, þrátt fyrir það að hugmyndin hefði komið frá Óla. Og hann afnam aðstöðugjöldin.
Var nú ókyrrt um langa hríð. Og leið svo að kosningum.
Þá stóð Óli upp og allir hans menn. Og nú… Nú voru þeir ekki óvinir aðstöðugjaldanna, nei. Nú voru þeir orðnir bestu vinir þeirra. Aðstöðugjöldin höfðu ekkert til saka unnið að þeirra mati.
Allaflokkurinn benti á Friðrik hinn vonda sem tók aðstöðugjöldin og eyddi þeim.
Morð, morð, æpti Óli. Aðstöðugjöldin gerðu engum neitt. Óli sagði að nýja stjórnin hefði tekið aðstöðugjöldin til þess að fyrirtækin þyrftu ekki að borga heldur almenningur. “Þeir seilast í vasa almúgans og færa fyrirtækjunum” kallaði hann yfir landið.
Og auðvitað var Óli löngu búinn að gleyma að hann byrjaði á öllu saman.
Og Óla tókst aftur það sem hann ætlaði sér. Nú var það að fella ríkisstjórnina. Það var árið 1995. Og hann komst líka þá á þing.
En hann var svikinn aftur á ný.
En Óli dó ekki ráðalaus. Hann virkjaði bara Bessastaði og ferðast nú út um Indlönd og önnur lönd og fundar með ríkustu mönnum heims.
En Davíð og Jón eru því sem næst sestir að hjá honum Helga Steini og enginn nennir að hlusta á þá lengur.
Og ég hlæ bara að Alþingi. Mér finnst fólkið þar alltaf fyndið. Það er í ráðileik.Og ég veit að það veit að það ræður ekki neinu. Þetta er bara leikur. Bara þykjó. Og ef maður segir eitthvað nógu hátt þá kemst maður í sjónvarpið. Það finnst því skemmtilegast. Því þá gæti það kannski unnið kosningar.

Ég komst að því í morgun að ég er trendí. Eitt af felumálum mínum hefur verið að ég stunda það að horfa á sjónvarpsþætti á netinu. Ég er nefnilega á móti sjónvarpi svona yfirleitt. Eða segist vera það öllu heldur.
En ég horfi ekki á neitt sem máli skiptir. Lít ekki við pólitískum spjallþáttum enda ekkert á þeim að græða. Lærði stjórmálafræði í þrjú ár og fékk það að launum að þola ekki pólitík.
Ég horfi á teiknimyndir á Youtube. Og myndbönd. Og Heroes!
Ég og Úlfur vorum að ræða um þá merkilegu seríu og ég er líka kominn lengra en hann - hí hí - hann bara kominn upp í 17 en ég 19. Úlfur er semsagt sonur minn. Hann er að verða tólf. Og ég monta mig að því að vera kominn legra en hann í Heroes. Af einhverju verður maður að stæra sig!
En ég hafði ekki hugmynd um að ég væri trendí. Það virðast allir vera að fylgjast með Heroes. Milljónir manna logga sig inn hjá NBC til að kíkja á fólk sem getur gert sig ósýnilegt, læknast af sárum og lesið hugsanir.
Ég fór með það sem mannsmorð að ég sæti fram eftir nóttum að horfa á svona lagað; hlaðandi niður hverjum þættinum á fætur öðrum til að sjá hvort Hiro næði sverðinu, hvort Peter bjargaði klappstýrunni og þessi helv… Sylar maður!
En ég get bara ekki hætt. Þetta er svo spennandi. Og ég vona og bið að “þeir” geri ekki eins og í Lost og þynni þetta út í þunna sápu. Því ég er svoooo spenntur!
Og að vera allt í einu í trendinum. Að vera að gera það sama og hinir. Algerlega ný tilfinning. Mér finnst… Já… Finnst eins og ég sé kominn heim. Að ég eigi milljónir vina úti um allan heim. Við Heroesfólkið. Við erum sko öll vinir.
Og ég er alltaf að reyna að gera mig ósýnilegan. Mér skal takast það.

Ef kona opnar munninn þá er hún hóra. Sérstaklega ef hún er á háum hælum.
Þetta hélt ég í gær.
Nýja lífsmottóið mitt sem ég setti mér í gær - að horfa á lífið sem eitt allsherjar pornograf - dugði mér ekki nema hálfan daginn. Þá datt ég úr karakter. Þá varð lífið aftur bara venjulegt og fólk ekkert að gera hitt nema kannski bara heima hjá sér. Og konur gátu opnað munninn án þess að ég færi að hugsa eitthvað dónalegt.

Ég fór á frumsýningu í gær. Í musteri menningarinnar. Eitthvað sem ég er svosem ekkert sérlega vanur að gera.
Ég er byltingamaður í eðli mínu og ætlaði að breyta þjóðfélaginu á frumsýningunni í gær. Ég ætlaði sko alls ekki að klæða mig uppá. Jakkaföt og bindi? Nei takk… Ég ætlaði sko bara að fara í skítagallanum!
Hringdi í deitið mitt á frumsýninguna og heimtaði að það kæmi í skítagallanum líka. Ég vildi að ég gæti sagt að deitið hefði verið falleg kona en þetta var bara hann Halli bró… Og hann hlýddi.
En ég gugnaði á því.
Ég hélt ekki út í byltingunni. Ég fór heim í sturtu og rakaði mig. En ég var samt í gallabuxum! Og ekki með bindi.
Ég stóð meira að segja upp þegar forsetinn gekk í salinn.
Þá hefði ég nú alldeilis getað gert byltingu maður! Hefði ég bara setið sem fastast í sætinu þá hefði fólkið örugglega hugsað með sér “Þarna fer maður sem skríður sko ekki fyrir neinu yfirvaldi. Nú ætla ég að vera eins og hann.”
En ég gugnaði á því… líka.
Svo byltingin verður að bíða betri tíma.
En mikið var þetta nú fyndið alltsaman. Leikrtið sko. Eða söngleikurinn. Ég hló alveg svakalega.
Í eitt skiptið hló ég bara einn. Enginn annar. Það var pínlegt. Svo ég hætti því snögglega.
Ég mæli með þessu. Farið á Leg. Það er gaman.

Ég hef komist að því að ég upplifi heiminn á rangan hátt. Ég sé ekki hvað er í gangi. Ég hef gengið blindur í gegnum lífið.
Sem betur fer get ég bent á almennilegan fræðimann (eða fræðikonu í þessu tilviki) sem varð þess valdandi að ég sé lífið nú á nýjan hátt. Fjölmiðlafræðidoktor við Háskóla Íslands, þá háu menntastofnun.
Nú sé ég hverning í öllu liggur.
Allir eru að geraða!
Ekki bara sumir heldur allir! Á einn eða annan hátt.
Eftir að hafa rekist á grein í Fréttablaðinu um vafasaman og afar ósæmilegan fermingarbækling þar sem stelpuskott virtist brosandi vera að ná sér í bangsa þá hefur líf mitt breyst.
Hún var ekki að ná í bangsa.
Fjölmiðlafræðidoktorinn sér hvernig í öllu liggur. Forsíðan var tekin beint upp úr klámmynd, sem doktorínan veit líklega sjálf mest um hver er - kannski einhver með Ron Jeremy - hver veit.
Ég átti fyrst erfitt með að sjá út hvernig klámið birtist á forsíðunni - enda ekki séð sömu myndina og doktorínan. En eftir að hafa fengið aðstoð frá manni sem líka hefur - eins og Guðbjörg Hildur Kolbeins - skoðað mikið af klámmyndum og þekkir þetta þá sá ég soran og viðbjóðinn.
Mér varð svo mikið um að ég rauk út frá Kelloggs Special K diski ókláruðum og hljóp út í daginn.
Og sjá! Allsstaðar var fólk í klámfengnum stellingum. Stöðumælavörður strauk stöðumæli og gott ef hann var ekki með greddublik í augum. Konan í kaffihúsinu sat við borð. Með kaffibolla fyrir framan sig. En ég sá hvernig þetta var. Hún sat á þann hátt að ekki var um að villast að hún var klippt út úr sadómasómynd - að bíða eftir Ironmaster sínum - það mátti berlega lesa það úr því hvernig hún setti skeiðina í bollann.
Og hvernig hún hrærði maður! Og hljóðin! Sullið í kaffifroðunni…
Ég varð heitur; heitari en kaffið örugglega og þoldi ekki við lengur. En það var sama hvert ég fór. Allsstaðar var pornóið í gangi, í strætisvögnum, matvörubúðum, opinberum stofnunum og jafnvel hjá skattinum.
Ég vildi að ég hefði lært fjölmiðlafræði. Þar fær maður að horfa á alvöru klám. Þar lærir maður að sjá hvar klámið birtist. Doktorínan hefur örugglega horft á milljón klámmyndir. Mig langar til að verða eins og Guðbjörg Hildur Kolbeins.