Tröllahreðjar Bubba - tónleikadómur mini-Bols
Henry Birgir 6. janúar 2008
Skellti mér á Bubba og stórsveit Reykjavíkur á föstudag. Var ekkert að kafna úr áhuga yfir þessum tónleikum en ákvað að láta slag standa þar sem mitt ágæta fyrirtæki ákvað að bjóða staffinu. Veit það er Bolalegt.
Fattaði daginn áður en ég fór að ég hafði aldrei áður farið á alvöru Bubba-tónleika. Heyrt hann taka 2-3 lög hér og þar en aldrei farið á tónleika. Fell því ekki í Bubba-Bolaflokkinn þó svo mér finnist Bubbi alveg magnaður tónlistarmaður og sé á því að margt af því sem hann hefur gefið frá sér sé ekkert minna en tær snilld.
Fór samt ekki með miklar væntingar. Fyrsta sem ég hugsaði þegar ég heyrði af tónleikunum var að þetta yrði algjört disaster. Ég fíla samt þegar listamenn ögra sjálfum sér og taka áhættur og var ég spenntur að sjá hvort hann gæti hreinlega dregið þetta stórsveitarþema út úr afturendanum á sér. Í sannleika sagt átti ég ekki von á því.
Þegar inn í salinn var komið blasti við hrikalega flott svið. Það var svona 60´s fílingur á þessu sem virkaði. Lýsingin líka flott. Það var gjörsamlega súrrelískt að sjá svo Bubba koma fram í hvítum smóking með slaufu.
Kallinn fór mjög rólega af stað. Tók lög sem aðeins allra hörðustu Bubba-aðdáendur þekktu. Þetta voru lög sem augljóslega hentuðu betur en önnur til útsetningar með stórsveit. Bubbi var að spila safe. Það olli vonbrigðum. Sjálfur virkaði kallinn frekar stressaður og þar sem hann er maður auðmýktarinnar játaði hann það sjálfur. Hann var á köflum vandræðalegur og virtist ekki vita hvernig hann ætti að hreyfa sig undir þessum sérkennilega tónum við Bubbalög.
Í sannleika sagt var byrjunin á tónleikunum heilt yfir hundleiðinleg og langdregin enda flúði fjöldi manna á kamarinn og barinn. Ísaðar gellur og Sumar konur voru þó að gera ágæta hluti.
Eftir erfiða byrjun fór Bubbi í pásu og inn kom hinn eini sanni Raggi Bjarna undir dynjandi lófataki. Kallinn skellti sér í My Way og gerði það með algjörum bravör. Fumlaust og steinlá.Ákaflega hressandi.
Raggi kveikti í áhorfendum og Bubbi kom aftur inn skælbrosandi. Hann var búinn að losa um slaufuna og það var táknrænt þar sem það var að hitna í teitinu. Hann var allur léttari og hafði augljóslega gríðarlega gaman að því sem hann var að gera.
Hann tók nokkur ágæt lög þar sem Kossar án vara stóðu upp úr áður en hann sleppti Garðari Thor Cortes lausum. Það var ekki sérstakt innslag. Cortes tók eitthvað drepleiðinlegt lag sem enginn þekkti. Spilaði þetta safe eins og venjulega. Hefði verið ubersvalt ef hann hefði til að mynda tekið einn Bubba-slagara. Var svo sem ekki við því að búast að barn Einars Bárðar myndi taka eitthvað frumlegt.
Bubbi kemur enn ferskari inn eftir Cortes og nú var tekið á því. Hann fór í Við Gróttu við góðar undirtektir. Heppnaðist mjög vel.
Svo ætlaði þakið af kofanum er hann skellti sér í Fjöllin hafa vakað. Það var hreint ótrúlegt. Þessi klassíski rokkslagari hreinlega steinlá hjá Bubba og Stórsveitin sýndi að það er heljarmetall í henni ef svo ber undir. Þetta var alveg magnað enda klöppuðu áhorfendur vel. Þeir eflaust jafn hissa og undirritaður á því hversu vel tókst til.
Kaupmaðurinn á horninu fylgdi í kjölfarið og tókst ágætlega líka. Bubbi kláraði svo programmið á Ísbjarnarblús sem var helvíti flott. Það lag virðist virka í öllum útsetningum.
Í uppklappslaginu mættu Raggi og Cortes líka og saman tóku þeir Sumarið er tíminn. Alls ekki nógu vel heppnað þar sem þeir tóku það meira og minna í kór. Aukaleikararnir hefðu að ósekju mátt setja kork í sig á bestu köflunum og leyfa Kónginum að taka sóló en það var greinilega ekki mikið búið að pæla í útsetningu þarna. Meira lagt upp úr fjörinu.
Áhorfendur voru ekki saddir og klöppuðu Bubba aftur upp. Hann þakkaði fyrir með því að taka Bola-þjóðsönginn Rómeo og Júlía sem virkaði líka eins og flest í seinni hálfleiknum. Áhorfendur gengu því flestir á dyr sælir og kátir.
Það verður ekki tekið af Bubba að hann sýndi að hann hefur tröllahreðjar með því að skella sér í þetta dæmi. Hann orðaði þetta flott sjálfur um daginn er hann sagðist vera að stökkva í djúpu laugina án þess að hafa hugmynd um hvort það væri yfir höfuð vatn í lauginni.
Tek það heldur ekki af honum að dæmið gekk upp á endanum. Kannski ekki bestu tónleikar í heimi en þetta virkaði og það vel á köflum. Á því átti ég alls ekki von á. Annað sem var jákvætt er að hann vældi sama og ekkert um pólitík að þessu sinni.
Það var greinilega mikið lagt í þetta og útsetningarnar útpældar, í það minnsta leit það þannig út fyrir áhugamann eins og mig.
Hápunkturinn var klárlega Fjöllin hafa vakað og eftir á að hyggja hefði Bubbi hreinlega mátt taka fleiri rokkslagara.
Fyrri hálfleikur var á köflum hrútleiðinlegur en Bubba óx sífellt ásmegin og build uppið virkaði því fólk virtist fara heim sátt eftir hrikalega góðan lokakafla.
Óska Ásbirni til hamingju með þessa tónleika, hann getur augljóslega allt í músíkinni.
Þingeysk hógværð í sinni tærustu mynd.
6. janúar 2008 kl. 1.49
Viss um að þessi krítík er mun flottari en þetta tónleikaprógramm. Sammála öllu með gamla metalinn hans Bubba, hann er snilld, en mér finnst bara metall ekki fara við þverslaufur. Þannig er ég bara. Væri alveg til í að prófa að taka “She was asking for it” með Cannibal Corpse í big-band útgáfu, en efast um að það myndi hitta í mark…
6. janúar 2008 kl. 1.54
Og að öðru…
Hvernig væri að Nestorinn færi að koma með smá spá á playoffið í NFL? Hvar eru Miami-spádóms-brækurnar þínar þegar kemur að NFL? Eru Pats að fara að clean-a þetta? Sýndu nú pung og komdu með þetta!
6. janúar 2008 kl. 10.45
365 hafa greinilega boðið uppá rándýr sæti.
6. janúar 2008 kl. 13.23
Maður ársins, Dolli, 2007 fór hamförum í kvöldfréttunum á RÚV í gærkvöldi. Bauð uppá rándýrt orðagrín með nafni John Utaka, skora á menn að horfa á þetta: http://dagskra.ruv.is/streaming/sjonvarpid/?file=4397796/16 . Verð líka að hrósa honum fyrir að hita upp mannskapinn með smá mismæli áður en hann byrjaði á glensinu.
6. janúar 2008 kl. 13.32
Sammála þessu í öllum meginatriðum. Fannst reyndar innkoma Ragga Bjarna stórkostleg, af því að hann virtist sótaður.
En She was asking for it í Big Band útgáfu er eins og Stalín í hlutverki Dr. Phil.
7. janúar 2008 kl. 0.45
Þegar rúmur klukkutími var liðinn af tónleikunum vorum við bæði, konan og ég, farin að hugleiða sjálfsmorð. Þvílíkir þunglyndistónleikar. Við sjáum Ragga Bjarna og þá fóru hárin líka að rísa og maður lifnaði allur við. Snillingur. En eftir Ragga kemur Bubbi aftur og bauð þá upp á “Jarðarför Bjössa”. Þriðja lagið á tónleikunum tileinkað látnu fólki. Eftir það lag gátum við ekki meira og gengum út.
7. janúar 2008 kl. 1.00
hehe sennilega ekkert þyrstur, hvert fórstu