Cintamani babes
20. mars 2007 kl. 15.29 eftir Kristín skrifar frá Mongólíu
Bryndís snillingur að setja öndunarvél á MND veikan mann
20. mars 2007 kl. 15.17 eftir Kristín skrifar frá Mongólíu
Stjórn Mongólska MND félagsins
20. mars 2007 kl. 15.14 eftir Kristín skrifar frá Mongólíu
Hér má sjá stjórn félagsins í húsnæði nýju hjálpartækjamiðstöðvarinnar
Komið að lokum ferðar, en verkefnið lifir.
16. mars 2007 kl. 17.21 eftir Kristín skrifar frá Mongólíu
Ég veit eiginlega ekki hvar á að byrja…
Það hefur verið alveg brjálað að gera hjá okkur, svo mikið að ekki hefur gefist ein einasta lausa stund til að setjast niður og skrifa fréttir til ykkar þarna úti. I 2 daga hefur verið unnið sleitulaust, og nú er komið að síðasta kvöldinu okkar. Í brjóstum okkar allra bærast margskonar tilfinningar. Gleði yfir því að geta lagt þessu fátæka landi lið í baráttunni við að þróa betra heilbrigðiskerfi, sorg yfir því hversu margir í landinu hafa það skítt… (skítt er ekki einu sinni rétta orðið) og svo er það þessi frábæra tilfinning “Von” og bjartsýni fyrir framtíð þessa lands og fólksins sem það byggir.
Við höfum heimsótt þrjá spítala og séð bágbornar aðstæður sem unnið er við og upplifað algera vanþekkingu á algengustu sjúkdómum. Við höfum heimsótt fólk sem býr í tjöldum, skúrum og ógeðslegum blokkarfjöndum, þar sem kakkarlakkarnir skríða yfir matinn á eldhúsborðinu, meðan ungabarnið sefur vært með byssu sér til verdar í rúmi og 6-7 aðrir heimilismenn deila stofunni sem svefnstað. Við höfum séð klósettaðstöðu sem ekki væri boðleg fílum og svona gæti ég lengi talið upp. Ég hef nefnt það áður að orð fá ekki lýst þeim upplifunum sem við höfum komist í kynni við. En eitt getum við verið sammála um að Mongólska þjoðin er upp til hópa glaðvært fólk sem tekur vel á móti gestum sínum.
Staðan á gámnum okkar fína er sú að því miður náðist ekki að fá hann inn í Mongólíu meðan við vorum hér, hann er enn við landamærin. Vissulega er þetta ákaflega bagalegt og erfitt fyrir okkur. Við eyddum heilum degi í að vera döpur yfir því að ná honum ekki inn í landið. Við höfðum svo gjarnan viljað tæma hann sjálf og aðstoða félagið afstað fyrstu skrefin í að byggja upp sína nýja hjálpartækjabanka. Svissneska konsulatið sem hjálpar okkur við að ná gámnum út, hefur gert sitt ítrasta til að ná gámnum fyrr í gegnum tollinn, en þetta er bara skólabókardæmi um það hvernig ástandið er hér í Mongólíu. En Svissneska konsulatið bakkar okkur fullkomlega upp í þessu og ætlar að aðstoða við að koma annars vegar donationinni til MND félagsins á áfangastað eftir helgi og hins vegar donationinni til sjúkrahúsanna þriggja sem við höfum ákveðið að eigi að fá tæki líkt og sjúkrarúm ofl. Öll gögn hafa verið afhent og málið i eins góðum höndum og það getur verið. Við höfum fundað með stjórnendum og yfirlæknum allra sjúkrahúsanna og þeir vita að nú þarf að bretta upp ermarnar og hefja samstarf við MND félag Mongólíu. Allir sem við höfum hitt eru ákaflega metnaðarfullir í garð þessa nýja verkefnis. Svo ég tel málið vera í réttum farvegi. Hitt er svo að við þurfum að fylgja þessu verkefni vel eftir. Í landinu er þekkingin svo lítil að það dugar ekki til neins að vera að senda hjálpartæki ef enginn veit hvernig á að nota þau. Við höfum séð það víða á spítölunum. Gjafir frá öðrum löndum s.s síriti, hjartalínurit ofl standa á spítölum og enginn veit hvernig á að nota þau. Svona viljum við ekki sjá tækin okkar enda. Ég hef komist í samband við Breskan iðjuþjálfa og er nú í viðræðum við hana um að taka að sér eftirfylgni við verkefnið í sjálfboðarvinnu. Við sjáum hvert það leiðir okkur.
Ég á fullt af vinnu eftir í skipulagningu og eftirfylgni á þessu stóra verkefni, sem við i upphafi ætluðum bara svona að “rigga af” meðfram öðrum störfum… þetta er ekki svoleiðis verkefni;O) Það lifir áfram og við sem stöndum í þessu trúum því einlæglega að við séum að vinna gott starf í þágu MND veikra og í þágu þess að þróa heilbrgiðistþjónustu í afar vanþróuðu landi.
Með þessu orðum kveð ég, kl er enn og aftur vel yfir miðnætti og við verðum sótt af okkar prívatbílstjórum kl 6.30 í fyrramálið. Verðum í Moskvu næstu 2 daga til að safna okkur saman og vinna eilítið úr þessum upplifunum okkar.
kær kveðja til ykkar allra frá okkur öllum hér í Mongó.
Hjálparstarfskona og iðjuþjálfi í ævintýraleit