• Heimsóknir

  Í dag: 41 Alls: 198942

• Flettingar

  Í dag: 73 Alls: 395538

• 

…á gamlar bloggslóðir.

Sjáumst þar.

fer fram á þessu bloggi: http://ernae.blogspot.com/

Þarna keppast menn um að verða fyrstir til að þekkja tilvitnanir í Ísfólksbækur.

Magnað.

…er aumingjabloggari dauðans. Ég viðurkenni það, kinnroðalaust. Ferðalög, fasteignakaup og stórafmæli í fjölskyldunni hafa beint athyglinni frá blogginu undanfarið. Svo er húsið fullt af börnum eins og venjulega á þessum tíma árs, og spurning hversu mikill tími gefst til að sitja við tölvuna á sjö manna, þriggja og hálfs kattar og eins gullfisks heimili.

* * *

Samt, smá tuð.

Ég flaug með Flugfélagi Íslands um helgina og eins og venjulega var okkur farþegunum lesinn pistillinn um það sem má og ekki má í háloftunum. Það má til dæmis alls ekki hafa kveikt á farsímanum (sem ég held að hljóti að vera tóm vitleysa), og svo var sagt eitthvað á þessa leið: …upplýsingar um meðferð annarra rafeindatækja má finna í tímaritinu Ský.

Urr. Þetta hlustaði ég tvisvar á, bæði á laugardaginn og mánudaginn og gott ef þetta fór ekki jafnvel meira í taugarnar á mér á mánudaginn en laugardaginn. Mér finnst að það eigi að segja: …má finna í tímaritinu Skýjum.

Af hverju forðast fólk, og í þessu tilfelli fyrirtæki, því þetta er klárlega skrifaður texti, sem lesinn er eins í hverri ferð, að fallbeygja orð? Eins og íslenska er stórsniðugt mál, ekki síst vegna þess að á því er hægt að svínbeygja alla mögulega hluti.

* * *

Annað: Í auglýsingu um bíómynd, sem sýnd var um helgina, segir (eða sagði): Richard Gere er einn stærsti svindlari allra tíma.

Og ég sem hélt að hann væri bara einn og sjötíu eða svo, eins og flestir þessir hálfdvergvöxnu Hollywoodleikarar.

* * *

Farin út í sólina. Sól, sól, skín á mig, hiti fimmtán stig.

Í Mogganum eru myndir frá íslenskri tískusýningu. Ekkert nema gott um það að segja og fötin líta meira að segja út eins og það sé hægt að ganga í þeim.

Hönnuðirnir hafa greinilega ekki fallið í pervertanippleslipgryfjuna sem maður sér svo oft á erlendum tískusýningum, þar sem fyrirsætur, sem líta út fyrir að hafa verið bjargað á síðustu stundu úr útrýmingarbúðum, ganga um í gegnsæjum fötum, eða fötum sem einhverra hluta vegna vantar framhlutann á, eða eru svo stutt að rasskinnarnar gægjast niður fyrir (eða staðurinn þar sem rasskinnar eru á venjulegu fólki, en fólk í þessum fyrirsætnaþyngdarflokki er oftar en ekki með rasskinnalausan hundsrass).

Nóg um það. Það sem ég velti þó oft fyrir mér, og ég sé á myndunum í Mogganum að hefur verið raunin þarna (svo maður fari úr einni dýralíkingu í aðra), er hvers vegna fyrirsætur þurfa að ganga eins og hestar.

Verða föt flottari ef maður gengur eins og pirraður hestur?

Ég settist við tölvuna, eftir að ég kom úr minni árlegu vorheimsókn í Mývatnssveit. Þetta árið heitir hún hin árlega vorheimsókn, en ekki sauðburðarvitjun, þar sem ég var ekki til nokkurs gagns, sauðburðurinn er langt kominn, og Brynhildur dóttir mín stendur undir nafni sem borgarbarn og grenjaði bara á ærnar, sem jörmuðu á móti. Þær reyndar byrjuðu, með geysilegum hávaða, svo það má kenna þeim um að hræða líftóruna úr saklausu barni af mölinni, sem átti sér einskis ills von, þegar það kom inn úr grasilmandi, norðlensku blíðviðrinu í kúkafýluna og hávaðajarmið í fjárhúsunum. (Mér finnst reyndar fjárhúsalyktin góð og jarmið notalegt, en ég er líka úr sveit. Einskonar sveit.)

Ég reyndi að róa hana með því að fara yfir í fjósið og sýna henni steinþegjandi kýrnar, en allt kom fyrir ekki. Ég vona samt að hún lagist, nógu dýrasjúk er hún að öðru leyti, og bætti sér upp skelfinguna í fjósinu og fjárhúsunum, með því að leggjast ofan á hundinn Snotru utan við húsin og a-a hana, og svo köttinn Bröndu þegar við komum inn. Branda fékk líka sérlegar eyrnasleikingar, sem er sérgrein Brynhildar í samskiptum við ketti. Branda veit ekki enn hvaðan á hana stóð veðrið.

Ef þessi fjárhúsafælni lagast ekki, veit ég að hún hefur þetta frá pabba sínum. Sonur minn hefur aldrei verið hræddur við neitt, sem gengur á fleiri fótum en tveimur.

* * *

Ég settist sem sagt við tölvuna í kvöld og tók smá bloggrúnt. Ekki litla rúntinn, á skúbbbloggarana og fréttapælarana, heldur á frjóu blogspotbloggarana, sem blogga um lífið og tilveruna af andans list/lyst, jafnvel þótt þeir kvarti undan að vera andlausir. Enn á ný læddist að mér sú hugsun að skemmtilega og sniðuga fólkið væri á “óháðu” svæðunum.

Spurningin er þá bara þessi: Er maður ekki þar, af því maður er hvorugt, eða yrði maður hvort tveggja ef maður flytti?

Ég ætlast ekki til að fá svar. Ætli þetta sé ekki svona eftréfellurískóginumþegarenginnernálægtheyristþáþegarþaðfellurspurning.

Þættinum hefur borist bréf. Það skrifar Rósa frænka mín í Svíþjóð í athugasemd við færsluna, þar sem ég tuðaði út af auðkennislyklunum. Rósa er bona mater familias, og mælir ævinlega mjög skynsamlega. Ég er að hugsa um að skammast mín fyrir þetta lítilmótlega nöldur, þakka mínu sæla fyrir þjónustulund og umhyggju íslenskra banka og birta kommentið hennar Rósu hér:

Sæl mín kæra.

Ég má til með að leggja orð í belg fyrst ég rakst á bloggið þitt. Ég stenst heldur ekki mátið að mótmæla, ekki vegna þess að ég er bankamanneskja, heldur vegna þess að ég þarf að búa við sænska bankakerfið. Eftir þá reynslu (og af öðrum innviðum sænska kerfisins, s.s. sjúkraþjónustu og almannatryggingum) þá verð ég ferlega pirruð þegar Íslendingar kvarta yfir því sem þeir hafa.
Eitt gott dæmi er um þetta fína kerfi sem bankarnir eiga saman, Reiknistofu bankanna. Þá sekúndu sem þú ýtir á takkann til að millifæra eða greiða reikninga þá er málið klárt. En ekki í Svíþjóð. Nei, þar þarftu að muna eftir að borga reikningana tveimur virkum dögum fyrr því þann tíma tekur kerfið að ganga frá greiðslunni. Jafnvel þótt maður geri þetta sjálfur í netbankanum, sem nota bene er ekki ókeypis eins og á Íslandi.
Ef maður er svo óheppinn að þurfa að greiða reikninga eða innleysa ávísanir í banka þá þarf að greiða kostnað, nokkuð sem ekki þarf á Íslandi.
Þjónustustigið á Íslandi er líka hærra. Gjaldeyrisreikninga, sem maður stofnar sjálfur í netbanka á Íslandi, er t.d. ekki hægt að stofna í venjulegu útibúi bankans míns í Svíþjóð.
Hvað öryggislyklana í netbanka varðar þá er hver sænskur banki með sína lausn (ekki hægt að sleppa við það) svo væntanlega er þar samkeppnin komin sem þið eruð að kalla á. Það læðist hins vegar að mér sá grunur að það kerfi kosti neytendur meira en ef öryggiskerfin væru færri.

Til að kóróna allt þá hugsa ég til blessaða íslenska greiðsluseðlakerfisins í hvert sinn sem ég greiði reikninga í sænska netbankanum mínum þar sem ég þarf að slá inn langar runur af tilvísunarnúmerum. Í flestum tilvikum birtast greiðsluseðlarnir á Íslandi bara í netbankanum og maður borgar með nokkrum “klikkum”.

Það verður þó að segjast eins og er að sænska netbankanum mínum hefur farið fram á síðustu tveimur árum svo það er bara að krossa fingur og vona að hann nái einhvern tímann þessum íslenska. Ég vona hins vegar ykkar vegna að íslenska bankakerfið verði áfram jafn framarlega í þróuninni og það er nú.

kveðja, Rósa.

Stundum gerir maður alveg stórmerkilegar uppgötvanir.

Eins og í kvöld. Þegar maður er einn heima, með barn sem sofnar snemma og manninn í golfi, nennir maður ekki að hafa mikið fyrir kvöldmat.

Svo ég borðaði karamelluís frá Häagen-Dazs í kvöldmat. Og kardimommusnúða í eftirmat. Af því ég er fullorðin og má það. Það var uppgötvunin.

Eins gott að börnin mín lesi ekki þetta blogg.

Einhvern veginn sér maður fyrir sér hið sístækkandi fjármálakerfi landsins, sem útvörð frjálsra viðskiptahátta, enda oft sagt að fátt sé meira hvetjandi fyrir fjármálalíf, en frelsið sjálft. Við höfum frelsi til að velja um fleiri banka, allskonar lán og ávöxtunarleiðir.

Svo sendu allir bankarnir öllum heimabankanotendum auðkennislykil. Hrmpfh.

Minn er ónýtur og mig langar ekki í annan. Þess vegna borga ég sex krónur í hvert sinn, sem ég þarf að nota heimabankann minn. Það kostar nefnilega að fá sent sms með öryggisnúmerinu.

Þessar sex krónur setja mig svo sem ekki á hausinn, í það minnsta ekki meðan ég þarf bara að fá númerið sent innanlands. Þetta yrði dýrt spaug í útlöndum.

Það, sem fer í taugarnar á mér, er að geta ekki afþakkað þessa vernd. Ég kaupi rök fyrir allskonar forræðishyggju, eins og reykingabanni, bílbelta- og hjálmanotkun og ýmsu fleiru, en þetta pirrar mig.

Kannski er þetta bara tuð, en ég hef þó allavega frelsi til að tuða. Ennþá.

Frábært veður og eins og próflokafílingur í manni.

Þreytan situr samt í mér, ekki síst þar sem Brynhildur varð lasin í nótt, og ég endaði á að sofa með hana í fanginu, sitjandi í stól.

Nýtt líf er því ekki enn hafið, en það átti að hefjast í þessari viku. Það lýsir sennilega þreytustiginu, að akkúrat núna situr dóttirin níu mánaða inni í eldhúsi og sturtar úr kattamatardöllunum, óáreitt.

Hún er ánægð á meðan. Ég líka.

Ég las innblað Fréttablaðsins frá því á laugardaginn ekki fyrr en í morgun. Þar er úttekt á bestu og verstu bloggurum landsins, en ég var beðin um að tilnefna einhverja í þann hóp.

Skemmst er frá að segja að ég nefndi slatta af góðum bloggurum, en enga slæma, og það var tekið gott og gilt. Mér finnst ég mun hæfari til að nefna uppáhaldsbloggara, heldur en til að nefna blogg sem ég les ekki vegna þess að mér þóttu þau ekki áhugaverð við fyrstu sýn, einhvern tímann þegar ég datt inn á þau.

Ég get heldur ekki sagt að ég sé sammála listanum yfir verstu bloggarana.

Og Egill: - Orðið blogg var víst til árið 2000.

* * *

Af því mér finnst að fólk eigi að geta staðið við það sem það segir, kemur hér á eftir það sem ég sendi Fréttablaðinu. Það er reyndar óþarfi að taka fram, en ég geri það samt, að ég kann að meta fullt af öðrum bloggum, en nefnd eru þarna.

Bloggrúnturinn minn er býsna stór, en frekar óreglulegur og samanstendur af fólki, sem skrifar um hluti sem hafa má gaman af án þess að þekkja það persónulega og svo vinum og vandamönnum, sem ég les til að vita hvað sé að gerast hjá þeim. Dr. Gunni hefur til dæmis verið reglulegur viðkomustaður í mörg ár, Þórdís Gísla, (sem er einn álitsgjafa Fréttablaðsins), Sverrir Páll, sérstaklega hugleiðingar um málfar á svp.is og ýmsir fleiri. Já, og að ógleymdu sérviskubloggi Atla Freys Steinþórssonar, þular á Ríkisútvarpinu, sem ég kynntist forðum daga í Gettu betur.

* * *

Fyndnasti bloggari landsins er Berglind Björk Halldórsdóttir,
beddabjork.blogspot.com. Tæplega þrítug kona í hundraðogeinum
Reykjavík, sem segir á ótrúlega fyndinn hátt frá daglegu lífi fólks
með tvö lítil börn, þar sem fjölskyldufaðirinn er geysilega upptekinn
í vinnunni og móðirin reynir að halda geðheilsunni meðan hún sinnir
vinnu, námi, börnum og heimilisverkum. Vegna anna bloggar hún ekki
mjög oft núna, en gæðin bæta upp fæð færslna.

Egill Helgason er góður bloggari, hvort sem hann vill gangast við því
að skrifa blogg eða ekki. Skemmtilegastur þegar hann kærir sig
kollóttan um hvaða viðbrögð hann fær við skrifum sínum, og þegar hann
skrifar það sem margir hugsa, en fáir þora að segja af því það er ekki
samkvæmt hinum hræðilega vinsæla pólitíska rétttrúnaði. Svo eru
molarnir frá Kára Egilssyni óborganlegir, sem er sextíu og fimm ára í
anda, en fimm ára í reynd.

Nanna Rögnvaldardóttir, matargúru, er einn ötulasti bloggari landsins.
Skrifar skemmtilega um lífið og tilveruna hjá um það bil fimmtugum
matgæðingi, nánustu fjölskyldu, vinnuna og hvaðeina sem hún veltir
fyrir sér þann daginn. Og svo auðvitað mat. Hún skrifar góðan texta,
er örugg íslenskumanneskja og hefur átt fastan sess á bloggrúntinum í
mörg ár.

Guðmundur Magnússon er geysilega góður bloggari, fróður og skilar því
á blogginu. Maður þarf ekkert endilega að vera sammála öllu sem þar er
skrifað til að hafa gaman af að lesa. Svo er hann góður penni.

Málbeinið, malbein.net - Gísli Ásgeirsson er skemmtilegur, þolir ekki
framsóknarmenn og lætur það óspart í ljós, skrifar skemmtilegar sögur
af kennsluárum sínum í grunnskóla og um ýmislegt það, sem rúmlega
fimmtugur þýðandi í Hafnarfirði telur fréttnæmt, eins og auðvitað
Eurovision. Á aukasjálfið Má Högnason, sem gert er ábyrgt fyrir
vísukornum um fréttir líðandi stundar á blogginu
blogg.visir.is/malbein. Páll Ásgeir bróðir hans er líka geysigóður
penni, en hann má finna á malbein.net/pallasgeir.

Fréttablogg Jóns Axels Ólafssonar, á jax.blog.is er góð skúbbveita,
hann hefur að sumu leyti siglt fram úr Steingrími Sævarri, sem hefur
örlítið slakað á eftir að hann tók við ritstjórn Íslands í dag.
Gallinn við Jón er að hann er ekki alveg nógu sleipur í málfræði og
réttritun, en hann bætir það upp með því að vera með puttann á
púlsinum.

Sigmar Guðmundsson er góður þegar hann er góður, og skrifar um hluti
sem skipta máli. Stundum aðeins of fastur í gamla Morfísstílnum, með
stórkarlalegum fyrirsögnum, en færslu um eitthvað miklu minna.
Kommentakerfið hjá honum er hræðilegt, og ber að forðast eftir getu.
Hefur safnað að sér sæg aðdáenda sem hefur ákaflega lítið til málanna
að leggja, en telur sér skylt að kommenta á hverja einustu færslu.

Vondu bloggin:
Það er engin leið að pikka út þrjú vond blogg, slíkur er fjöldinn. Það
er ástæðulaust að fetta fingur út í tíðindalítil blogg fólks, sem
notar miðilinn til að færa vinum og vandamönnum helstu fréttir af
sjálfu sér, þrátt fyrir að þau virðist fara í taugarnar á mörgum, sem
hafa ekki áttað sig á að enginn er neyddur til að lesa blogg.

Verstu bloggin eru þau, sem einhverjir ritsóðar halda úti, helst
nafnlaus, illa skrifuð á slæmu máli, illgjörn og leiðinleg. Að
ógleymdum þeim, sem hafa hreinlega ákveðið að nota blogg sem vopn á
vafasömu forsendum, til dæmis gegn fyrrverandi maka sínum.

* * *

Í greininni voru pælingar um bloggsvæði Moggans og Vísis, og viðhorf eldri bloggara til þeirra. Ég get alveg viðurkennt að ég hef farið í gegnum þær pælingar nokkrum sinnum. Blogg sem nær svolítið að hverfa í hafsjó blogspot-blogga verður allt öðru vísi en blogg, sem er skrifað á þessum bloggsvæðum. Það er í það minnsta mín reynsla, eftir að hafa prófað hvort tveggja.

Kannski er það ekkert verra. Veit það samt ekki enn.

Ég sit enn og horfi á kosningasjónvarp. Dauðsyfjuð, en þetta er baktería. Nánast ómögulegt að fara að sofa án þess að vita síðustu tölur. Eftir síðustu þingkosningar hélt ég að Ingibjörg Sólrún yrði forsætisráðherra, þegar ég fór að sofa, en vaknaði við óbreytt ástand. Það getur svo sem allt gerst.

Formenn flokkanna voru greinilega hugsi yfir úrslitunum í kvöld. Miðað við stemmninguna í hópnum, er ómögulegt að segja hvað verður ofan á á endanum. Hvort Framsókn kveður Sjálfstæðisflokkinn, þótt ríkisstjórnin haldi velli, eða ekki, þótt það ætti að vera líklegra að hún þakki fyrir sig, miðað við orð Jóns Sigurðssonar í kvöld.

Yfirleitt hefur einhver unnið kosningar, en nú er eins og enginn telji sig sérstakan sigurvegara, ekki einu sinni Vinstri grænir, þrátt fyrir stórkostlega bætingu. Það er eitt það skrýtnasta við þessa kosninganótt, fyrir utan talninguna í Norðvesturkjördæmi. Logi og Edda eru að lýsa því yfir bréfdúfur sjái um að flytja atkvæðin þar.

Burtséð frá öllu, held ég samt að það megi samgleðjast frambjóðendum um allt land, yfir því að geta nú hætt að vera frambjóðendur. Í bili allavega.

Um síðustu helgi birti Fréttablaðið grein eftir Loga um Eurovision. Greinin var stytt og nokkrir skemmtilegir kaflar urðu út undan.

Sagan öll birtist hér að neðan, með pælingum um ruglblaðamannafundi og fleira gott, sem er alltaf jafn steikt í kringum þessa keppni.

Það er svo komið á daginn, að hann spáði rétt til um gengi Eiríks úti, eða kannski ætti maður frekar að segja lagsins, því Eiríkur stóð sig með sóma.

En, vesgú, hér kemur greinin, í öllu sínu veldi.

* * *

Stóra Evróvisionsamsærið

Það er sama hvert farið er: Það er ekki eins og það hafi þótt neitt sérstaklega hipp og kúl að hafa gaman af evróvision. Eiginlega þvert á móti. Fátt hefur verið hallærislegra en að hafa gaman af þessari undarlegu keppni sem hefur oft verið blanda af vondri músík og jafnvel enn verri búningum. Meira að segja við Íslendingar vorum orðnir nett pirraðir á þessu. En svo gerðist eitthvað.

Þjóðverjar, hommar og símakosning
Sagan segir að Þjóðverjar hafi komið þessari keppni til bjargar með því að hætta að taka hana svona alvarlega. Það var um miðjan tíuunda áratuginn þegar töluvert var um það rætt að hætta þessari vitleysu. Ítalir voru hættir og ákveðnir í að einbeita sér að San Remo keppninni sinni. Farnir í fýlu útaf Eros Ramazotti, sem vann ekki með lagið um fólk hafsins (Gente di Mare). Fleiri þjóðir virtust vera að spá í það sama. Áhuginn minnkaði og þessir bölvuðu Írar máttu varla opna munninn án þess að vinna. Jafnvel þegar þeir virtust reyna að senda sérstaklega vond lög. (Sem mér fannst nú svona vera yfirleitt).

Hluti af þessari upprisu Evróvision var að áhorfendur fengu að greiða atkvæði. Lengi vel var það þannig að sérstakar dómnefndir sáu um kosninguna. Það voru oft bara einhverjir píanókennarar, poppskríbentar (sem fannst þessi keppni óendanlega ómerkileg) og fræðimenn. Sennilega óhætt að segja að skoðanir þeirra hafi ekki beint endurspeglað vilja þjóðarinnar. Nú eru nánast allar þjóðir komnar með símakosningu og meiri líkur á að stigagjöfin endurspegli vilja hverrar þjóðar. Þetta sást greinilega þegar Páll Óskar fór út. Þá var þetta að byrja og hann fékk mun betri útkomu hjá þeim þjóðum sem kusu í gegnum síma, en hjá dómnefndum. Hann segir sjálfur að sitt lag hafi breytt keppninni. Það er ekki amalegt.

Þrátt fyrir þetta var keppnin á niðurleið. En þá komu þýsku bjargvættirnir. Þar voru sennilega fremstir í flokki samkynhneigðir Þjóðverjar sem hafa nánast ættleitt þessa keppni. Páll Óskar hefur kallað hana “Gay World Cup” eða heimsmeistaramót hommanna. Það hljómar svolítið undarlega að ætla að færa keppni eins og þessa uppá fólk með tiltekna kynhneigð. Mér fannst það þangað til að ég mætti sjálfur á svæðið.

Blaðamaður á Evróvision?
Við skulum byrja á því að fá á hreint skilgreininguna blaðamaður á Evróvisíon: Hann (ég held ég hafi rekist á samtals þrjár konur) er venjulega að skrifa fyrir eitthvert lítið blað og er mjög upptekinn af því. Líkur á því að eitthvað birtist frá honum í blaðinu eru innan við 20 prósent. Það er nefnilega svo að flestir þessara blaðamanna hafa aldrei komist nær blaðamennsku en að verða sér úti um blaðamannapassa. Með honum eru þeim allir vegir færir. Blaðamaðurinn vill helst koma ekki síðar en viku fyrir keppni til að geta undirbúið sig sem allra best. Svo er bara að sjá hvað keppnin hefur uppá að bjóða og hvað þjóðirnar gera til að vekja athygli á sér og hvað hann kemst í mörg partý.

Blaðamannafundurinn gekk vel
Í fréttum af þessari keppni hefur alltar verið lögð mikil áhersla á hvernig hópnum gekk á blaðamannafundum.
“Blaðamannafundurinn gekk vel og íslenski hópurinn fékk góðar viðtökur hjá fjölda blaðamanna.” Svona hefur þetta alltaf verið. En er þetta ekki pínu undarlegt? Prófum: “Blaðamannafundur forsætisráðherra um fjárlögin gekk vel og Geir fékk góðar viðtökur hjá fjölda blaðamanna.” Nákvæmlega.

Hefðbundinn blaðamannafundur er svona: Lagið er æft þrisvar. Eftir það fer allur hópurinn og sest við háborð í sal sem er gjarnan innaf höllinni sjálfri í blaðamannamiðstöðinni. Þar bíða blaðamenn í rólegheitum. (Svona flestir. Einn og einn er að pissa í buxurnar af spenningi.) Margir þeirra fara á alla fundina. Spyrja fjölda spurninga. Skrifa aldrei staf í nokkurn fjölmiðil. Af hverju? Það má guð vita.

Það er alltaf þannig að enginn hefur áhuga á einhverju bakraddadóti. Blaðamennirnir vilja bara tala við söngvarann. Nema þegar það gerist að einhver úr hópnum hefur komið áður. Þá eru alltaf nokkrir sem vilja spyrja hann að einhverju. Í raun ætti þetta að hringja einhverjum bjöllum. Hvursu eðlilegt er það að blaðamenn þekki hvert einasta lag í þessari keppni, 30 ár aftur í tímann, og geti jafnvel sungið þau flest?

Ég hef reyndar hitt blaðamenn sem geta sungið Hægt og hljótt. Allt lagið! Hvursu undarlegt er það? Og oft spyrja þeir mann hvað sé að frétta af Siggu og Grétari. ( Sí-ga og Grætar) eða hvernig þeir geti fengið nýjasta diskinn með Önnu Mjöll.

Að ná athygli
Oft er það svo að lið telja sig þurfa að ná einhverskonar forskoti með því að gera eitthvað óvenjulegt. Þegar á þriðja tug atriða reyna að vera óvenjuleg á blaðamannafundi þá er hætt við því að þeir verði allir jafn óvenjulegir og þarfafleiðandi venjulegir. Yfirleitt er það svo að hópurinn tekur lagið órafmagnað og svo er ótrúlega vinsælt að láta söngvarann syngja eitthvað annað. Ég held ég hafi séð allt: Óperur, Abba, þjóðsöngva, jóðl og lög frá landi keppninnar. Allt til að sýna að viðkomandi sé svo sannarlega fjölhæfur og skemmtilegur keppandi og líka ótrúlega viðkunnanlegur. Þetta síðasta skiptir nefnilega máli. Það hafði örugglega eitthvað að segja þegar Gísli Marteinn sagði að þessir dönsku bræður væru alveg sérstaklega ljúfir og skemmtilegir náungar. (Reyndar hefðum við gefið Dönum tólf stig eins og venjulega þótt þetta hefði verið leiðinda fýlupúkar).

Og svo eru það sérstaklega heimskulegir blaðamannafundir
En blaðamannafundirnir geta líka verið ótrúlega heimskulegir. Spurningarnar geta verið svo ótrúlega heimskulegar að manni hreinlega fallast hendur. Ég vildi að ég ætti dæmi en sem betur fer hefur mér tekist að gleyma þeim flestum. Einn blaðamaður var þó í sérlegu uppáhaldi hjá mér. Hann spurði á öllum fundum og alltaf eins. Byrjaði á því að segja að lagið væri sérlega gott, flutningurinn sannfærandi og ótvírætt að lagið ætti mikla möguleika. Svo kom einhver ótrúlega hálfvitaleg spurning. En alltaf var formálinn sá sami. Peter (sá hinn sami og semur textann við íslenska lagið) benti mér á þetta og ég ætlaði ekki að trúa þessu. Allir svöruðu manninum sem aldrei skrifaði nokkurn hlut hjá sér, enda klárlega ekki ætlað til birtingar.

Svo loks þegar fundunum lýkur er komið að aðalmálinu. Þá er nefnilega venjan að dreifa diskum. Þá sprettur fram Jónataninn í hópnum (Jónatan Garðarsson er venjulega það sem kallað er Head of delegation) og dregur fram kassa. Uppúr honum koma svo diskar, en til þess er leikurinn gerður. Flestir blaðamenn sitja nefnilega fundina bara til að fá diskana. Það kemur glögglega í ljós þegar þeir klárast. Ég hef orðið vitni að því þegar það berst út, eins og eldur í sinu; Pólverjarnir eru ekki með neina diska! Þá bara mætir enginn á fundinn! Magnað.

Það er náttúrlega fínt að vera blaðamaður þarna. Alltaf nóg að gerast og allt fyrir framan nefið á manni. Það var sérstaklega gott í Ríga. Þar var blaðmannatjaldið við höllina og slökkvibíll útí porti með ókeypis bjór. Good times!

Gott partý fyrir útvalda
Svo er náttúrlega nauðsynlegt að halda partý. Það er nú allur gangur á því hvernig þau eru. Yfirleitt eru þau haldin á einhverjum næturklúbbnum. Þeir snjöllustu ná að bóka næturklúbbinn á hótelinu. Það er ekki eins og blaðamennirnir nenni að fara langa leið. Svo er þetta yfirleitt þannig að viðkomandi þjóð býður uppá mat og drykk og keppandinn kemur og flytur lagið. Stundum jafnvel nokkrum sinnum. Við skulum nefnilega vera með það alveg á hreinu að þetta er keppni um eitt lag. Ég held að Olsen bræður hafi gefið sitt lag út í tíu útgáfum. Mæli ekki með techno remixinu. Það er í alvöru til!

Þessi partý eru náttúrlega ekki ódýr. Þess vegna hefur það færst í vöxt að tvær eða fleiri þjóðir slái saman í eitthvað. Íslendingar hafa oft verið með Norðurlandaþjóðunum. Hafa reyndar ekki gert neitt svona sjálfir síðan Einar Bárðarson hélt sjúkt garg í Kaupmannahöfn. Það voru víst ekki alveg ókeypis þrjú stig. En þar var, eins og venjan er, öllum blaðamönnum boðið og mikið stuð. Lagið sungið á sex tungumálum og allt.

Það segir sig nokkurnveginn sjálft að þessi partý gera ekki neitt fyrir möguleika lagsins. Þess vegna hefur þeim fækkað nokkuð. Í Kænugarði héldu bæði Rússar og Svíar lokuð partý. Það voru bara sumir sem fengu boðskort (við Gísli vorum náttúrlega í klíkunni). En þetta fór ekki vel í þá sem ekki var boðið. Aðrar eins formælingar hef ég sjaldan heyrt. En það breytti svosem engu. Fæstir þessara blaðamanna hafa raunveruleg áhrif og þar að auki geta þeir ekki kosið, enda ekki staddir í heimalandi sínu!

En þá eru ótalin partýin á barnum. Þau eru miklu skemmtilegri. Þar safnast fólk saman sem tekur þetta mátulega alvarlega. Í Lettlandi var ekki hægt að fara á barinn án þess að rekast á Írana og í Úkraínu voru Austurríkismennirnir mjúkir allan tímann og frammistaðan kannski eftir því. Fyrsta kvöldið í Lettlandi sátum við með Írunum og það var mikið stuð. Ný dönsk og U2 sungnar til skiptis. Allt voða gaman þartil morguninn eftir þegar kom í ljós að Birgitta var að missa röddina. En hún kom aftur…

Þessi er of ljótur til að vinna
Íslendingar hafa verið heppnir því þeir hafa fengið til liðs við sig þrjá snillinga. Peter, Paul og Jonathan. Þeir hafa hjálpað íslensku hópunum í gegnum þennan frumskóg og bent á eitt og annað sem betur mætti fara. Þeir eru reyndar alvöru blaðamenn. Senda pistla í nokkuð margar útvarpsstöðvar (eða ég vona að þeir hafi ekki verið að lesa þetta allt inná símsvarann heima hjá sér) og eru þess utan bráðskemmtilegir. Ég veit reyndar ekki hversu mikill blaðamaður Jonathan er. Held að hann sé svona mest í góðu sumarfríi.

Mér skilst að þeir hafi orðið Íslandsvinir í Jerúsalem árið 1999. Þeir hrifust af Selmu og hafa síðan haft sérstakan áhuga á Íslandi. Þeir hafa þýtt íslensku textana yfir á fjölda tungumála og hjálpað til í á ýmsa vegu. Þeir eru alveg með þessa keppni á hreinu og vita hreinlega allt sem hefur gerst. En þeir geta líka verið fyndnir - svona óvart. Þeir hafa miklar skoðanir á öllum lögum og eru óhræddir við að setja þær fram. Þeir hafa til dæmis sagt að tilteknir söngvarar eigi ekki möguleika á að vinna af því að þeir séu of ljótir! Hvenær myndi maður komast upp með að segja eitthvað slíkt?

Stigaveiðar
Skemmtilegastar eru samt kenningarnar um það hvað virkar. Angel var til dæmis talið eiga góða möguleika á að fá stig frá kaþólskum þjóðum. Eiríkur Hauksson ætti að skila stigum frá Írum útá rauða hárið (ef það verður þá rautt) og búningurinn hennar Selmu í Kiev 2005 hefði átt að skila tólf stigum frá Tyrkjum! Þetta segja þeir allt í fúlustu alvöru.

Á sama hátt er það siður að reyna að fanga sem flesta. Oft lauma menn inní lagið svona tyrkeskum takti. Það er talið líklegt til að gefa stig frá Tyrkjum, Bosníumönnum, Albönum og hugsanlega Þjóðverjum. Tilefnislaust jóðl í miðju lagi ætti að gefa stig frá Sviss, Austurríki og jafnvel Þýskalandi. Það er líka vinsælt að nota alþjóðleg nöfn þegar sungið er, sérstaklega ef sungið er á móðurmáli sem ekki er enska. Það er ekki eins og við séum saklaus. Hver man ekki eftir Sókratesi og Sjúbídú.

En svo telja margir að líklegast sé til sigurs að halda sig við sitt tungumál og reyna að vera orginal. Það er bara einhvernveginn hægara sagt en gert. Ég var til dæmis alveg sannfærður um að Ungverjar myndu vinna útí Kiev. Mjög flott atriði, dans og læti, og skemmtilegt lag. En það held ég hafi endað í tíunda sæti og þá fóru Ungverjar ítölsku leiðina; fóru í fýlu og hættu þessari vitleysu,

Möguleikar meðal annarra spaða
Ég held, því miður, að Eiríkur okkar Hauksson komist ekki áfram. Lagið er fínt og hljómar kunnuglega (sem þykir venjulega kostur í þessari keppni). En þrátt fyrir blaðamannafundina, partíin og allt plöggið, þá má ekki gleyma því að 95-98 prósent þeirra sem horfa um kvöldið eru að heyra lagið í fyrsta sinn. Og ef lagið er ekki grípandi við fyrstu hlustun, þá á að ekki breik. Ekki nema það sé gríðarlega flott dansatriði. Í ljósi aldurs og fyrri starfa Eiríks þá dreg ég það í efa.

Það er nefnilega eitt sem við gleymum að gera ráð fyrir. Rússneski vitleysingurinn, sem er ömurlegur og með enn ömurlegra lag, er kannski óvart búinn að selja tólf milljón plötur. Krótíska stelpan, sem okkur finnst alveg glötuð, er kannski búin að eiga tíu lög á toppnum.

Það sem ég er að segja er að þetta eru allt spaðar. Bara í sínu landi. Við Gísli hlógum alveg rosalega að Pólverja sem heitir Ich Troje. Hann fór ekki útúr húsi án þess að vera í rauðum leðurgalla, málaður og á fimmtán sentimetra hælum. Svo var okkur sagt að þessi náungi væri alveg tryllingslega vinsæll og væri helst hægt að lýsa honum með því að setja Bubba, Bó og Stebba Hilmars í sama manninn. Já og sennilega smá af Geir Ólafs.

Þannig að þegar fólk fer að gera grín að Eiríki, þá gerir það sér náttúrlega ekki grein fyrir því að hér er maður með mikla sögu. Hver man ekki eftir Seinna meir og Sekur? Og hver man ekki eftir Gleðibankanum? Og öllu hinu. En þetta fer alveg framhjá Ljúbómír sem er að horfa í Slóveníu og spá í hvaða grín það sé að senda einhvern rauðhærðan gamlingja.

En kannski er lika von í því. Hver man eftir sætri stelpu? Það er of venjulegt. Það er um að gera að vera öðruvísi og þjóðir hafa lært að nýta það sem þær eiga og spila inná sérstöðu sína. Þannig hafði latexið mikið að segja fyrir Lordi og það hjálpaði Olsen bræðrunum að þeir voru einu ellilífeyrisþegarnir í keppninni. Kynið skemmdi ekki fyrir Dönu International. Dæmin eru miklu fleiri.

Við höfum líka reynt að nýta okkur þetta. Með hverri þjóð er einn pródúsent sem stjórnar að verulegu leyti hvernig myndvinnslan er. Þegar Birgitta fór voru til dæmis sex tónlistarmenn á sviðinu en Haukur Hauksson, sem var þar fyrir Sjónvarpið, blátt áfram bannaði þeim að sýna annað en Birgittu. Hún var sérstaða okkar. Þetta er mjög algeng krafa frá þjóðum. Sérstaklega ef keppendur eru ekki mjög ófríðir.

Það er nefnilega mikið atriði hvaða upplifun fólk fær og að það muni eftir atriðinu. Fólk man til dæmis eftir Páli Óskari í leðurgallanum og hálsæðinni á Jónsa. Þá er hálfur sigur unninn. Það er nefnilega lykilatriði að vera með eftirminnilegt atriði þegar þau eru orðin svona mörg. Þess vegna koma alltaf annað slagið ótrúleg atriði sem ekki er hægt að gleyma, þótt maður feginn vildi.

Röð laga og önnur mikilvæg atriði
Svona eru pælingarnar hjá “blaðamönnunum” á Evróvision. Gríðarlegur umræður um í hvaða röð sé best að fara. Að vera annað atriði á svið er til dæmis algjörlega dauðadæmt. Mig minnir að þriðja síðasta lag í keppninn sé algjörlega glatað. Rólegt lag á eftir fjörugu þykir slæmt. Um þetta geta þeir talað dögum saman. Og smám saman rennur maður inní þetta og fer að kinka kolli gáfulega og hafa áhyggjur af því að sjöunda lag á svið, á eftir fjörugu lagi, með stóru dansatriði sé algjörlega hábölvað og við eigum ekki möguleika.

Ég man þegar Sigmar Guðmundsson var að mynda sig við að fara í fyrsta sinn í fyrra. Hann var útvarpsmaður eða reyndar tveir útvarpsmenn: Simmi á X-inu og Sigmar á Aðalstöðinni. Og það verður að segjast eins og er að það er töluvert meira af Simma á X-inu í honum. Sem spilaði aldrei Evróvision lög nema í vondulagakeppninni. Og hann hringdi í mig og sagði nánast: “ Hvað er ég búinn að koma mér útí?” Ég sagði honum að hafa engar áhyggjur. hann myndi fljótlega smitast af þessu. Hann hélt nú ekki. Eftir þrjá daga var hann algjörlega kominn í pakkann.

Þessi keppni er bara þannig og sérstaklega þegar menn eru komnir á staðinn og upplifa allt sem fylgir. Alla spennuna. Alla vitleysuna, glamúrinn, húmorinn og spenninginn. Og þá fara menn að taka þetta alvarlega og verða svo fyrir vonbrigðum þegar úrslitin eru algjörlega óskiljanleg. Vonbrigði sem ekkert nema íslenska landsliðið í handbolta nær að toppa.

Samsæriskenningar
Og kem ég þá að samsærinu um atkvæðagreiðsluna…

Ég held að það sé í raun ekkert slíkt. Fólk velur lag sem hæfir best tónlistarmenningu þess. Serbar, svo dæmi sé tekið, syngja á serbó-króatísku. Það gera líka Króatar, Bosníumenn, Slóvenar og Makedóníumenn. Haldið þið í alvöru að Bosníumenn myndu ekki fá atkvæði frá okkur ef þeir myndu syngja lag sem félli að íslenskri dægurlagahefð - á íslensku? Grikkir gefa Kýpverjum tólf stig og öfugt. Það er blátt áfram náttúrulögmál. En það er líka eðilegt. Þetta er lagið sem þeir hafa heyrt oftast og þekkja sennilega flytjandann líka.

Á sama hátt er þýska lagið leikið í þýskumælandi löndum. Fólk fær tækifæri til að heyra það og venjast því. Það er í raun Rúslönutrikkið, án þess að fara úr landi. Svo má bæta við að rússneska var kennd víðast hvar í Austur-Evrópu. Þegar við heyrum bara eitthvað á rússnesku, heyrir þetta fólk ljúfa ástarsöngva.

Í þriðja lagi er ekki eins og við séum saklaus sjálf. Við gefum Dönum alltaf helling af stigum, Svíum líka og Norðmönnum. Og fáum þetta allt til baka með vöxtum. Af því að við erum í sama menningarheimi (ef svo má að orði komast) og líka af því að þetta eru nágrannar okkar.

Reyndar hefur stundum staðið tæpt með þessa vináttu. Fyrir nokkrum árum sagði norski þulurinn að sænska lagið væri álíka spennandi og Billy-hillur úr IKEA. Sá sænski svaraði um hæl, þegar kom að norska laginu og úr þessu varð næstum milliríkjadeila, enda eru þulirnir nánast framlenging á liðinu sjálfu sem er að keppa.

Þegar ég var íþróttafréttamaður fór ég oft til útlanda með landsliðum. Maður gisti og borðaði á sama stað og deildi jafnvel rútu. Það er erfitt í þessari stöðu að fara á leik og skrifa að þetta væru allt letingjar og aumingjar og koma svo í rútuna. Þess vegna hafa menn reynt að halda sig frá liðinu, til að fá fjarlægð til að gagnrýna. Því er ekki að heilsa í Evróvision. Þar eru allir saman. Fljúga saman, borða saman og drekka saman. Blaðamenn eru fáir og flestir á launum hjá fyrirtækinu sem sendir lagið út. Það er vandræðaleg staða. En á móti kemur að þessi keppni er kannski ekki alvarlegasta mál í heimi. Ég hef aldrei staðið neinn að því að leggja sig ekki hundrað prósent fram. Sennilega hefði ég sagt frá því ef svo hefði verið. Veit það samt ekki alveg…

Gagnrýnin blaðamennska á Evróvision…
Staðreyndin er reyndar sú að það hefur ekki farið mikið fyrir gagnrýnni blaðamennsku. Af hverju hefur enginn sagt frá því hversu mikill brandari þessari blaðamannafundir eru í raun og veru? Af hverju sögðu íslenskir fjölmiðlar frá því að Silvía Nótt hefði látið reka einn blaðamann útaf fundi en enginn nefndi að þetta hefði óvart verið íslensk leikkona? Ég veit það ekki og held í raun að það skipti ekki máli. Veit ekki alveg af hverju ég er að velta þessu fyrir mér. Sennilega af því ég fæ borgað á dálksentimetra!

En stundum hefur verið fyndið að sjá hvað laginu er alltaf spáð góðu gengi. Angel var í fimmta sæti í einhverjum veðbanka. Lagið fékk þrjú stig! Annað hvort hefur fólk ekkert vit á þessu eða þessi veðbanki var sérstaklega valinn. Ég held reyndar að það hafi verið það fyrra. Menn nota alltaf einn veðbanka, William Hill og hann er stundum alveg týndur í þessu. Það hefur enginn vit á þessu. Fyrir nokkrum árum var slóvenska laginu spáð sigri lengi vel. Það fékk tvö stig. Ég man þetta nú bara af því að ég vann bjórkassa af Svavari Erni, sem hann er ekki enn búinn að borga.

Bara svona í lokin: Berin eru ekki súr. Ég er ekki að gera lítið úr þessari keppni. Það sem ég segi er ég ekki að segja af því að ég vinn óvart á hinni stöðinni. Ég hef í raun gaman af keppninni og væri til í að fara aftur. Enda er þetta algjörlega magnaður heimur sem maður verður að heimsækja til að skilja.

Vildi bara vekja athygli á því að í kvöld sitja allir formenn stjórnmálaflokkanna fyrir svörum í kosningasjónvarpi Stöðvar 2.

Þetta blogg er venjulega engan veginn vinnutengt, og það á að vera þannig, en ástæðan fyrir að ég vek athygli á þessu er, að við viljum gjarnan fá spurningar frá áhorfendum.

Þær má senda í dag (því fyrr því betra) á netfangið island@365.is - gott ef titill tölvupóstsins er “spurningar”.

Nokkurt hlé hefur orðið á úttektinni á vondulagakeppninni, en hver fer nú að verða síðastur til að vera gáfulegur fyrirfram.

Ég fékk ábendingu um það í kommentakerfinu að norrænu þættina mætti finna á RÚVvefnum. Snilld. Með þýðingunni frábæru og allt.

En jæja, þá eru það síðustu lögin í forkeppninni á fimmtudaginn.

* * *

Malta. Einu sinni voru Maltverjar öfundaðir af því að geta sungið á ensku, þegar allir áttu að syngja á sínu móðurmáli og þóttu þannig fá nokkurt forskot á hrognmæltari þjóðir Evrópu, að ógleymdu Ísrael. (Þátttaka Ísraelsmanna í þessari keppni er sennilega ein villtasta birtingarmynd helfararsamviskubits Evrópubúa.) Malta hefur ekkert forskot lengur, nú þegar allir syngja eins og þeim sýnist, en þó helst á ensku. Lagið hefur ekkert sérstakt við sig, ekki góður húkkari í því, þar sem ég gæti ekki einu sinni raulað eina hendingu þótt ég ætti líf mitt að leysa, rétt eftir hlustun. Er sammála spekingunum, lagið er ekki beint vont, það bara er ekki. Ekkert eftirminnilegt, nema kannski spretturinn hjá dömunni í myndbandinu.

* * *

Andorra. Lagið gæti verið á spilunarlistanum yfir daginn hjá Skjá einum, allt bræður Avril Lavigne. Lagið er þokkalega skemmtilegt, þeir fá prik fyrir að vera ekki með týpískt júróvisjonlag, en mínus fyrir að halda sig ekki bara við sitt tungumál. Mér finnst asnalegt að reyna að fara bil beggja með því að syngja eitt erindi á móðurmálinu og annað á ensku. Þeir eru samt hressir og öðruvísi og það gefur svipuð hughrif og þegar ég heyrði í My star með Lettunum í Brainstorm árið 2000 eða snillingunum frá Moldavíu árið 2005 með lagið um ömmuna sem lemur trommurnar, þótt mér finnist þetta andorrska lag ekki eins gott og þau. Gæti alveg komist upp úr forkeppninni.

* * *

Ungverjaland. Var pínu hissa á að sjá þá í keppninni, hélt þeir hefðu hætt eftir vonbrigðin 2005, þegar þeir unnu ekki með alveg hreint frábært lag. Man ekki hvort þeir voru með í fyrra og nenni ekki að tékka á því. Ekki ólíkt því að Janis hafi tekið sér bólfestu í söngkonunni á köflum. Hún er kröftug og greinilega voða svekkt í laginu út í þennan mann sem hún lemur í spað. Kannski var hún bara að taka út á honum biturðina yfir þessum ömurlega enska hreim sem hún syngur með. Ég veit að þetta er ekki slæmt lag, en mér finnst það leiðinlegt. Lengra nær það ekki, en spekingarnir voru hrifnir.

* * *

Eistar. Meiri misþyrming á enskunni. Stífblásin söngkona, sem ég er ekki viss um að komi eins vel út á sviði og í þessari hressilega hljóðblönduðu útgáfu. Mig langaði bara til að hraðspóla yfir þetta lag.

Spekingarnir á sama máli. Óborganlegt komment frá Charlotte, sem langaði til að skella söngkonunni í sturtu og hrista vel upp í henni. Thomas virðist sjá í henni einhvers konar móðurímynd, talar um öryggi og svo framvegis og gefur fjögur stig. Á svona stundum þarf að kíkja á úlnliðinn á honum.

* * *

Belgía. Jamiroquai eftir klórþvott, með smá dassi af Mezzoforte. Can you feel the lovepower coming your way, syngur söngvarinn. Nei, eiginlega ekki, en þetta er ágætis tilraun. Vantar samt eitthvað til að þetta gangi alveg upp.

Skiptar skoðanir hjá álitsgjöfunum um lagið. Annað hvort þykir mönnum þetta ógeð eða æði. Ég er einhvers staðar þarna á milli.

* * *

Slóvenía. Úff. Þetta er hræðilega leiðinlegt. Undarlegt sull af óperu, harmonikkuleik og júrópoppstakti. Fyrir utan myndbandið, sem ég er mjög hissa að andstæðingar klámvæðingarinnar skuli ekki hafa tekið gott kast yfir.

Oj. Þessi þjóð fær ekki einu sinni að vera með í forkeppninni næsta ár.

* * *

Tyrkland. Ein þeirra þjóða sem hefur óverðskuldað unnið Eurovision. Sertab vann árið 2003, með ömurlega leiðinlegu lagi, þegar ég hefði frekar viljað að Jostein hinn norski eða Belgarnir hefðu farið með sigur af hólmi.

Hér er komið svar Evrópu við Justin Timberlake. Þessi þarf að vísu örugglega að raka sig þrisvar á dag, bara til að ná að halda þriggja daga skegginu, - og á bakinu líka.

Ef hann eisar þetta á sviðinu, gæti hann farið mjög langt með þetta. Þetta lag klikkar ekki á húkkaranum.

Miðlungsgóðir dómar hjá álitsgjöfunum.

* * *

Austurríki. Hvað er hann að gera með bleiku/rauðu slaufuna á bak við sig í myndbandinu? Er þetta eitthvert brjóstakrabbameinsvídeó? Missti ég af einhverju?

Þessir voru örugglega þokkalega hrifnir af Lordi í fyrra, ákváðu að taka rokkið en sleppa latexinu.

Ég get sungið viðlagið eftir eina hlustun, en það dugir skammt, af því mig langar ekki til að heyra þetta aftur.

Ó, þetta var eitthvert alnæmisstyrktarlag. Jæja, gott hjá þeim, en það bætir litlu við. Mér leiddist. Austurríki aftur í forkeppni að ári.

Nú erum við Thomas sammála, hann segir margt ljótt og gefur svo laginu tvö stig, en Daninn á komment þáttarins: Ef þetta lag á að stuðla að því að útrýma AIDS, verður því ágætlega ágengt; engan langar að njóta ásta eftir að hafa hlustað. Jamm.

* * *

Lettland. Mér er sagt að þessir drengir geti þakkað fyrir að Ítalir eru ekki lengur með í Eurovision. Ítalskan sé þannig. Meira að segja ég, sem kann ábyggilega ekki meira en tuttugu orð í ítölsku heyri að eitthvað er bogið við þetta.

Ég kýs ekki þetta lag á fimmtudaginn, en það er ómögulegt að segja hvað gerist. Þetta er hrikalega fáránlegt og múnderíngin á þeim jafnvel verri, en svo verður maður að taka með í reikninginn að Eurovision er á stundum einstaklega biluð. Þannig gætu þeir alveg komist áfram á einhvern dularfullan hátt. Þó ekki nema fyrir þær sakir að vera síðastir í röð flytjenda og kannski þeir einu sem fólkið, sem tekur upp símann man eftir. Vona samt ekki. Í því væri engin sanngirni, en ef Eurovision væri sanngjörn hefðu Congratulations, Nína, Gente di Mare og All out of luck öll unnið.

* * *

Þau lönd sem norrænu spekingarnir halda að komist áfram í úrslitakeppnina eru Ísland, Ungverjaland, Andorra, Hvíta-Rússland, Serbía, Kýpur, Danmörk, Tyrkland, Moldavía, Makedónía og Noregur, en þau þrjú síðustu voru neðst og jöfn að stigum hjá þeim, og þess vegna eru ellefu lönd talin en ekki tíu.

Af þessum ellefu lögum hef ég sérstaka andstyggð á norska framlaginu, en er þokkalega hrifin af Moldavíu, Tyrklandi og Andorra. Svo var ég líka hrifin af Georgíu, sem var í fyrsta þætti spekinganna, en ég virðist ekki deila þeirri hrifningu minni með mörgum, nema jú, Thomasi hinum finnska.

Stefni á að komast yfir síðasta þáttinn á morgun, lögin sem verða örugglega í keppninni á laugardaginn. Skilst að þar sé breska lagið einna athyglisverðast, og þá ekki fyrir gæði. Það getur þó varla verið mikið verra en breska lagið 2003, ef ég man rétt, þegar parið hélt ekki lagi og náði ekki einni einustu réttri nótu á þessum þremur hræðilegu mínútum sem það var á sviðinu.

Það er nú reyndar það góða við mörg Eurovisionlög; að maður veit að þau taka enda fljótlega.

Ég las í einhverju dagblaðinu í gærmorgun, að farið væri að safna undirskriftum fólks, sem vildi byggja skemmtistaðinn Pravda aftur. Já, pæling.

Það minnti mig á samræður okkar hjóna, þegar við gengum fram hjá brunarústunum í síðustu viku. Þær snerust reyndar ekki um upprisu Pravda, heldur brunalyktina.

Hún liggur sem sagt enn í loftinu, en brunalykt er hræðilega lífseig. Það þekkjum við af eigin reynslu, því við lentum í því þar sem við bjuggum fyrir nokkrum árum, að næsta hæð fyrir ofan okkur brann.

Nágranni okkar á þeirri hæð hafði geysilegt dálæti á geisladisk með íslenskum ástarljóðum, sem kom út fyrir jólin þetta ár. Meðal þeirra var lagið Ást, sem Ragnheiður Gröndal syngur.

Við höfðum farið á tónleika með Todmobile um kvöldið og þegar við komum heim var þetta lag á repeat í spilaranum uppi, og út frá því sofnuðum við. Ekki löngu síðar vaknaði ég við ægilegar barsmíðar, en þar var komin systir nágrannans, til að láta vita að kviknað væri í.

Það er skrýtið hvernig maður bregst við svona aðstæðum. Það mætti búast við því að maður yrði logandi (já, einmitt) hræddur, en svo var ekki. Sennilega er eitthvert varnarkerfi í manni sem lætur mann haga sér skynsamlega þegar mikið liggur við.

Sem betur fer voru engin börn heima, bara við tvö og kettirnir, Tjása, gamla læðan mín og Vala, sem var þá nýkomin til okkar, bara kettlingur. Fyrsta hugsunin var að vekja Loga (við skulum allavega hafa röðina þannig) og svo að finna kettina og koma þeim út.

Fyrra atriðið reyndist heldur meira mál, því Logi sefur fastar en um það bil allir sem ég þekki. Ég fór inn í herbergi, hristi hann og sagði honum að við yrðum að koma okkur út, það væri kviknað í húsinu. Þetta hefði dugað til að vekja flesta, en ekki mann sem hefur unnið meira en áratug hjá Ríkisútvarpinu, því viðbrögðin voru þessi: “Æi, ekki enn ein helvítis brunaæfingin…” og svo sneri hann sér á magann, með koddann yfir hausnum, alveg harðákveðinn í að láta ekki trufla sig.

Ég gargaði á hann: “Þetta er engin BRUNAÆFING,” og beinlínis lamdi hann á lappir. Logi má nú eiga það að þá stóð ekki á viðbragðsflýtinum. Hann var reyndar svo mikill að ég náði rétt í skottið á honum í forstofunni, allsberum með sængina um axlirnar, á leiðinni út. Og nágrannasystirin í gættinni, alveg steinhætt að skilja í rólegheitunum á þessu liði sem átti að koma sér út úr brennandi húsinu.

Eftir að hafa fundið báða kettina, sett Tjásu í búrið sitt, rennt Völu inn í dúnúlpuna hjá mér og komið Loga í föt, fórum við loks út og horfðum á lögregluna og slökkviliðið athafna sig. Reyna að vinna bug á eldinum og athuga hvort allir væru komnir út, en ljós loguðu á efstu hæðinni, þar sem enginn svaraði.

Á endanum brutu þeir upp hurðina á íbúðinni, sem var mannlaus eftir allt saman, og þá áttuðum við okkur á hvert eitt og annað sem horfið hafði í húsinu vikurnar á undan hafði farið. Þarna var viðbjóðslegt dópgreni, hjá tveimur sakleysislegum átján ára stelpum, sem voru að prófa að búa einar í fyrsta sinn. Meira drasl en maður gæti ímyndað sér, óþrif og hakk, sem einhverjum hafði dottið í hug að skella í pott, sennilega vikuna áður eða þar áður, enn á eldavélinni.

Vissulega hafði okkur grunað að þar væri ekki allt með felldu, partýstandið á þeim var fullmikið. Við höfðum þurft að hlusta á dúngadúngatónlist fyrir utan gluggann hjá okkur, í bílum sem komu þangað hvenær sem var sólarhringsins, og höfðum sömuleiðis “notið” misjafns tónlistarsmekks stúlknanna og gesta þeirra, dag sem nótt. Aðallega þó nótt, hvort sem var í miðri viku eða um helgar.

Það sem okkur þótti þó sýnu verst, var að finna kettling sem þær höfðu tekið nokkrum vikum fyrr, í reiðuleysi þarna uppi. Það var kattaskítur út um allt og merki um að hann hefði verið fastur uppi á háalofti hjá þeim einhvern tímann, og það örugglega í nokkra daga af skítnum að dæma. Hann virtist þó hafa fengið að éta, því hann var í ágætum holdum, en samt fullkomlega vanhirtur.

Með illu skal illt út reka; það fór allt af stað eftir brunann og við losnuðum við þær úr húsinu. Leigusali þeirra var hvorki ánægður með útganginn á íbúðinni, né heimtur á leigu. Logi hitti aðra þeirra í Ikea, næstum ári eftir þetta, í mun betra ástandi. Hún var þá búin að rétta sig af og baðst fyrirgefningar á öllu ruglinu. Vona að hún hafi haldið sig á beinu brautinni.

Einu óþægindin, sem við urðum fyrir, var svefnleysið þessa nótt, óþrif og vatnsskemmdir og svo þessi viðbjóðslega brunalykt, sem loddi við allt í marga mánuði. Ég fann hana meira að segja enn, þegar við fluttum út næsta haust, á stigaganginum frammi.

Það má heldur ekki gleyma því að Ást, þetta fallega lag með Ragnheiði Gröndal, líður fyrir að tengjast því að vera vakin um miðja nótt við að kviknað sé í, þannig að ég get ekki með góðu móti hlustað á það án þess að fá einhverja ónotatilfinningu.

Ég get ekki ímyndað mér að nágranni minn fyrrverandi hlusti mikið á það heldur, enda bráðnaði eintakið hans.

• Svanhildur

  Fjölmiðlamaður og frístundatuðari

  
  

• Tölvupóstfang:

  svanhildurholm@gmail.com