Hjón úr Hafnarfirði skruppu til London með Úrval Útsýn.

Þau fengu sér vitanlega rúnt með þessum víðfrægu tveggja hæða strætisvögnum þarlendra.

Konan tók sér sæti á neðri hæðinni en eiginmaðurinn rölti upp á efri hæðina.

Hann hafði þó ekki langa viðdvöl þar, heldur kom aftur niður í hendingskasti.

“Hvað er að elskan, svimaði þig?” spurði eiginkonan.

“Nei, nei, en fjandinn hafi það! Það er enginn bílstjóri uppi!”

Einu sinni voru tvíburar sem hétu Burkni og Frosti.

Burkni átti gamalt snekkjuræksni.

Það vildi þannig til að eiginkona Frosta lést sama dag og snekkja Burkna sökk.

Nokkrum dögum seinna hitti gömul kona Burkna og hélt að það færi Frosti. 

Hún sagði því alveg miður sín  “Ég samhryggist þér, kæri vinur”.

Burkni hélt að hún væri að tala um snekkjuna og sagði

“Æ, ég er nú hálffeginn að vera laus við hana, hún var alltaf hálfgerð drusla, botninn á henni var allur skorpinn og hún lyktaði eins og ýsa, hún hélt ekki vatni, var með vonda rauf að aftan og risagat að framan, í hvert sinn sem ég notaði hana stækkaði gatið og hún lak vatni um allt svo fór hún endanlega þegar ég lánaði hana fjórum vinum mínum sem langaði að skemmta sér, ég varaði þá við að hún væri ekki mjög góð, en þeir vildu notast við hana samt svo reyndu þeir allir að fara í hana í einu og hún rifnaði bara í tvennt”

Það leið yfir gömlu konuna.

Kona sem tók leigubíl heim til sín, mundi þegar henni varð litið á gjaldmælirinn í bílnum að hún var ekki með peninga á sér.

“Ég er ekki með neina peninga á mér. Æ, hvað á ég að gera?” spurði konan miður sín.

“Auðvelt að bjarga því við,” svaraði leigubílstjórinn og brosti gleitt.

“Slakaðu þér bara úr buxunum”.

“Já, en þær kostuðu nú ekki nema þrjú hundruð krónur,” sagði konan.

Í heimsókn sinni á geðveikrahælið spurði einn gesturinn deildarstjórann hvaða aðferð læknarnir beittu til að ákvarða hvort leggja ætti sjúkling inn á hælið eður ei.

“Sko,” sagði deildarstjórinn, “Við fyllum baðkar af vatni. Svo bjóðum við sjúklingnum teskeið, tebolla eða fötu til að tæma baðkarið.”

“Aaa, ég skil,” sagði gesturinn, “Heilbrigð manneskja mundi þá velja fötuna, þar sem hún er stærri en teskeiðin og tebollinn og auðveldast að tæma baðkarið þannig!”

“Nei.” sagði deildarstjórinn, “Heilbrigð manneskja mundi taka tappann úr.

Má bjóða þér herbergi með eða án glugga?”

Maður nokkur náði í leigubíl í Lækjargötu fyrir skömmu. Um leið og hann stígur inn í bílinn segir dauflegur leigubílstjórinn og bregður ekki svip: „Frábær tímasetning hjá þér, þú ert bara alveg eins og hann Nonni minn.“

„Og hver er þessi Nonni?“ spyr farþeginn og kemur sér fyrir  sætinu.

„Hann Nonni minn?“ segir leigubílstjórinn, jafn daufur sem fyrr. „Hann var einfaldlega sá sem gerði allt rétt hvað svo sem hann tók sér fyrir hendur. Rétt eins og þegar ég ek um Lækjargötu á nákvæmlega þeirri stundu sem þú þarft leigubíl, svoleiðis gerðist alltaf þegar hann Nonni minn átti í hlut.

„Heppnin getur nú verið hverful,“ segir farþeginn.

„Ekki hjá honum Nonna mínum,“ segir bílstjórinn, daufi. „Hann var stórkostlegur íþróttamaður. Hefði getað orðið heimsmeistari í tennis, gat leikið golf með atvinnumönnum. Hann söng eins og bestu barritón söngvarar í frægustu óperuhúsum veraldar, dansaði eins og stjörnurnar í Hollívúddmyndunum og þú hefðir átt að hlusta á hann leika á píanó. Hann var stórkostlegur náungi, hann Nonni minn.“

„Já, mér heyrst að hann hafi verið sannkallaður hæfileikamaður,“ viðurkennir farþeginn.

„Bíddu bara, þú hefur ekki heyrt nema örlítið brot um hæfileika hans“, segir bílstjórinn, enn án nokkurrar hrifningar í. „Nonni var með minni eins og tölva, mundi alla afmælisdaga. Hann vissi allt um vín, kunni að panta mat á glæsilegustu veitingahúsum, notaði til dæmis aldrei desert gaffalinn í kjötið. Hann var ótrúlega laghentur, ekki eins og ég sem get ekki einu sinni skipt um öryggi heima hjá mér án þess að rafmagnið fari af hverfinu. Hann Nonni minn gerði allt rétt.“

„Hann er ótrúlegur náungi, þessi Nonni þinn,“ segir farþeginn.

„Ó, já …“ samsinnir bílstjórinn. Hann rataði um alla borgina og jafnvel um Kópavog, kunni að sneiða framhjá umferðahnútum á álagstímum. Þetta hef ég aldrei getað, lendi alltaf í tímafrekum röðum á Breiðholtsbrautinni og rata ekki einu sinni út úr Kópavogi. En hann Nonni minn gerði aldrei nein mistök og hann hafði þá náðargáfu að vita hvað konur þurftu til að þeim liði sem best. Hann mótmælt aldrei konu jafnvel þó hún hefði rangt fyrir sér. Og hann klæddist alltaf óaðfinnanlega, skórnir vel burstaðir og glansandi. Nonni minn var hinn fullkomni maður. Gerði aldrei nein mistök. Enginn getur jafnast á við hann Nonna minn.“

„Þetta er greinilega stórkostlegur maður,“ segir farþeginn áhugasamur. „Þú hlýtur að njóta þess að þekkja svona skemmtilegan mann?“

„Tja, ég kynntist honum eiginlega aldrei … ,“ segir bílstjórinn, dauflegur sem fyrr, „ … en ég álpaðist til að giftast ekkjunni hans.“

Þrír ungir piltar fengu lélegar einkunnir í kynfræðslu.

Jói fékk D+  Gummi fékk D-  og Nonni fékk F.

“Einn daginn fær tíkin sko að finna fyrir því!” segir Jói bálreiður og var að tala um Guðríði kennslukonu.

“Já, við náum henni og klæðum hana úr öllum fötunum,” sagði Nonni.

“Já, og svo skulum við sparka í punginn á henni,” sagði Gummi.

Við konan mín lágum uppi í rúmi og horfðum á Villtu vinna milljón.

Ég snéri mér að henni og sagði, “Villtu gera do do ?“

Hún svaraði, “Nei”

Ég spurði, “Er þetta þitt lokasvar?”

Hún leit ekki einu sinni á mig er hún svaraði “Já”

Ég sagði, “Þá langar mig að hringja í vinkonu”

Og þá fór allt í bál og brand….

………………………………………………………………….

Ég spurði konuna mína, “Hvert langar þig að fara á brúðkaupsafmælinu okkar?”

Mér hlýnaði um hjartarætur að sjá hvernig hún lifnaði öll við og horfði á mig

með aðdáun er hún svaraði,

“Eitthvert sem ég hefi ekki farið lengi “

Með það í huga kom ég með uppástungu,

”Hvað með eldhúsið?”

Og þá fór allt í bál og brand….

………………………………………………………………….

Síðasta laugardag vaknaði ég snemma. Ég klæddi mig hljóðlega, útbjó nesti, kallaði í hundinn og læddist út í bílskúr. Ég húkkaði bátinn aftan í bílinn, opnaði bílskúrshurðina og var kominn hálfur út þegar ég sá að úti var brjálað rok og rigning. Ég bakkaði aftur inn í skúrinn og kveikti á útvarpinu, aðeins til að uppgötva að svona átti veðrið að vera alla helgina. Ég fór því aftur inn, klæddi mig hljóðlega úr og læddi mé upp í rúm. Ég kúrði mig upp við konuna mína. Ákveðinn í að fá mér gott í kroppinn hvíslaði ég að henni, “Það er brjálað veður úti”. Elskuleg konan mín til 10 ára svaraði strax, ”Hugsaðu þér hvað maðurinn minn er heimskur að vera úti að veiða í þessu veðri.”

Og þá fór allt í bál og brand…..  

…………………………………………………………………

Ég bauð konunni minni með í helgarferð til Boston um daginn og þar fórum við á fínt veitingarhús. Einhverra hluta vegna tók þjónninn fyrst pöntunina mín. Ég sagði, og var heldur rogginn með enskuna mína,

 ”I’ll have the strip steak, medium rare, please.”

 He said, “Aren’t you worried about the mad cow (kúariðu)?”

Ég svaraði “ Nah, she can order for herself.”

Og þá fór allt í bál og brand….

…………………………………………………………………

Við konan mín forum á árgangsmót í gamla skólanum míum. Þar sem við sátum tók konan mín eftir að ég horfði á konu á næsta borði. Kona þessi var vel drukkin og þambaði ótæpilega og röflaði við sjálfa sig milli glasa.

“Þekkir þú þessa konu?” spurði konan mín.

“Já” sagði ég, “þetta er gömul kærasta og ég heyrði að hún hefði farið að drekka svona eftir að ég sagði henni upp þarna um árið”.

Konan mín leit á hana í forundran og sagði, ”hver hefði trúað því að hægt væri að hafa svona ómerkilegan atburði að fagnaðarefni í öll þessi ár”.

Og þá fór allt í bál og brand….

………………………………………………………………..

Um daginn varð ég 67 ára og hætti þá að vinna. Ég fór til að ganga frá öllu í sambandi við ellilífeyrinn minn. Konan á skrifstofunni bað um að sjá ökuskírteinið mitt til að staðfesta aldurinn og þá uppgötvaði ég að veskið mitt hafði orðið eftir heima. Konan sagði að þetta væri í lagi, bað mig að hneppa frá þremur efstu tölunum á skyrtunni minn. Ég gerði það og er hún sá silfurgráa englahárið á bringunni á mér sagði hún að þetta væri nóg staðfesting fyrir hana.

Þegar heim kom sagði ég konunni minni frá þessu. Hún varð hálf örg. “Bölvaður endemis asni ertu maður, þú hefðir átt að láta buxurnar falla líka. Ég er viss um að þá hefðir þú fengið örorkubætur út á þennan ræfil þarna niðri”.

Og þá fór allt í bál og brand….

Hann kom óvænt heim og fann konuna sína og besta vin saman upp í rúmi.

Vininum varð talsvert hverft við en sagði:

“Eigum við nú ekki að líta skynsamlega á málið? Þér er hvort sem er sama um konuna þína svo mikið veit ég. Hvernig væri að taka í spil og spila um hana…?”

“Jú, ég er til í það en eigum við ekki líka að leggja flösku undir,  svona til að skapa einhverja spennu …?”

Gamall maður kom til læknis
og sagðist ætla að fara að gifta sig.

Læknirinn óskaði honum til hamingju og spurði:
“Hvað er brúðurin gömul?”.

“Hún er 24 ára”, svaraði gamli maðurinn.

“Vegna aldurs þíns vil ég ráðleggja þér,
að fá þér ungan leigjanda sem getur stytt henni stundir
meðan þú ert í strætó að eltast við ellilaunin”,
sagði læknirinn.

Ári seinna hitti læknirinn gamla manninn aftur og spurði hvernig gengi.
“Gengur fínt”, svaraði hann, “hún er ólétt”.

“En hvað með leigjandann?”, spurði þá læknirinn

“Hún er ólétt líka”, svaraði sá gamli

Hafnfirðingurinn var á barnum og pantaði sér drykk.

Hann leit í kring um sig og sá flotta dömu sem honum leist strax vel á.

Hann sagði við barþjóninn að hann vildi gjarnan bjóða henni upp á drykk.

“Gleymdu því”, sagði barþjónninn. “Hún er lesbísk”!

Hafnfirðingurinn pantaði eigi að síður drykkinn, gekk til dömunnar með hann og sagði með sinni kynþokkafyllstu röddu:

“Segðu mér! Hvaðan ertu frá Lesbíu”?

Hafnfirðingurinn var að leita sér að nýjum skóm á laugardegi.

Honum leist vel á skópar í verslun í miðbænum.

Afgreiðsludaman sem seldi honum skóna vildi vara hann við og sagði:

“Þetta eru fínir skór en þeir gætu sært þig fyrstu tvo eða þrjá dagana”.

“Það er allt í lagi,” sagði Hafnfirðingurinn. “Ég þarf ekki að nota þá fyrr en á föstudaginn”.

Ég horfði gagnrýnum augum á konuna, sem ég hef verið giftur í 30 ár og sagði:

 “Heyrðu elskan – fyrir 30 árum áttum við ódýra íbúð, ódýran bíl, við sváfum

á sófanum í stofunni, horfðum á 10 tommu svart/hvítt sjónvarp og á hverju

kvöldi iðkaði ég bólfarir með viljugri 25 ára stelpu.”

“Núna á ég 80 milljóna hús, 15 milljóna bíl, rúm á stærð við skeiðvöll og

50 tommu flatskjá – en þarf að sætta mig við það á hverju kvöldi, að fara í bólið

með þreyttri 55 ára konu. Ég fæ ekki séð að þú hafir haldið í við þróunina hér !

Ég verð samt að játa að ég á skynsama konu”.

Hún leit snöggvast á mig og sagði um leið:

“Ekki vandamálið : Drífðu þig bara út og finndu þér 25 ára viljuga stelpu !

Ég sé um að þú fáir hitt aftur: Ódýra íbúð, bíldruslu og ódýrt svart/hvítt sjónvarp !”

Er konan mín ekki frábær - Grái fiðringurinn hvarf á einu andartaki !!!

Hann var að skemmta sér á barnum og gaf sig á tal við eina dömuna.

Það fór bara vel á með þeim svo þau ákváðu að verða samferða út og fara heim til hennar.

Þegar þangað kom, reif hann sig úr fötunum og skellti sér upp í rúm.

Daman gaf sér hins vegar góðan tíma. Hún tók af sér hárkolluna og gleraugun, gervihandlegginn og gervifótinn og síðast gervitennurnar.

Öllu þessu raðaði hún snyrtilega á kommóðu upp við vegg.

Henni varð þá litið á náungann og brá nokkuð við að sjá svipinn á honum.

“Er nokkuð að elskan?”

“Eiginlega ekki,” svaraði hann.

“Ég var bara að brjóta um það heilann, hvort ég ætti að liggja kyrr eða snúa mér að kommóðunni”!

Ljóska  nokkur kom í í vefnaðarvöruverslun þar sem seld eru gluggatjöld.

 Hún segir við afgreiðslukonuna: ” Ég ætla að fá bleik gluggatjöld sem myndu passa fyrir skjáinn á tölvunni minni .

Afgreiðslukonan varð hissa og svaraði: “En þú þarft ekki gluggatjöld á tölvuna”

Þá svaraði ljóskan:  

” Halló ……… Ég er með  Windows !!!”

Ungur og glæsilegur Hafnfirðingur hafði nýlega náð þeim merka áfanga að verða tvítugur.

Hann ákvað að halda upp á áfangann með því að skreppa í Klúbbinn og húkka sér píu.

Frómt frá sagt var vinur okkar lítt reyndur í kvennamálum enda fór það svo að það var dama sem húkkaði hann en ekki öfugt.

Sú var vel reynd í karlamálum og hugsaði sér gott til glóðarinnar. Fá ungan eða lítt reyndan stegg upp í til sín, svona til tilbreytingar.

Þegar heim til dömunnar kom, háttaði hún sig snarlega og skipaði vini vorum að gera  slíkt hið sama. Síðan lagðist hún upp í rúm og skipaði  Hafnfirðingnum að leggjast hjá sér.

Því næst skipaði hún honum að kyssa sig og strjúka og nudda ýmsa mikilvæga staði líkamans sem vinur vor gerði fúslega.

Að drjúgri stund liðinni þegar sú lífsreynda sá fram á að Hafnfirðingurinn myndi ekki aðhafast meira án frekari fyrirskipana, þá lagðist daman á bakið, benti í skaut sér og sagði:

“Sérðu gatið þarna?”

“Já, ég sé það,” sagði Hafnfirðingurinn.

“Taktu nú liminn á þér og stingdu honum í gatið, svonahh … aðeins dýpra  .. ahh … ahh … taktu hann svo aðeins út  og settu hann inn og út … inn og út … inn og út …

Þegar hér var komið sögu, barði Hafnfirðingurinn öskureiður í rúmstokkinn og hrópaði.

“Hver djöfullinn er þetta eiginlega, geturðu ekki ákveðið þig manneskja …?”