Páfinn, Bill Clinton, Davíð Oddsson og tíu ára strákur voru saman í flugvél.

Flugstjórinn kallaði skyndilega í hátalarakerfið: “Við erum að hrapa, það eru bara fjórar fallhlífar í vélinni, ég tek eina.” Og svo var hann rokinn.

Clinton tók strax fallhlíf og sagði: “Ég er frægasti maður heims og verð því að fá fallhlíf” og hann stökk út.

Davíð Oddsson tók fallhlíf og sagði: “Ég er snjallasti maður Íslands og verð því að fá fallhlíf” og svo stökk hann út.

Páfinn sagði þá við strákinn: “Takt þú síðustu fallhlífina, Guð sér um mig.”

“Engar áhyggjur, snjallasti maður Íslands var að hoppa út með bakpokann minn á bakinu.”

Eldri hjón voru á ferðalagi í húsbíl í Bandaríkjunum.

Allt í einu skýst eitthvað út á veginn og lendir undir bílnum.

Þau stoppa og athuga málið og sjá þá að það liggur skunkur á veginum.

Virðist hann vera með lífsmarki svo þau ákveða  að taka hann með og fara með hann til næsta dýralæknis.

Þau taka skunkinn og leggja af stað.

Skunkurinn skelfur allur, “Ætli honum sé bara ekki kalt” segir konan.

“Settu hann á milli fótanna á þér” segir maðurinn.

“Já, en lyktin?” segir konan.

“Haltu bara fyrir nefið á honum” svarar maðurinn.

Sverrir fékk páfagauk í afmælisgjöf og komst fljótt að því að hann var með afbrigðum skapvondur og orðljótur.

Sverrir gerði allt sem honum datt í hug til að venja fuglinn af þessum ósið.

Hann notaði sjálfur eintóm kurteisisorð, spilaði hugljúfar ballöður fyrir hann og reyndi að sýna honum gott fordæmi en ekkert gekk upp.

Hann prófaði að skamma fuglinn sem svaraði auðvitað fullum hálsi.

Hann hristi búrið en gaukurinn varð bara enn skapverri og dónalegri við það.

Sverrir vissi nú ekki sitt rjúkandi ráð og í örvæntingu sinni tók hann fuglinn og setti hann í frystikistuna. Um stund heyrðust ógurleg læti úr kistunni, fuglinn sparkaði, öskraði og bölvaði.

Skyndilega datt allt í dúnalogn og ekki eitt einast hljóð heyrðist í langan tíma.

Sverrir fór nú að óttast að hann hefði meitt fuglinn flýtti sér að opna kistuna.

Páfagaukurinn var þá hinn rólegasti steig upp á útrétta hönd Sverris og sagði:

“Að undanförnu hefur hegðun mín og orðbragð ekki verið til eftirbreytni og sennilegast orðið til að móðga þig. Ég mun þegar í stað taka mig á og breyta þessari hegðun minni. Mér þykir verulega leitt hvernig ég hef látið og langar að biðja þig fyrirgefningar.”

Sverrir varð orðlaus af undrun og var um það bil að fara að stama upp spurningu um hvað hefði valdið breytingunni, þegar páfagaukurinn hélt áfram:

”Bara svona fyrir forvitnisakir, hvað gerði kjúklingurinn eiginlega?”

Upp hafa komið nokkur tilfelli sem rekja má til of mikillar mjólkurdrykkju karlmanna og þar af leiðandi of lítillar bjórdrykkju þeirra.

Starfsmenn heilbrigðiskerfisins standa ráðþrota gagnvart þessu ört vaxandi vandamáli.

Mörgum konum finnst þetta ekkert vandamál og sumar eru jafnvel hæstánægðar.

Sverrir var á gangi á Laugarveginum þegar hann sá Berg vin sinn koma akandi á splunkunýjum jeppa.

Bergur  veifaði glottandi til hans og stoppaði svo hjá honum.

Sverrir gekk upp að bílnum og spurði:

“Hvar í ósköpunum fékkst þú eiginlega þennan jeppa?”

“Hún Stína gaf mér hann,” svaraði Bergur glaðbeittur.

“Gaf hún þér nýjan jeppa, hvers vegna  í ósköpunum?” spurði Sverrir hissa.

“Ég skal bara segja þér hvað gerðist,” svaraði Bergur.

“Við skruppum í bíltúr um daginn og enduðum uppi í sveit.

Þar setti Stína jeppann í fjórhjóladrifið og skrölti yfir hóla og hæðir, þar til hún endaði lengst úti í móa.

Þá fór hún út úr bílnum, berháttaði sig og lagðist á jörðina.”

Síðan sagði hún:

“Beggi minn, taktu nú það sem þú vilt!”

“Nú, ég tók auðvitað jeppann,” sagði Bergur.

“Þú ert bráðsnjall,” svaraði Sverrir. “Fötin hefðu hvort sem er ekki passað!”

Þeir sem sinna öldruðum þurfa að standa í ýmsu og þeir gera það með glöðu geði.

þetta er líka allt auðveldara nú, þar sem mikið af hjálpartækjum eru komin í gagnið.

3 ömmur sátu á bekk framan við hjúkrunarheimilið, þegar langafi kom arkandi.

Ein amman kallaði til hans: “Við getum getið okkur nákvæmlega til um hvað þú ert gamall - Viltu veðja ?”

Gamli svaraði: “Þið eigið ekki minnsta möguleika á að geta hvað ég er gamall, kellingakjánar”

Amman hélt áfram:  ”Auðvitað getum við það.  Farðu bara úr buxunum – líka nærbuxunum – og við stöndum við okkar.”

Það fauk aðeins í gamla, en staðráðinn í að troða þessari vitleysu ofan í kellingarnar, skellti hann sér úr brókunum.

Ömmurnar báðu hann að snúa sér fyrst í nokkra hringi og síðan gera nokkur mismunandi hopp.

Að lokum skríktu þær - og komu með sameiginlegan úrskurð:  ”Þú ert 87 ára”.

Með buxurnar á hælunum, spurði heldriborgarinn:  ”Hvernig gátuð þið eiginlega upp á því?”

Skrattans kellingarnar slógu sér – glottandi -  á lær, og hrópuð í kór:

“Við vorum í afmælinu þínu í gær”

Flugmaðurinn sat í sætinu sínu að venju og tók upp 38c marghleypu. Hann lagði hana á mælaborðið og spurði svo siglingafræðinginn, “Veistu hvers vegna ég hef þessa byssu með mér?”

Siglingafræðingurinn svaraði neitandi.

Flugmaðurinn svarar, “Ég nota hana á siglingarfræðinga sem að láta mig villast!”

Siglingafræðingurinn dregur pollrólegur upp 45c byssu og leggur hana á kortaborðið fyrir framan sig.

Flugmaðurinn spyr undrandi, “Til hvers er þessi?”

“Svona til að vera hreinskilinn, herra,” svaraði siglingarfræðingurinn, “Þá mun ég vita það á undan þér ef að við villumst.”

Birt með leyfi höfundar: Gunnlaugs Guðmundssonar, Stjörnuspekistöðin ehf.

Maðurinn kom heim úr vinnunni og sá konuna sína í ganginum búna að pakka niður öllum eigum sínum.

Maðurinn spurði hvert hún væri að fara og konan svaraði: “Ég er að fara til Vegas, þar sem ég get fengið borgað 40.000 krónur fyrir það sem ég gef þér ókeypis!”

Án þess að segja orð fór maðurinn inn í húsið, konunni til mikillar undrunar.

Skömmu síðar kom maðurinn niður í gang með tvö stykki stútfullar ferðatöskur.

“Og hvert þykist þú vera að fara?” Spurði konan.

Maðurinn svaraði: “Ég einfaldlega verð að koma með og sjá hvernig þér tekst upp með að lifa á 80.000 krónum á ári.”

Góða helgi.

Biðröð af sálum hafði myndast fyrir utan himnaríki þegar að Guð birtist.

Guð: “Stígðu fram og segðu nafn þitt frammi fyrir drottni yðar”

Fyrsta persóna: “Ég heiti Jónas, herra”

Guð: “Hefur þú haldið framhjá, Jónas?”

“Nei, guð, aldrei”

Guð: “Gott og vel, þú færð þennan splunkunýja Rolls Royce til að aka um og virða fyrir þér fegurð himnaríkis”

Guð: “Stígðu fram og segðu nafn þitt frammi fyrir drottni yðar”

Önnur persóna: “Ég heiti Pétur”

Guð: “Hefur þú haldið framhjá, Pétur?”

Pétur: “Já, guð, en aðeins einu sinni og ég sá eftir því alla ævi”

Guð: “Gott og vel, þú færð þennan nýja Mercedes til að aka um og virða fyrir þér fegurð himnaríkis”

Síðar, þessa sömu viku, sér Jónas Pétur sitjandi á vegkantinum grátandi. Jónas, sem var umhyggjusamur maður, stígur út úr bílnum sínum, gengur upp að Pétri og spyr:

“Hvað amar að, félagi? Þú átt þennan líka fína Mercedes til að aka um himnaríki. Hvað í ósköpunum gæti amað að, kæri vinur?”

Pétur snýr sér að Jónasi og segir: “Ég var að rekast á konuna mína á hjólabretti!”

Fyrirtæki nokkuð, sem þurfti á niðurskurði að halda, ræður nýjan verkstjóra. Þessi nýi yfirmaður er ákveðinn í að losa fyrirtækið við alla letihauga.

Þegar það er verið að sýna honum fyrirtækið, tekur hann eftir manni sem að hallar sér letilega upp að vegg.

Herbergið er fullt af starfsmönnum og nýi verkstjórinn ætlar sér að láta þá vita að honum er alvara! Verkstjórinn röltir upp að manninum og spyr, “Hve mikið þénar þú á viku?”
Maðurinn svarar umhugsunarlaust, “Ég þéna tuttuguþúsund á viku. Hví spyrðu?”
Verkstjórinn lætur manninn hafa tuttuguþúsund í peningum og gargar, “Hér eru vikulaun, drullastu svo út og komdu aldrei aftur!”

Verkstjóranum þótti það furðulegt þegar að maðurinn tekur við peningunum brosandi og segir, “Já, herra! Takk herra!” og yfirgefur vinnustaðinn glaður í bragði.

Nokkuð sáttur við þennan fyrsta brottrekstur sinn, lítur verkstjórinn yfir herbergið og spyr, “Jæja, vill einhver svo segja mér hvað þessi letihaugur var að gera hérna?”

Einn af starfsmönnunum svarar glottandi út í annað, “Þetta var pizzasendill frá Domino’s.”

Þegar maður hringir á Klepp þá kemur sjálfvirkur símsvari:

“Þú ert kominn í samband við Klepp.

Ef þú hefur fjárfest í íslenskum bönkum, ýttu þá á einn.

Ef þú ert farinn að hamstra matvæli í Bónus, ýttu á tvo.

Ef þú heldur virkilega að einhver verði látinn sæta ábyrgð á hruninu, ýttu á þrjá.

Ef þú treystir stjórnmálamönnum og öðrum íslenskum amatörapaköttum til að leysa úr vandanum, ýttu á fjóra.

Ef þér finnst skynsamlegt að sömu hlandaularnir sem áttu stóran þátt í hruninu, Fjármálaeftirlitið og ríkisstjórnin, sjái um uppbygginguna, ýttu á fimm.

Ef þú heldur að krónan sé gjaldgengur gjaldmiðill, ýttu á sex.

Ef þú ert búinn að gleyma lofræðum forsetans um útrásarkrimmana, ýttu á sjö.

Ef ekkert er valið þá verður þér gefið samband við útibúið við Austurvöll.

Þú ert númer 168.537 í röðinni.”

Ungur maður með tísku hár, með fjölmörgum litum í hárinu sest við hliðina á eldri manni í garði.

Sá gamli getur ekki setið á sér og starir á þennan unga mann.

“Hvað er eiginlega að þér, gamli” spyr sá ungi, gerðir þú aldrei neitt villt þegar þú varst ungur?”

“Jú, svo sannarlega, einu sinni þegar ég var ungur reið ég páfagauk, ég var skíthræddur að þú værir sonur minn”.

Dag einn, þegar saumakonan sat og vann á árbakkanum, þá missti hún fingurbjörgina sína útí ána. Hún hrópaði upp yfir sig í örvæntingu og henni til mikillar undrunar birtist Drottinn sjálfur og spurði: Hvers vegna grætur þú ? Saumkonan svaraði að fingurbjörgin hennar hefði fallið í vatnið og hún þyrfti á fingurbjörginni að halda svo hún gæti aðstoða bónda sinn við að afla tekna til heimilisins.

Drottinn hvarf ofan í vatnið og kom til baka með gullfingurbjörg. “Er þetta fingurbjörgin þín?” spurði Drottinn. Saumakonan svaraði neitandi og þá hvarf Drottinn aftur í vatnið og kom upp með demantsfingurbjörg. “Er þetta fingurbjörgin þín?” spurði Drottinn en saumkonan neitaði því. Enn hvarf drottinn ofan í vatnið og kom nú upp með silfurfingurbjörg og spurði hvort þetta væri sú rétta og saumakonan jánkaði því. Drottinn var mjög ánægður með sannsögli konunnar og færði henni allar fingurbjargirnar þrjár til eignar að launum, og saumkonan hélt glöð heim á leið.

Nokkru síðar þegar saumakonan var á göngu eftir árbakkanum með eiginmanni sínum, datt hann í ána. Þegar hún hrópaði upp yfir sig í örvæntingu, birtist Drottinn enn á ný og spurði hvers vegna hún gréti? “Æi guð, maðurinn minn datt í ána”. Guð stakk sér í ána og kom til baka með Mel Gibson. “Er þetta eiginmaður þinn?” spurði hann. “Já” hrópaði saumakonan.

Drottinn reiddist. “Þú lýgur” sagði hann. “Æ, fyrirgefðu Drottinn, þetta á sér sínar skýringar. Sjáðu til, ef ég hefði sagt nei við Mel Gibsons, hefðir þú næst komið með Tom Cruise og ef ég hefði sagt nei við honum, þá hefir þú komið með eiginmann minn. Ef ég hefði sagt já við honum þá hefðir þú gefið mér þá alla þrjá og þar sem ég er ekki lengur eins hress og ég var þegar ég var yngri hefði ég aldrei getað sinnt þeim öllum þremur. Þess vegna sagði ég já við Mel Gibson.

Mórall sögunnar: Þegar konur ljúga, er það af heiðvirðum ástæðum og öðrum til heilla. Þetta er okkar skoðun og við stöndum við hana!