Menn hafa meiri áhyggjur af sinni velferð, en af umhverfi sínu.
Getur þetta verið satt? Menn hafa meiri áhyggjur af velferð sinni, frekar en umhverfinu, þar sem allir lifa og hrærast í. Menn kasta fleirum milljónum inná eignir sínar, og aka um á fínum eðalvögnum, á meðan umhverfið verður fyrir stórskaða, vegna umgangs mannsins og hans óvirðingu við móður náttúru.
Borgir okkar líta vel út og það er kostað miklu í að umhverfi borgar þinnar líti vel út, en þegar komið er út í villta náttúruna, þá finnst þar rusl og tómar öldósir um allt. Fólk kastar rusli út um bíla sína og smá sígarettustubbum, þar sem smáfuglarnir lifa. Það liggja fleiri tonn af rusli, hist og breitt um landið, sem kannski er erfitt að sjá, vegna smæðar þess, um hvern fermetra, en þegar því er safnað saman, þá fyllir það björg.
Setur þú þína velferð í fyrsta sæti?
Þú safnar að þér, alls konar auði og veraldlegum munaði, sem þú getur ekki lifað án, og þú lifir í raun og veru um efni fram, en færð samt aldrei nóg af þínum veraldlegum gæðum. Þú getur verið að safna auði um alla þína æfi, en færð aldrei nóg. Velferðin snýst aðeins um þig sjálfan og þitt samfélag. Annað er langt að baki þínu.
Allur þinn umfram munaður endar sem rusl fyrr eða seinna og sumt af þínu umfram rusli endar örugglega inn á milli hóla og þúfna, á ferðum þínum um móður náttúru. Ertu meðvitaður um það? Tómar öl og vín flöskur og sælgætispokar um fjöll og dali.
Hversvegna þessi samlíking með velferð og rusl?
Því er nú þannig farið að menn hugsa meira um sitt eigið og annað skiptir í raun og veru engu máli. Menn vilja hafa það gott og lifa í þægindum. Síðan að tala illa um hvorn annan og kasta reiðiorðum á milli sinna garða og eru í stöðugum orða stælum um ráðamenn lands síns. Eigingirnin og mikilmennskan ræður ríkjum í ykkur og þið sjáið ekki hvernig komið er með umhverfi ykkar.
Á meðan frumskógar jarðar hverfa og dýrum fækkar, þá safnið þið að ykkur auðæfum þessa heims og haldið honum að ykkur sjálfum. Enginn má koma við ykkur eða þá að snerta við ykkar auðæfum, þó svo að heimurinn farist í ykkar eigin rusli og velferð.
Það undrar mig ekki, að móðir náttúra geri uppreisn, með flóðum og öðrum náttúru harmförum, þegar maðurinn hefur ekki kunnáttu til að passa sitt umhverfi. Það eru mikil sannindi í þessum orðum. „Þekking vor er í molum”

