feb

6

Davíð O.: Ritstjóri misnotar sér aðstöðu sína

6. febrúar 2010 kl. 18.33 |

Merkilegt þegar Reykjavíkurbréf er orðið vettvangur pólitískra varna stjórnmálamanns sem hefur komið sér í vörn á öllum vígstöðvum.  Síðan notfærir hann sér það traust sem honum var sýnt af eigendum Morgunblaðsins til að reyna að viðhalda sínu pólitíska orðspori sem hefur séð fífil sinn fegri. Nota fréttadeild og ritstjórn til að dæla vafasömum áróðri og skoðunum yfir landsmenn.

Það er margt merkilegt í þessari vörn.  Sérstaklega það að geta aldrei endurskoðað afstöðu sína í skjóli þess að bandamenn okkar, Bandaríkjamenn og Bretar beittu blekkingum aftur og aftur til að réttlæta gjörðir sínar sem þeir fengu ekki samþykki fyrir í alþjóðasamfélaginu, Sameinuðu þjóðirnar studdu þá ekki í þessari helför.  Sem hefur kostar milljónir manna lífið og kallað eymd og vesæld fyrir stóran hóp. 

Það er vitað fyrir löngu að notaðar voru aðferðir þar sem upplýsingar sem njósnakerfi bandamanna höfðu yfir að ráða voru skrumskældar og breytt til þess að réttlæta innrás sem búið var að ákveða fyrir löngu.  Þeir sem vilja kynna sér þessa sögu er bent á rit Thomas E. Ricks Fiasco The American Military Adventure in Iraq.  Ég vil sérstaklega benda á frásögn af aðdraganda innrásarinnar bls. 46 - 111. 

Þar er þessi harmsaga rakin, fyrst hvernig notaðar voru blekkingar til að ráðast inn í Írak.  Og síðan hin ótrúlegu mistök sem gerð voru við stríðsrekstur og uppbyggingu í þessu stríðshrjáða ríki. Reynt var að tengja Saddam Hussein við hryðjuverkaárásina á Turnana í New York sem enginn fótur var fyrir til þess að reyna að fá alþjóðasamfélagið inn í sjónarspilið. 

Ritstjórinn byggir upp hugleiðingar sínar út frá því að það sé hægt að rökstyðja innrásina úr frá baráttunni við nasismann í Evrópu og heimsstyrjöldina síðari.  Það hefur verið sýnt fram á það að sá samanburður er út í hött.  Saddam Hussein og hans stjórnkerfi í Írak, voru ekki á neinn hátt í sömu stöðu og Þýskaland Hitlers á sínum tíma. Írak var einangrað og átti fáa vini.  Þar með er ekki verið á einn eða neinn hátt að bera í bætifláka fyrir harðstjórann í því ríki. 

En spurning sem snýr að okkur er þessi.  Hvernig stóð á því að við studdum þessa innrás, gengum í hóp hinna viljugu þjóða.  Án umræða á Alþingi, án umræða á+í þjóðfélaginu. Bara með því að tveir karlar ákváðu þetta og duglausir ráðherrar í ríkisstjórn höfðu ekki dug í sér að rísa upp og spyrja einnhverra spurninga? 

Er eitthvað óeðlilegt að spyrja spurninga um það?  Eru það bara hermikrákur sem spyrja slíkra spurninga?  Er ekki kominn tími til að við ræðum þennan smánarblett í opini þingnefnd þar sem allt komi fram og hægt sé að forðast að endurtaka þvílíkan skollaleik sem þeir félagar Davíð og Halldór gerðu. 

Hinir hefðbundnu samstarfsmenn okkar í Bretlandi og Bandaríkjunum hurfu eins og dögg fyrir sólu.  Bretar í byrjun hrunsins mikla, þegar Brown og Darling gáfu skotleyfi á íslensku þjóðina, þegar íslenskir auðmenn voru búnir að ganga fram af öllum samstarfsaðilum í græðgi og flónsskap.  Bandaríkjamenn áður, þegar þeir sáu enga nauðsyn að hafa samstarf við okkur um varnir landsins, sem betur fer segi ég. 

Liggja öll svör fyrir í þessum máli?   Það efast ég um, hvað voru formlegar skriflegar ákvarðanir og hvað voru munnlegir samningar eða samtöl, svipuð vinnubrögð   sem Davíð notaði síðan í Seðlabankanum til að koma aðvörunum á framfæri í sambandi við hrunið?   Ætli liggi fyrir minnismiðar og gögn í Bandaríkjunum þar sem menn nota ekki munnleg skilaboð í stjórnsýslunni?  Er ekki eðlilegra að Davíð svari spurningum okkar fyrir rannsóknarnefnd heldur en að nota Reykjavíkurbréf í varnarskyni.

Ég held að það sé kominn tími á rannsóknarnefnd í þessu mál, þessum mesta smánarbletti íslenskrar utanríkisstefnu.  


Ummæli

3 ummæli fram að þessu

  1. Kristbjörn Árnason þann 6. febrúar 2010

    Sæll félagi, þú kemur mér á ovart með því að hafa fyrir því að lesa Reykjavíkurbréfið.
    Mogginn hefur nú oft verið ömulega gegnsýrður af pólitíkinni í gegnum tíðina með sínum almennu felukúnstum. En alltaf þegar á reyndi og talið var nauðsynlegt beitti Mogginn sér í þágu flokksins. Einn vettvangurinn hefur einmitt verið Reykjavíkurbréfið.

    En nú síðustu vikurnar hefur öllum grímum verið kastað. Ljóst er, að flokkurinn og blaðið telur sig engu hafa að tapa. Því er nú öllum brögðum beitt.

  2. Erling Ólafsson þann 7. febrúar 2010

    ég sé nú ansi sjaldan þetta eðalblað núorðið. Einstaka sinnum þegar ég fer og fæ mér kaffi á Mokka. En þetta bréf birtist í dag í link hjá vinni okkar allra Ástþóri Wíum Magnússyni !!!!! Af öllum mönnum. Svo ég sá þetta bréf í heilu lagi og þótti það stórmerkilegt sem sögulegur vitnisburður um ónefndan mann. KVeðja !!!

  3. Robert þann 7. febrúar 2010

    Halldór hafði vit á að hypja sig burtu, og er það vel,komi hann aldrei aftur.
    Davíð hefur ekki vit á að láta sig hverfa, það er auðséð að ríka ekkjan hefur launað honum fyrir að kaupa af sér hlutabréfin í Glitni, fyrir tugmilljónir, kortér fyrir hrun, þegar allir vissu að Glitnisbréf voru einskis virði. Var hann bara ekki að bjarga sjálfum sér þar á hengifluginu, á kostnað Seðlabankans? Hvaða leyfi hafði hann til að gera þennan monkey bissness? Þetta kvikindi er löngu orðið óþolandi.

Vísir Fréttir Lífið Íþróttir Viðskipti Vefmiðlar
Blogg.Vísir.is Innskráning Nýskráning