Andatal/spirits take.

Þegar maður horfir á umhverfi sitt með þeim augum sem mér voru gefin í vöggugjöf sér maður að allt og þá meina ég ALLT hefur líf, ég horfi á bílinn minn og umhverfis hann er ljós útgeislunar og lífs, húsin hafa þessa útgeislun líka, en enginn hlutur hefur eins útgeislun, enginn atburður er umvafin sömu orku.
Nú hugsið þið að ég sé alveg að flippa út , en ef svo er þá hef ég verið býsna lengi að flippa út, en ástæðan fyrir því að ég festi þetta á blað hér inni er sú að mér langar til að minna fólk á að lífið er einstakt, sérstakt og að við ættum að umgangast það með meiri virðingu, líka þessa DAUÐU hluti okkar, við sóum hlutum á hverjum degi og teljum okkur trú um að það sé nóg til af efnum til að skapa nýja hluti þannig að við þurfum ekki að horfa á rispurnar á þeim gamla.
Það sem við ættum hinsvegar að hafa hugfast er að öll efni sem við notum eru komin frá móður Jörð og að eftir því sem við tökum meira frá henni af efni í okkar sköpun, eftir því gengur meira á efnismassa hennar.
Nú er ekki að segja að ég sé eitthvað betri en allir aðrir alls ekki, en þegar að maður sest niður og horfir á fréttir eða les umfjöllun um hvernig allt virðist vera að ganga niður á við þá hlýtur maður að spyrja af hverju, hversvegna?
Mitt svar eins og sennilega mjög margra er græðgi og þá veltir maður fyrir sér út á hvað gengur þessi græðgi, jú að sölsa undir sig eins mikið og kostur er og þá í engu samhengi við það sem við þurfum til eigin nota, heldur bara að soga til sín allt sem hægt er að komast yfir, en þegar maður færir sig aðeins fjær og stækkar sjóndeildarhringinn er þetta ekki það sem mannkynið hefur verið að gera alla sína tíð, þó svo að það hafi orðið meira áberandi í seinni tíð í formi einstaklinga.
Ég held að ekki bara hér á Íslandi heldur á Jörðinni í heild sinni þurfi fólk að nema staðar og líta yfir sviðið og spyrja þeirrar spurningar hvort það vilji halda áfram að eiga heima á þessari Jörð, því að ef við breytum ekki hegðunarmunstri okkar á Jörðinni þá verður ekki sjálfgefið að hún verði til staðar (Jörðin) til að fæða okkur og klæða í framtíðinni.
Ég vill þó taka fram í lokin að þetta er hvorki reiðilestur eða svartsýnis spá, því að ég trúi því einlæglega að við munum halda áfram að búa á þessari Jörð um ókominn tíma og að við munum eiga hér miklu betra líf í framtíðinni en við höfum átt hér hingað til, af því að ég trúi því að maðurinn muni þroskast með tíð og tíma.
Með kærleika og ljósi.
Finnbogi Rúnar.

Þekkið þið þá tilfinningu að setjast niður og finnast að þið þurfið að gera eitthvað en samt komið þið ykkur ekki að því að gera neitt?
Þannig er mér búið að líða núna í meira en eitt ár, ég sest fyrir framan tölvuna og finnst (veit) að ég þarf að skrifa mikið og margt, en það bara kemur ekki neitt og svo stendur maður upp og hugsar það hlýtur bara að koma næst, en það bara gerist ekki heldur þá.
Með kærleika og ljósi.
Finnbogi Rúnar.

Þegar maður fylgist með umræðunni í dag finnst mér hún vera mjög góð og frjó, en síðan þegar að kemur að því að koma henni á framfæri þá virðist eins og eina leiðin sem fólk sér sé að bjóða sig fram til Alþingis, það er sjálfsagt mjög frambærileg leið ég efa það ekki, en spurningin er hvort það sé besta leiðin til þess að koma hugmyndum og skoðunum á framfæri og í framkvæmd?
Ég held að það sem hver þurfi að gera þegar hann hefur hugmynd sem getur nýst að hans eigin mati sé að vinna henni fylgi í samfélaginu almennt, það er ekki endilega að mínu mati besta leiðin að fara með hana í baráttu fyrir alþingiskosningar, vegna þess að kosningar snúast um pólitík og sú tík er ekki endilega rökrétt ef svo má segja.
Góðar hugmyndir þurfa að fara í þann farveg að mínu mati þar sem stefnur samfélagsins eru mótaðar og við vitum að það er ekki í kosningum, heldur er það innan áhrifahópa í samfélaginu og þaðan fer það svo út til flokka eða annarra sem móta stefnu samfélagsins.
Í kosningum fá þeir atkvæði sem geta talað fallega og gefið trúverðug loforð og eins og í öllu eru þar atvinnumenn sem hafa lært hvað á að segja og hvað má ekki segja, en með því að koma sínu á framfæri í þeim hópum sem stundum eru kallaðir þrýstihópar, eða þá að mynda sinn eigin hóp til að þrýsta á um breytinga, þá kemstu inní grasrótina í flokkunum þannig eru átökin færð frá kosningum og Alþingi inná vetfang þar sem hægt er að móta og breyta hlutum.
Ástæða þess að ég er þessarar skoðunar er sú, að þegar að kemur að kosningum þá er tekist á um fylgi milli hægri og vinstri, með öðrum orðum er tekist á um hugmyndafræði sem hefur oftast ekkert að gera með það sem kemur fólkinu best, heldur er þetta einhver hugmyndafræði sem hefur verið samin af fræðingum sem keyra síðan hugmyndina í einhverjum líkkönnum sem taka ekki tillit til breytilegra aðstæðna og svo framvegis.
Meira um þetta síðar.
Með kærleika og ljósi.

Komið þið sæl, loksins kemur ný færsla hér inn frá mér.
Það er nú svona stundum að maður fer inní eitthvað ástand þar sem manni finnst að maður hafi ekkert að segja þó aða maður hafi það í sjálfu sér, mér finnst að í mínu tilfelli hafi ég kannski dottið of mikið inní þá umræðu sem verið hefur í gangi í samfélaginu, þá er ég ekki að meina það þannig að ég hafi orðið þunglyndur, heldur hitt að ef maður getur ekki séð hlutleysið þá í raun á maður ekki að vera að tjá sig miðað við þær forsendur sem ég gef mér hér í þessum skrifum.
Hins vegar er ég ekki að meina með þessu að ég eða aðrir eigi ekki að hafa skoðanir, skoðanir okkar „grasrótarinnar í samfélaginu“ eru afskaplega mikilvægar og nauðsynlegar, heldur hitt að þegar ég er bara á móti eða með án þess að geta rökstutt það og rökrætt það eð öðrum rökum en „þetta er ómögulegt eða að þetta bara á að vera svona“ þá er ég ekki að rökræða og þá hef ég ekki skoðað það sem ég er að segja, þaðð sem orkan gefur okkur á þessum tímum sem við sem þjóð erum að ganga í genum, er að við séum skapandi og leggjum okkar að mörkum til þess að skapa heilbrytt og réttlátt samfélag á leiðinni upp úr þessum dal sem við erum komin í, til þess að við getum gert það þurfum við að vera opin fyrir nýjum hugmyndum og fordómalaus gagnvart því sem við skiljum ekki í augnablikinu, því að það sem við ekki skiljum þurfum við bara að kynna okkur sem best við getum og þannig síðan að reyna að mynda okkur skoðanir, og við eigum ekki að krefjast þess að aðrir séu sammála okkur bara af því við höfum tekið ástfóstri við einhverja hugmynd, heldur þurfum við að líta þannig á að ef við teljum okkur vera með góða tillögu þá eigum við að setja hana fram eins og við séum að selja öðrum hana, stundum tekst okkur að selja eitthvað og stundum ekki, þannig er það bara í lífinu og þannig þarf það að vera til að bestu tillögurnar verið til, því að stundum er kannski bara gott að sameina okkar skoðun skoðum annarra til verður betri hugmynd.
Þetta er það hlutleysi sem ég er að meina að við (alla veganna ég) þurfum að tileinka okkur nú þegar verið er að gera tilraun til að byggja upp nýtt á gömlum grunni, grunni sem við eigum ekki að kasta, heldur nota viturlega, í honum liggur reynsla kynslóðanna.
Með kærleika og ljósi.

Kæru vinir við óskum ykkur öllum gleði og friðar um jólahátíðina og farsældar á komandi ári með þökk fyrir samskiptin á liðnu ári.
Finnbogi og Rannveig.

Það gengur mikið á í samfélaginu og margir eru að hlú að sárum sem þeir hafa hlotið í þessum hildarleik og þurfa virkilega á því að halda ná að græða sár sín, en það er mjög mikilvægt að fólk geri sér grein fyrir að það bíður framtíð rétt handan við hornið sem verður ekki síðri en sá tími sem nú er að verða að fortíð.
Vegna þess að allar breytingar sem eru jafn miklar og harðar eins og þessar geta aðeins leit til mikilla og góðar breytinga, því að ef gerum upp liðin ár í örfáum orðum, þá var ástandið hjá mörgum orðið mjög slæmt þrátt fyrir allt góðærið og útrásina það voru margir sem vissu í raun ekki í hverju þetta góðæri fólst og hvernig það var, þess vegna hlaut að koma að því að eitthvað gæfi sig og vegna þess hversu einstrengilegt umhverfið var hlaut hvellurinn að verða hár og bresturinn að verða mikill.
En nú þegar þetta er orðið og við sem samfélag höfum hrapað úr bjarginu sem við vorum að klífa þá verður höggið bikið þegar við lendum á botninum, en þegar við eftir þetta fall náum að ranka við okkur og dusta af okkur rykið þá hljótum við að byrja á að búa okkur búðir við rætur fjallsins sem við hröpuðum úr og þegar því er lokið og við förum að líta í kringum okkur munum við sjá að það er ekkert verra hérna niðri heldur en í klifrinu í fjallinu og við munum átta okkur á því að hérna verður ekki eins einmannalegt og á meðan við vorum upptekin við að klifra og máttum ekki ver að því að stoppa vegna þess að þá gæti bara einhver náð okkur, við munum skilja að með því að lifa í samlindi og samfélagi við alla aðra líður okkur miklu betur og við munum skilja að við getum ert allt sem okkur langar til, þótt að okkar sé ekki miklu stærra en nágrannans, við munum skilja að við þurfum ekki að eiga miklu meira en aðrir til að borin sé fyrir okkur virðing og við fáum okkar sess í samfélaginu, því að virðing hin raunverulega virðing byggist á því sem við erum ekki á því sem við eigum eða gerum.
Þess vegna þurfum við nú að finna fyrir hvort öðru og gleðjast yfir því að við skulum fá tækifæri til þess að lifa í samfélag með öðrum sem þykir vænt um okkur styður við okkur, þess vegna eigum við að styðja við aðra í samfélaginu og þegar við styðjum hvort við annað þá myndast sterk heild sem getur leist hluti saman hvort heldur það er innan fjölskyldunnar eða í samfélaginu í heild sinni.
Við þurfum nú að einbeita okkur að því að byggja upp heilbrigt samfélag en sleppa því að fara á nornaveiðar, að sjálfsögðu þurfa þeir sem kunna að hafa brotið lög að axla ábyrgð á þeim gjörðum sínum en að öðru leiti eigum við að horfa fram á veginn en ekki um öxl.
Með kærleika og ljósi.
Finnbogi Rúnar.

Við hjónin vorum í skálholti um helgina en voru haldnir kærleiksdagar, en á kærleiksdögum kemur saman fólk úr þeim geira sem almennt er kallaður óhefðbundnar lækningar, en það eru nuddarar allt til miðla og heilarar.
Þetta var alveg frábær helgi, maður fer og kúplar sig frá daglegu þrasi og karpi og einblínir á sjálfan sig og hvað maður geti gert til láta sér líða betur óháð þrasinu og falli krónunnar  svo eitthvað sé nefnt, þegar maður kemur til baka eftir slíka helgi skilur maður ekki hvers vegna ekki er hægt að ráða frammúr þessum svokölluðu vandamálum án þess að menn haldi heila leiksýningu í leikhúsi þjóðarinnar við Austurvöll.
Af hverju er ekki hægt að ræða hlutina af skinsemi og komast að niðurstöðu án þess að öll þessi læti fylgi með? Er ekki augljóst að þjóðin vill ekkert með þessa sýningu hafa og hver græðir þá á öllu þessu? Ekki er það þjóðin það er ljóst.
Þetta eru örfá orð sem ég set hér niður til að orða hugsanir mínar og velta upp nýjum sjónar hól held ég.
Í kærleika og ljósi.
Finnbogi Rúnar

Mig langar að setja niður nokkur orð um baráttuna um orkuna, þá er ég nú ekki að tala um olíu eða rafmagn, heldur þá baráttu sem á sér stað milli fólks um alheimsorkuna sem er í öllu sem er.
Það hafa verið skrifaðar margar bækur um þessi átök sem yfirleitt eru hvorki sýnileg eða meðvituð, ein sú besta sem ég hef lesið heitir Celestine handritin og er eftir James Redfield.
Eins og ég sé þessi átök í umhverfinu í dag, þá eru þau mikil og stöðug hjá nánast öllum, tæknin í þessum átökum felst í því að koma öðrum úr jafnvægi og þannig ná inná orkusvið þeirra, þetta gerist þó nánast undantekningarlaust ómeðvitað og án ásetnings, aðferðirnar sem við notum hvert og eitt okkar lærum við frá fæðingu og felast í svokölluðum fjölskyldu munstrum, þar sem við lærum allt sem fyrir okkur er haft, bæði það sem við sjáum og heyrum og svo það sem eingin sér eða heyrir.
Ef við skoðum þetta hjá okkur sjálfum þá þekkjum við öll þær aðstæður að við höfum verið sett úr jafnvægi kannski útaf engu og á eftir erum við alveg orkulaus og bara þreytt, þetta gerist að jafnaði oft á dag og það er eins og við getum ekki þó við viljum stoppað þetta, í atvinnulífinu það er að segja í vinnunni okkar er þetta oft handahófskennt og gerist án þess að við veitum því eftirtekt en í vina og fjölskylduhópi lærum við hvort á annað og þá er þetta auðveldara fyrir okkur, en það þýðir ekkert að verða reiður útí alla í kringum sig, vegna þess að við erum ekkert betri sjálf.
Eina leiðin til að stoppa þessa hringrás að mínu mati er að vera á varðbergi sjálfur og láta ekki taka sig úr jafnvægi yfir því sem kannski skiptir ekki máli þegar upp er staðið, en það þýðir ekki að forðast ójafnvægið með því að koma hinum aðilanum úr jafnvægi í staðinn, við verðum að finna leið til að halda okkar jafnvægi og ró, leið til að brosa í staðin fyrir að hoppa, hvort sem við hoppum af reiði eða einhverju öðru.
Með kærleika og ljósi.

Er lífið sjálfsagt hvað sem við gerum? Ég veit það ekki, en hitt veit ég að ekkert er sjálfgefið á þessari jörð og hvers vegna skildi þá lífið vera sjálfsagt.
Það er svo annað má að allt líf er heilagt og það hefur enginn rétt á að svipta annan því, en það er ekki sama hvernig þú lítur á það, þegar ég velti upp þessari spurningu hvort lífið sé sjálfsagt er ég að tala um lífið í samfélaginu og hvernig það birtist okkur, ég held að þegar við höfum misnotað aðstöðu okkar gagnvart öðrum þá geti það verið spurning hvort að við eigum sama rétt og hinir sem virða umhverfi sitt bæði fólk og náttúru en þó fyrst og fremst fólk.
Við eigum rétt til að lifa lífinu hér á jörð, en sá réttur miðast við að við virðum umhverfi okkar, að við berum virðingu fyrir samferða fólki okkar eins og okkur sjáfum, með öðrum orðum á er það ekki að mínu mati rétt að tilgangurinn helgi meðalið, því að þá mætum við traðka á öllum þeim sem verða á vegi okkar, „elska skaltu náungann“ segir í laglínu eftir Bubba Morthens og ég held að það væri öllum holt að hafa það að leiðarljósi í lífi sínu.
Í kærleika og ljósi.

Hvað gerum við í raun til þess að láta okkur líða vel í dagsins önn, hvernig sinnum við okkar andlega (tilfinningalega þætti)?
Stundum er mér hugsað til hvað ég geri til að sinna mínum þörfum, þá meina ég öðrum en þessum veraldlegu þörfum, þegar maður er að spyrja sig svona verður stundum fátt um svör, vegna þess að við erum svo upptekin í kapphlaupinu um krónur og aura, kapphlaupi um gæði sem kannski þegar upp er staðið skipta okkur ekki öllu máli og eftir sitjum við svo á einhverjum tímapunti og finnst við ekki eiga neitt, þótt við eigum fínan bíl úti í stæði og jafnvel flott einbýlishús og allt til alls.
Hvers vegna er það svo að við höldum að öll svör liggi í veraldlegum auð og hlutum, af hverju förum við og kaupum okkur eitthvað nýtt útí búð ef okkur líður ekki vel, hvernig getur það bætt líðan okkar að eignast nýjan hlut, þegar vanlíðanin er hið innra með okkur?
Ég veit það ekki og sjálfsagt eru svörin eins mörg og mennirnir eru margir, því allir sjá hlutina með ólíkum augum, en ég tel mig þó vita það að svörin við bættri líðan liggja innra með okkur, en ekki í veraldlegum auð.
Margir hafa leitað að betri líðan hið innra og fundið á meðan að flestir virðast forðast að leita að sjálfum sér og reyna að þekkja sjálfan sig, eins og maður er, en ekki eins og maður vill vera, stundum leggjum við í það mikla vinnu að reyna að þekkja aðra sem verða á lífsleið okkar, en þekkjum við okkur sjálf í raun og veru, ég held að svarið við þeirri spurningu sé NEI.
Við teljum að við séum svona og hinsegin, en oftast er það álit annað hvort byggt á því hvernig foreldrar okkar og aðrir sem mótuðu okkur í æsku vildu að við værum, eða þá sem er ekkert betra eða verra okkar eigin óskhyggju, við getum ekki vitað hver við erum án þess að við leggjum uppí þá leit eins hlutlaus og okkur er frekast unnt og séum tilbúin að taka hverju því sem við finnum, því hver sem við erum þá getum við jú ein brett því sem við viljum breyta, en stígum samt varlega til jarðar í að breyta einhverju, svo við endum ekki í því að hafa breytt bara breytinganna vegna.
Í kærleika og ljósi.
Finnbogi Rúnar.