Tala saman með flautunni 30. september 2007
Fært af Guðrún Helga undir Óflokkað. rita ummæliUmferðarmenningin í Kákasus-löndunum er ævintýraleg, svo ævintýraleg að hún hefði orðið öllum umferðarbloggurum ærið tilefni til skrifa. Anna mín hefði beinlínis notið þess en ég efast um að vigdísin mín hefði stigið upp í bíl í Kákasus. Sérstaklega í Georgíu. Þar er umferðin verst.
Bílstjórar í Georgíu fara ekki eftir neinum reglum nema kannski rauðu og grænu ljósi. Þar ryðjast áfram, fara fram úr hægri vinstri, ryðjast inn á milli tveggja bíla á tveimur akreinum og liggja óspart á flautunni og tala þannig við aðra bílstjóra. Bílhræddir ættu ekki að fara til Georgíu. Þar setja menn ekki á sig bílbeltið nema úti á þjóðvegunum og þá aðeins ef þeir sjá lögreglubíla í umferðinni. Þá spenna þeir beltið til að forðast sektir. Svo taka þeir beltið af sér aftur. 
Bílstjórar í Armeníu eru líka skrautlegir, þeir ryðjast inn á milli tveggja bíla en að öðru leyti virðast þeir frekar settlegir. Nema túlkurinn minn hafi verið svona góður bílstjóri sem ég held reyndar að hann hafi verið. Hann var úrvalsmaður á öllum sviðum, lögmaður sem naut frjálsræðis í atvinnu sinni.
Bílstjórar í Aserbaídsjan fara eftir reglum. Þeir verða að gera það því að annars stoppar lögreglan þá (og gerir það svo sem hvort sem er óspart). Þeir ryðjast inn á milli bíla á tveimur akreinum og búa þannig til sína eigin akreina á miðjunni. Og þeir flauta. En annars eru þeir tiltölulega stilltir í umferðinni. Þannig er mín reynsla.
Allir þessir bílstjórar eiga það samt sameiginlegt að fara fram úr þó að línan sé heil. Þeir treysta á eigið innsæi í þessum efnum nema atvinnumaðurinn minn í Armeníu. Hann var pottþéttur.
Ég prófaði að keyra bíl í Bakú og það gekk vel. Var samt með túlkinn við hliðina á mér sem sagði hvenær ætti að beygja. Hann tók svo við stýrinu þegar ég var búin að skemmta mér góða stund og þá fór hann eftir mínum reglum, ók með öryggisbeltið spennt, gaf stefnuljós og hefðaði sér eins og algjör fyrirmyndar ökumaður á vesturlöndum. Enga aðra sá ég nota stefnuljós. Túlkurinn sagðist venjulega ekki nota öryggisbeltið. Það væri svo óþægilegt. :S
Fara óhikað í stríð
Fært af Guðrún Helga undir Óflokkað. rita ummæliEinn er sá hluti ferðalagsins sem ég hef ekkert sagt frá á þessu bloggi en það var ferð mín til Nagorno-Karabakh. Vikuna 14.-20. september var ég í Armeníu. Mig dreymdi alltaf um að komast til Nagorno-Karabakh en hafði fyrirfram ekki náð sambandi við neina “kontakta” í Armeníu svo að ég var búin að ákveða að taka því bara rólega þar og hvíla mig. Fyrstu dagana í Jerevan kom hinsvegar í ljós að eigendur gististaðarins, sem var glæsileg villa í útjaðri miðbæjarins, gátu reddað mér túlki í góðu sambandi við fólk í Karabakh og bíl svo að ég sló til. Við ókum til Nagorno-Karabakh 17. september og keyrðum til baka þann 19.
Ferðin til Karabakh var frábær. Túlkurinn kom mér í samband við unga og þekkta menn í Karabakh sem reyndust afskaplega vel. Ég tók viðtöl við fórnarlömb stríðsins við Asera 1993-1994, sá kjallaraholurnar sem fjölskyldurnar hírðust í meðan á sprengingum stóð, hitti stjórnmálamenn og fór náttúrulega á venjulega ferðamannastaði. Á kvöldin fórum við á veitingastaði, meðal annars einn í útjaðri Stepanakert, höfuðborgar Nagorno-Karabakh, eða Xinkandi, eins og Aserar telja borgina heita, og snæddi kebab við ýlfrið í villtum úlfum. Þetta var eins og að borða úti í skóg nema bara að maður sat við borð og sá eldhúsið skammt frá.
Ástæðan fyrir því að ég hef ekki sagt frá ferðinni til Nagorno-Karabakh áður er að Aserar líta það ekki mildum augum ef maður hefur farið til Armeníu og hleypa manni alls ekki inn í Aserbaídsjan ef þeir vita að maður hefur farið til Nagorno-Karabakh. Flestir ferðamenn byrja því að fara til Aserbaídsjan og síðan til Armeníu. Ég mátti hinsvegar til með að hleypa smá spennu í þetta og fara fyrst til Armeníu og svo til Aserbaídsjan en til að komast hjá veseni “gleymdi” ég Armeníu fyrstu vikuna eftir að ég hafði verið þar.
Aserar telja Armena hafa gert alvarlega á hlut sinn og líta svo á að Karabakh þar sem þeirra helstu minjar séu tilheyri Aserbaídsjan. Karabakh sé hersetið af Armenum og þeir hafa ekki fyrirgefið það. Í viðræðum við Asera kemur þetta mjög skýrt fram. Og það er ekkert hik á karlmönnunum í þessum löndum. Þeir segjast óhikað fara í stríð ef þessi verði óskað.
Ruslið hangir í trjánum 29. september 2007
Fært af Guðrún Helga undir Óflokkað. 1 ummæli fram að þessuYndislegt að vera komin heim. Lenti í Keflavík í gærkvöldi eftir langa og stranga tveggja daga ferð frá Bakú. Flaug frá Bakú í gegnum Lettland til Kaupmannahafnar þar sem ég gisti í eina nótt í gær og svo áfram í gærkvöldi til Íslands. Gærdeginum var eytt í Malmö með Richard vini mínum og kollega þar og það var alveg frábært, ekki síst vegna þess að ég var alveg búin undir það síðasta, ferðataskan týnd og ferðalangurinn sjálfur ekki upp á marga fiska.
En nú er allt að komast í lag! 
Síðasti dagurinn í Bakú var alveg frábær. Ég tók viðtal við Ali Hasanov, ráðherra málefna flóttamanna, sem er næstur í ráðherraröðinni á eftir forsætisráðherranum í Aserbaídsjan. Hann var mjög almennilegur og svaraði öllum spurningum þó að hann segði við mig eftir á að allar spurningarnar hefðu verið þess eðlis að í rauninni hefði ég átt að leggja þær fyrir utanríkisráðherrann. Ég sagði nú bara að mér hefði verið sagt að ég mætti spyrja hann um hvað sem er. Þetta var mjög gefandi viðtal, annað tveggja mest gefandi viðtala í Aserbaídsjan en hitt var viðtal við ritstjóra dagblaðs fyrsta daginn minn. Sá var skemmtilega gagnrýninn og gaf annan vinkil á öll mál.
Síðasta kvöldið mitt bauð ég þremur af mínum helstu aðstoðarmönnum í Aserbaídsjan á útiveitingastað, mjög skemmtilegan, í gamla bænum. Þarna var tónlist og söngur, eldgleypir og fleiri skemmtiatriði. Mjög ánægjulegt.
Það er margt sem situr eftir í manni eftir svona ferð. Fólkið var dásamlegt, hlýlegt og yndislegt og allir sem ég hitti urðu strax vinir mínir og reyndu að hjálpa mér eftir fremsta megni. Fátæktin er gríðarleg og það var ekki ósjaldan sem maður sá betlara eða hitti fólk sem spurði hvort það væru einhver samtök á Íslandi sem gætu veitt aðstoð. Hennar er virkilega þörf og mér fannst leiðinlegt að geta ekki veitt nein svör. Mengunin í löndunum þremur er hrikaleg. Alls staðar eru sorphaugar, ruslinu er sturtað hvar sem er, það liggur í haugum og hangir í trjánum og hvar sem augað eygir. Rétt utan við Bakú bætist við olíumengunin á Absheron-skaga. Hún er skuggaleg. Ég sagði við vini mína að umhverfismengun væri að mínu mati eitt alvarlegasta vandamál Kákasus-landanna, þetta væri eitthvað sem þau þyrftu að laga.
Meira síðar.
Land 1001 nætur 25. september 2007
Fært af Guðrún Helga undir Óflokkað. 3 ummæliHitti yfirmann Evrópuhluta “State Committee” í Bakú í dag og ræddi við hann um Asera sem búa erlendis. Asersk stjórnvöld hafa aðeins undanfarin sex ár unnið markvisst að því að byggja upp sambandið við þetta fólk svo að það er ýmislegt eftir ógert. Hann sagði mér meðal annars að Aserar væru samtals 50 milljónir manna, þar af átta milljónir í Aserbaídsjan og heilar 35 milljónir í Íran, á gömlum landssvæðum Aserbaídsjan þar. Í þessu spjalli, eins og reyndar svo mörgum öðrum, kom greinilega fram hvað þessi umræða um landssvæði er viðkvæm. Aserar telja sig til dæmis eiga tilkall til mikils lands, til dæmis í Íran, Tyrklandi og Armeníu.
Á morgun er síðasti dagur minn í Bakú. Ég á viðtal við aðstoðarforsætisráðherrann rétt fyrir hádegi og svo mun ég brenna af stað á mínum bílaleigubíl. Hefði helst viljað fara til Lahic, bæjar sem er þekktur fyrir handverksmenn Asera, en það er svo langt þangað að það er trúlega ekki gerlegt. Förum sennilega í staðinn á ströndina og reynum svo að heimsækja ungbarnakirkjugarðinn sem ég komst ekki í um daginn. Klukkan átta annað kvöld ætla ég svo að halda nett samkvæmi, bjóða þremur af mínum helstu aðstoðarmönnum mínum á veitingastað. Það verður gaman, magadansarar, þjóðleg tónlist og góður matur. Aserbaídsjan er jú land 1001 nætur.
Búa í gömlum lestarvagni 24. september 2007
Fært af Guðrún Helga undir Óflokkað. 2 ummæliFór í stórkostlega ferð í vestur frá Bakú í Aserbaídsjan í dag, til borgarinnar Sabirabad og bæjarins Imisli til að hitta flóttamenn. Á fyrri staðnum heimsóttum við fjölskyldur sem hafa búið í pínulitlum strákofum í fimmtán ár. Á seinni staðnum hittum við fjölskyldur sem hafa búið í gamalli lest í fimmtán ár. Í Imisli fórum við líka og skoðuðum bæjarhluta sem hefur verið reistur fyrir flóttamenn. Heydar Aliyev, forseti Aserbaídsjan, hefur víst fyrirskipað að húsnæðisvandi þessa fólks (og annarra flóttamanna) verði leystur fyrir næstu áramót og það á að standa við það!
Það var ótrúlegt að sjá aðstæður þessa bláfátæka fólks. Í einni fjölskyldunni hittum við fjölskyldu sem býr í lest. Þar er ekkert eldhús og ekkert klósett. Bara gömul lest. Dýnunum er staflað við einn vegginn og svo er búið að koma fyrir einhverjum borðum. Búið. Fyrir utan eru gæsir og önnur húsdýr. Heimilisfaðirinn er atvinnulaus hjartasjúklingur og eitt barnið fótbrotnaði og er á spítala. Hvorugt foreldranna hefur vinnu en heimilisfaðirinn var járnbrautarstarfsmaður áður en þau neyddust til að flýja frá heimili sínu í nágrenni við Nagorno-Karabakh vegna stríðsins milli Asera og Armena í Nagorno-Karabakh 1993-1994. Börnin ganga ekki í skóla vegna fátæktar.
Fjölskyldan fær níu manat (tíu dollara) og átta kíló af mat frá ríkinu á mánuði. Þegar ég rétti húsmóðurinni póstkort frá Íslandi þá sagði hún: “Ef þú vilt gefa okkur eitthvað gefðu okkur þá peninga.” Ég lagði tvö manat á borðið.
Þetta fólk verður flutt í nýtt húsnæði um áramótin. Við heimsóttum slíkan bæ og hittum þar íbúa. Það er auðvitað miklu skárra, hús sem þó heldur vatni og vindum og garður fyrir húsdýrin, skóli í nágrenninu og sjúkrahús. Þar geta börnin þó gengið í skóla.
Tekin fyrir of hraðan akstur 23. september 2007
Fært af Guðrún Helga undir Óflokkað. 1 ummæli fram að þessuStórmerkilegt land þetta land eldsins. Við fórum út í Artyom-eyju að ráði Lonely planet ferðabókarinnar minnar. Ekki að það væri neitt sérstakt. Þar mátti svo sem bara sjá auð hús sem störðu stirðnuðum augum út í fjarskann, loftnet og orkulínur, mengun og húshjalla. Lonely planet mælir með því að fara í vitann, sem þarna er, en það varð ekkert að því af einfaldri ástæðu, nefnilega afskiptum yfirvalda.
Við keyrðum nánast alla leið út á ysta odda eyjarinnar og á leiðinni til baka fór ég að mynda. Þegar ég brá mér út úr bílnum til að mynda nokkra kalla sem sátu að spili og húshjalla kom til mín maður og spurði hvað ég væri að mynda og af hverju. Ég sagðist bara vera að mynda nokkur hús og von bráðar var þarna kominn bandóður maður sem sagðist vera frá bæjaryfirvöldum og fullyrti að ég þyrfti að vera með uppáskrift þess efnis að ég mætti mynda þarna og bað um að fá að sjá myndirnar. Ég meina… þetta var bara venjulegur bær og ég er með leyfi frá “State Committee” þó að ég hafi það ekki skriflegt. En hann vildi meina að ég gæti hafa myndað einhver olíuskip og ég sagði nei, þú færð ekki að sjá myndirnar. Glætan!!!
Eftir mikið stapp og hringingar var nafnspjaldið mitt tekið, nafn, heimilisfang og símanúmer hjá túlkinum skrifað á blað og okkur svo hleypt lausum. Túlkurinn sagði á eftir að viðkomandi hefði bara viljað tryggja sig. En ég ákvað að sleppa þessum vita. Þetta var ósköp venjulegur, pínulítill vita sem hefur verið lengi í eyði.
Við fórum svo í Atesgah, musteri eldsins, í Suraxani og svo til eldfjallsins Yanar Dag. Það var mjög magnað að sjá eldinn loga í jörðinni, nærður af gasi sem streymir upp á yfirborðið.
Eftir salat í Baku lá leiðin svo til Qobustan til að sjá hellaristur sem þar eru. Á leiðinni vorum við stöðvuð í lögregluhliði og fullyrt að við hefðum látið hjá líða að stoppa á leiðinni þegar lögreglan gaf okkur merki. Algjör þvæla. Við sáum annan bíl stöðvaðan en við vorum bara á eðlilegum umferðarhraða og okkur var aldrei gefið neitt merki. Lögreglumaðurinn tók skírteinið af bílstjóranum og sektaði hann um 18 manat en gaf honum kost á að sleppa með því að borga 50 manat undir borðið. Glætan. Ég hefði viljað gera vesen því að það var verið að svína á okkur en túlkurinn vildi taka því rólega og hann var jú við stýrið. En ég myndi kalla þetta spillingu.
Túlkurinn hefur ekki átt bíl í tvö ár en sagði að þegar hann átti bíl var hann undrandi ef það leið heil vika án þess að hann væri stöðvaður af lögreglunni. Það væri miklu einfaldara að keyra ekki bíl.
Hellaristurnar í Qobustan voru mjög áhugaverðar, minntu á Flintstone, og ég fékk að taka myndir að vild af því að ég borgaði mútur. Ég hefði gjarnan viljað vera þarna lengur og skoða svæðið betur. Ég hefði líka verið til í að kaupa póstkort en það stóð ekki til boða á neinum af þessum stöðum. Held að túlkurinn ætti að drífa í að stofna fyrirtæki og fara að selja póstkort á ferðamannastöðum.
P.S.: Eins gott að ég var ekki bílstjóri því að ég sá aldrei nein skilti sem gáfu hámarkshraða til kynna svo að ég hefði ekki vitað á hvaða hraða ég mætti keyra. Ég hefði verið pottþétt fórnarlamb í svona umferðareftirliti.
Ungbarnakirkjugarður frá Sovéttímanum 22. september 2007
Fært af Guðrún Helga undir Óflokkað. 1 ummæli fram að þessuSkrapp í teppasafnið í dag ásamt túlkinum og fór svo á röltið um markað í miðborginni. Það var mjög skemmtilegt. Mig hefur langað til að gera tvennt hér í Aserbaídsjan annað en að vera í Bakú, það er að heimsækja Lahic sem virðist reyndar vera úti úr kortinu. Hitt er að fara út á Absheron skagann, heimsækja ungbarnakirkjugarð frá Sovéttímanum í Sumqayit og sjá eldmusteri í nágrenni Bakú. Hvort tveggja verður að veruleika því að á morgun hef ég leigt Nissan Sunny og mun bruna út úr bænum. Mjög skemmtilegt. Ef við höfum tíma förum við til Lahic en það tekur fimm tíma fram og til baka svo að ég sé bara til. Á mánudaginn er meiningin að fara í langferðalag og taka viðtöl við flóttamenn úti á landi.
Loftið er þykkt af olíu 21. september 2007
Fært af Guðrún Helga undir Óflokkað. 1 ummæli fram að þessuGóður dagur í dag. Hátt í þrjátíu stiga hiti og fallegt veður í fallegri borg en mikið rosalega er mikil mengun hérna. Loftið er þykkt af olíu. Það er beinlínis olíulykt í loftinu.
Tók viðtal við ritstjóra eins af stærstu dagblöðunum hérna. Blaðið var stofnað árið 1990 og er því eitt af þeim elstu. Þetta var mjög áhugavert viðtal, ritstjórinn greinilega klár maður sem veit hvað hann vill og hvað hann gerir. Alltaf skemmtilegt að hitta svona klárt fólk. Vonandi verður úr þessu frétt í Fréttablaðinu.
Ég var við það að fara yfir um í morgun yfir að hafa ekki enn fengið netsamband og geta því hvorki bloggað né skoðað eða sent tölvupóst en svo var því kippt í liðinn seinni partinn og ég fékk ADSL-tengingu. Hm… Var að spá í að skipta um hótel en hér er víst heimsmeistarakeppni í glímu svo það er fátt um fína drætti. Setti það á “hold”.
Bakú er mjög lífleg borg. Gekk eftir strandlengjunni í dag og skoðaði mannlífið. Allt fullt af ljósmyndurum sem bjóða upp á brúðkaupsmyndir og slík fínheit. Líka tívolí við ströndina. Mest sakna ég útikaffihúsa en þó var eitthvað um slíkt. Ég er samt nett viðkvæm þessa dagana fyrir því að vera kona ein á ferð og vil ekki setjast hvar sem er og hvenær sem er.
Magnað að heyra lögregumennina stjórna umferðinni hér. Þeir sjást títt á gatnamótum að stjórna umferðinni og svo má heyra þá enn oftar gjamma í hátalarana á bílunum sínum einhverjar fyrirskipanir út í umferðina. Mér finnst það skondið.
Nokkrar myndir frá Georgíu komnar hér. Treysti mér ekki til að setja fleiri í bili, það tekur svo langan tíma að mjatla þessu í gegn.
Strangt ferdalag ad baki 20. september 2007
Fært af Guðrún Helga undir Óflokkað. rita ummæliLangt og strangt ferdalag ad baki i dag. Tok rutu fra Armeniu til Georgiu og svo flug fra Georgiu til Baku i Aserbaidsjan. Fekk blomvond vid komuna og var svo keyrd a hotelid sem er vid hlidina a forsetaskrifstofunum a besta stad i Baku. Minnir mig samt pinu a KGB einhverra hluta vegna, dokkbrunir veggir og allt frekar thungt yfirbragds, fra thvi kannski um 1970-1980. Hotelherbergid er samt stort og fint. Eg mun lata fara vel um mig herna naestu daga.
Magaveik á hótelflakki 16. september 2007
Fært af Guðrún Helga undir Óflokkað. 3 ummæliLá magaveik á hótelinu í nótt og í morgun. Þó ekki alvarlega, var búin að jafna mig upp úr hádeginu. Synd að gleyma magameðalinu heima… Afmælisveisla á veitingastað hótelsins í gærkvöldi og maður naut bara tónlistarinnar sem barst upp á svalir í takt við pitsuna. Græðgi, græðgi… hefði betur sleppt þessari pitsu og étið þurrt brauð í staðinn!
Mér líst vel á Jerevan. Hér sér maður talsverðar andstæður en samt ekki ólíkar því sem maður sér í Georgíu. Aðaltorgið er sérstakt og minnir mig svolítið á París og Champs Elysées. Kannski ekki að furða. Armenar segja “mercí” þegar þeir þakka fyrir sig. Það er öðruvísi þó, risastórt torg með háum og miklum stjórnarbyggingum í boga í kring. Fallegt en um leið sérstakt og pínulítið fráhrindandi.
Ég hef verið á hótelflakki. Var líka svo sein í því að skipuleggja þetta að það var með naumindum að ég fengi gistingu. Hef samt verið á indælum stöðum, í gær með sundlaug úti í garði, fínar svalir og CNN í sjónvarpi á herberginu. Er nú á Bed and breakfast í glæsilegri villu með þvottavél á klósettinu. Mjög gott. Lá í sólbaði að hluta til í gær og fram til tvö í dag. Hér er heitt og gott að vera, eiginlega of heitt. Ég er mjög kát með þetta en viðurkenni hikstalaust að framan af hef ég ekki séð nándar nærri jafn mikið af Jerevan og ég hafði séð af Tbilisi meðan ég var. Ég líka tók Tbilisi með trukki, þökk sé vinum mínum þar.
Fer í ferðalag á morgun og verð ekki í tölvusambandi aftur fyrr en í vikulok. Hafið það gott öll sömul!
Nýjar myndir frá Georgíu hér.
