Í þessari frétt hér á vísi er fjallað um fyrirspurn eins af þingmönnunum sem enn virðist horfa um öxl með blik í auga til ársins 2007. Kristján L. Möller heitir maðurinn og hefur alla tíð verið að mínu mati einn hægrisinnaðasti stjórnmálamaðurinn á Alþingi ásamt nokkruð stórum hópi nýfrálshyggju postula. Þessi hópur stjórnmálamanna hefur hagað sér hreint með ólíkindum og láta þeir eins og að dansinn í kringum gullkálfinn, sem orsakaði hrunið, hafi bókstaflega aldrei átt sér stað.
Fyrirspurn Kristjáns er auðvitað ekkert annað en leikur í skáki þeirra sem vilja að við leggjumst flatir fyrir öllum þeim sem þykjast ætla að koma með peninga inn í landið og svar Ögmundar fannst mér gott þegar hann tók undir ummæli Kristjáns um að sporin hræddu en lagði þó annan skilning í ummælin en fyrirspyrjandi.
Jú það er rétt, sporin hræða, svo sannarlega. Því ef við förum að opna hér allt upp á gátt á ný og aukum aftur hið svokallaða “frelsi” í viðskiptum þá er ég ansi hræddur um að við verðum á skömmum tíma komin í sama farið og við vorum haustið 2008.
Hvað var hér í gangi í þjóðfélaginu seinustu tvo áratugina fyrir hrun? Ef maður skoðar þá sögu með útkomuna (hrunið) fyrir framan sig þá sjáum við að þetta hægrisinnaða lið hefur stefnu sem ekki er lengur hægt að kalla skoðun, heldur í besta falli blinda trú, en ég tel þó að þetta sé einfaldlega hagsmunagæsla fyrir stórgróssera sem verðlauna þá (múta þeim) sem ötulastir eru í að vinna málum þeirra framgang. Þar á meðal vil ég telja þá sem hatrammastir eru í því að leiða okkur til slátrunnar á altari mannons í Brussel.
Rifjum upp hvernig það mál byrjaði. Jón Baldvin Hannibalsson var utanríkisráðherra og kom heim með samning sem kallaður er EES samningurinn. Þá fullyrti hann að við hefðum fengið allt fyrir ekkert! En hver er sannleikurinn í því? Þá upphófst hið raunverulega aðlögunarferli okkar að ESB, því við þurftum að breyta öllum lögum okkar og reglum, einkum varðandi viðskipti, sem ekki voru eins og reglur ESB, til samræmis við lög og reglur þess.
Það var fyrir allar þessar reglugerða- og lagabreytingar sem útrásarvíkingunum varð kleyft að búa til svikamyllurnar og glufurnar fyrir undanskot fjármagns. Það varð fyrir þessar reglugerðir að Icesave féll á okkur og það er fyrir þessar lagabreytingar að okkur tókst ekki að koma nema einum af bönkunum undan fjárglæframönnum sem núna mergsjúga almenning en sleppa sínum líkum af króknum. Af hverju skyldu þeir gera það? Jú, það eru alltaf miklar líkur á því að siðspilltur glæpalýður endurtaki leikinn fái þeir tækifæri til og þá er gott að eiga hönk upp í bakið á þeim seinna meir þegar búa þarf til VAFNINGA og fléttur.
Við íslendingar höfum verið ákaflega græn í öllum svona málum. Við höfðum, flest okkar, t.d. aldrei litið á “styrki” til stjórnmálaflokka og einstakra stjórnmálamanna væru neitt óeðlilegir. Þetta voru kölluð framlög í kosningasjóði eða styrkur til prófkjörs. Í flestum löndum eru þetta kallaðar mútugreiðslur. Eða í besta falli að viðkomandi sé að kaupa sér áhrif og velvild, sem auðvitað var harðneitað af báðum aðilum hér á landi að svo væri.
En sporin hræða! Eða hvað segir sagan okkur? Ég rakti t.d. í bloggunum hér á undan dæmin um mútugreiðslurnar frá FL Group og Landsbankanum til Sjálfstæðisflokksins, sem bæði stofnuðu útrásar-orkufyrirtæki rétt eftir það, annað í samvinnu við Landsvirkjun en hitt í samvinnu við OR. Innheimtu maður flokksins var Guðlaugur Þór Þórðarson. Hvort að hann hafi innheimt meira af mútugreiðslunum veit ég ekki en svo mikið er þó víst að þetta árið (2006) síðast árið áður lögum um styrki til stjórnmálaflokka var breytt, þá innheimti Sjálfstæðisflokkurinn hvorki meira né minna en í það minnsta 185 milljónir króna í svokallaða “styrki” til flokksins.
Er það nema von að þessi spillti flokkur vilji ólmur endurvekja fyrrum gósentíð mútugreiðslna og spillingar (og að sjálfsögðu með fulltyngi annarra svipað þenkjandi í öðrum flokkum)?
Hver var forsagan að þessum svokölluðu “styrkjum” til Sjálfstæðisflokksins? Landsvirkjun var hlutafélagavædd og Orkuveitan líka. Hvaða spor var þar að hræðast? Bakarnir voru hlutafélagavæddir og Pósturinn og Síminn líka. Allt undir því yfirskyni að fyrirtækin væru þá betur í stakk búin að bregðast við samkeppni og breytingum á mörkuðum og sv.frv.
Blekking!!!
Hlutafélagavæðing á fyrirtæki í opinberri eigu er alltaf undanfari einkavæðingu þess!!!!!!
Það vareinmitt ætlunin að gera við bæði Landsvirkjun og Orkuveituna. Sporin hræða. Hannes Hólmsteinn Gissurarson sagði í grein sem hann ritaði í Wall Street Journal 29. janúar 2004: “Margt er þó enn ógert. Heilbrigðis- og menntamálin eru enn í höndum hins opinbera, það á einnig við um ýmsa aðra opinbera þjónustu, fjölmiðlafyrirtæki og vatnsorkuverin.” (heimild: Jóhann Hauksson, Þræðir valdsins bls. 17 ) Hér gefur Hannes Hólmsteinn það alveg ótvírætt í skyn að til standi hjá Sjálfstæðismönnum að einkavæða Ríkisútvarpið, alla skóla og allt heilbrigðiskerfið og síðast en ekki síst orkufyrirtækin.
Í öllum þeim tilfellu sem ég hef nefnt hér að framan og í bloggunum hér á undan eru aðalpersónurnar, sem mest eru í sviðsljósinu dagan, vikurnar og mánuðina á unda, spilltir stjórnmálamenn. Þess vegna vil ég taka undir orð Ögmundar þegar hann sagði við Kristján L. Möller:
Sporin hræða!