• Heimsóknir

  Í dag: 31 Alls: 111535

• Flettingar

  Í dag: 154 Alls: 441426

• Síður

  • Um

•  

  mars 2010

  S	M	Þ	M	F	F	L
  « feb
  	1	2	3	4	5	6
  7	8	9	10	11	12	13
  14	15	16	17	18	19	20
  21	22	23	24	25	26	27
  28	29	30	31

• Tenglar

  • 4.bloggið
  • Bráðabirgðasíða
  • Skruddublogg

• Vísar

  • Innskrá
  • RSS-veita færslna
  • RSS-veita ummæla
  • WordPress.org

Helstu skáldin hljóta lof.
Hagar stökur virtar.
Góðar vísur aldrei of
oft því munu birtar.

Í formannskjöri SÍM hlutu Hrafnhildur Sigurðardóttir og Hlynur Hallsson jafmörg atkvæði. Hrafnhildur vann á hlutkesti. Ég sendi Hlyni
eftirfarandi “huggunarorð”:

Á einni krónu er upp menn henda
er aðeins kvöð:
Að hún skuli ekki lenda
upp á röð!

Margur bragur mjög vel gerður
magnar andans bál.
Þessi vísa þannig verður;
það er augljóst mál.

Sjaldan eru á jafnsléttu brekkur brattar.
Í brennandi húsi er illt að dvelja.
Víst eru fáir vinsælir skattar.
Varla er skuldir auðvelt að selja.

Ég gekk fram hjá miða sem á stóð: Nýmálað. Fór að hugsa um hversvegna maður sæi aldrei áletrunina: Ómálað. Færði það í tal við málarameistarann. Hann kvaðst ekki ansa mér nema ég gerði um þetta vísu. Ég gerði það:

Eitt er það við ykkar starf
sem ekki verður flúið;
merkja það sem mála þarf
og muna hvað er búið!

Eftirfarandi á rætur að rekja til fésbókar, en ég hirði ekki um að skýra það nánar.

Að verða svona bulli að bráð
er bölvað yfirleitt;
missa bæði rænu og ráð
og rugla út í eitt!

Nú skal huga að vegferð vorri.
Vanda skyldi hennar gerð.
Nokkuð ljóst að það er þorri
sem þreyja nú ég verð.

Til að fyrirbyggja misskilning vil ég taka það fram að síðasta hendingin er eingöngu rímsins vegna!

Þótt ég sé stríðinn þá er ég nú ekki
alltaf með hrekki;
oftast er ljúfur við þá sem ég þekki
þó að ég drekki.

Mér er orðið stirt um stef.
Stundum gerist þetta.
Svo sem ekki hér ég hef
úr háum söðli að detta.

Ísbjargarleiðin var erfið og hál.
Orðstírinn varð fyrir meiðslum.
En það má nú leysa öll þessháttar mál
með þjóðaratkvæðagreiðslum!

Fyrirheitið framtíð ber
í faðmi blítt.
Milt og fagurt árið er,
enda nýtt.

Elfur tímans ódauðleg
áfram niðar.
Öllum vinum óska ég
árs og friðar.

Liggur oft um langan veg
leiðin yfir hóla.
Öllum vinum óska ég
allra bestu jóla.

Frá því ég man fyrst eftir mér hefur það verið árviss viðburður að ég hef átt afmæli í byrjun desember. Það brást ekki í ár fremur venju. Í ár orti ég þessa afmælisvísu:

Ég læt nú gjarnan lítið á því bera
hver læðist að og um mig hefur spurt;
Ellin hefur ekkert hér að gera,
enda hef ég rekið hana burt!

Einhvernveginn hef ég á tilfinningunni að greiðsluraskanir séu að verða æ algengari.

Ef skilvísi þú mikils metur
og margt er sett að veði
greiðsluröskun raskað getur
rólegasta geði!

Verði ekki gerð á skuldum skil
skeikar efnahagsmatinu.
Svo langar nú flesta líka til
að loka fjárlagagatinu!

Er nema von að væli
vesalings Rósa frá Dæli,
því bóndinn hann brást
er bað hún um ást.
Hún lenti að lokum á hæli.

Dagsbirtunnar dvínar styrkur.
Dökkleitt húmið fellur á.
Nú er úti niðamyrkur.
Nú er hvergi ljós að sjá….

Lífs er götu labba ég
og leiðin öll í skugga
þá er gott að vísi veg
vinaljós í glugga.

Þeir eru fáir sem þrífast
á þingi án þess að rífast.
Margir þar sannleikann sveigja;
sumir um hann raunar þegja.

Af gefnu tilefni reikar hugurinn aftur til heitra sumra í sveitinni uppúr miðri síðustu öld.

Vinsælar frásagnir verða ekki hraktar
um veðrið í Eyfirskri sveit,
heimasæturnar næstum því naktar
og nautgripahjörð á beit.

Ljóst er að mörgum líkar miður
lækkun tekna manna.
Þá væri skárra að skera niður
skuldir heimilanna.

Svo hláturvakinn og húmorinn
haldi nú sinni vöku
langar mig til að lauma inn
léttri og góðri stöku!

Ósköp sem leiðist mér endalaust tal
um Icesave og gróðabrellur.
Mig langar að taka upp léttara hjal
líklega um gamlar - dráttarvélar.

Eitt er næstum alveg satt:
Ótrauður ég stefni
upp í rúm að yrkja hratt
eina vísu - í svefni..

Eflaust mun á endanum
í andans pottum krauma
þegar ég fer að yrkja um
alla mína drauma.

Og það verður ekkert bull
sem ykkur verður fært
enda skín mitt andans gull
ákaflega skært.

Tekið skal fram að hér er ekki fjallað um neitt einstakt mál, heldur er þetta almenns eðlis.

Ennþá tíðkast mannorðsmorðin.
Margt er lítið breytt.
Pólitíkin er víst orðin
ákaflega þreytt.

Fjörutíu þola uppsögn enn.
Er þó bættur skaðinn,
því það eru röskir og reyndir menn
sem ráðnir verða í staðinn.

Mikið afskaplega þykir mér undarlegt að láta nýjan grunnskóla heita Menntaskóla.

Í þingsölum er vélað og þrasað endalaust.
Þjóðarbúið stendur fæti höllum.
Það bendir líka til þess að bráðum komi haust
hve bætir mjög í snjóinn uppi á fjöllum.

Smiðurinn góði frá Grýtubakka
gerði sér forláta pítubakka.
Hann nokkuð var hreinn
uns náungi einn
notaði hann fyrir spýtubakka.

Morgun einn Gunna í Gröf
gekk út á ystu nöf.
Hennar um geim
fór hugur á sveim.
Á heimkomu nokkur varð töf.

Hún búttaða Bára frá Hvammi
borðaði töluvert nammi.
Þótt tæki hún sig á
var tæpast að sjá
að tapaði hún einasta grammi.

Hvernig getur ein þjóð orðið ábyrg fyrir fjármálavafstri banka sem ekki einu sinni eru í þjóðareigu?
Ríkisábyrgð? Hver veitir hana? Varla er það eitthvað sem gerist bara sjálfkrafa. Einhver eða einhverjir hljóta að hafa gert það. Óvart kannski? Menn eru nú dregnir til ábyrgðar fyrir verk sem þeir vinna, þótt ekki hafi verið gert með vilja.

Ferlar virðast allrósóttir,
ekki dregnir hreinum línum.
Gott er að vera Gunnarsdóttir
og geta unnið hjá pabba sínum.

Ég er að hugsa um hið heldur langa og óþjála orð  - fæðubótarefni.  Í minni sveit var nú talað um fóðurbæti. Pempíur gætu reyndar talað um fæðubæti ef það hugnaðist betur. Ég minnist þess ekki að nokkrum hafi dottið í hug hér áður að tala um kaffibótarefni.

Víst er til valda sloppin.
Viljasterk hefur tórt.
Komin er loks á koppinn;
kannski gerir hún stórt.

Að sumar taki af vetri við
vill nú stundum dragast,
en gengi veðurs þekkið þið:
Það mun seinna lagast.

Björn Andrés Ingólfsson, fyrrverandi skólastjóri á Grenivík, nú rithöfundur,
leiðsögu- og fræðimaður, vaknaði við það í morgun að hann var orðinn 65ára.Í framhaldi af því átti hann  nokkrar aldurstengdar upplifanir framan við spegilinn.

Hann vaknaði upp og var þá orðinn grár.
Varla þarf nú meir um það að ræða.
Kominn virðist loks á efri ár;
Ellin lætur sjaldan að sér hæða.

Sem mér hafði dottið þessi vísa í hug varð mér litið til fjalla:

Lítil er í veðri vörn
vart er það að skána;
eitthvað fleira en bara Björn
í bítið virðist grána.

Staðreynd tel ég löngu ljósa,
lítt ég held að stoði,
þó að maður þurfi að kjósa
það sem er í boði.

Oft hef ég tilhneigingu til að snúast á sveif með þeim sem eiga undir högg að sækja…..

Með sögum af illa fengnu fé
er fólkið í landinu dáleitt,
en að í þeim einhver sannleiki sé
að sjálfsögðu er alveg fráleitt!

Maður sem átti leið framhjá Valhöll heyrði einhvern þar innandyra tauta fyrir munni sér:

Svo atkvæði falli oss í vil
og ekkert fari úr hömlu
mun víst þurfa meira til
en milljónirnar gömlu.

• hallkri

  Hagyrðingur og hundraðþjalasmiður.
  Alvörumaður sem spaugar.

  
  

Nýlegt

• Aldrei er góð vísa….
• Hlutkesti
• Góð vísa
• Oft eru spekingar spakir
• Málarar
• Bull
• Þorri
• Ég
• Jamm og jæja
• Ísbjörg