okt
27
Áhugaleysi.
27. október 2011 kl. 23.31 | 11 ummæli
Þegar þeir sem halda úti -blogg.visir.is- missa áhugann fyrir verkefninu missa notendur einnig áhugann.
þrátt fyrir að mér hafi ekki miðað langt með -123.is- síðuna sér þó nokkur merki. Ég hef nú formlega hleypt henni af stokkunum með fyrstu færslunni.
Ef þeir sem hafa áhuga, eiga í erfiðleikum með að finna hana má leggja inn tölvupóstfang í kommentareitinn hér neðan við (þ.e. sem opnast þegar smellt hefur verið á “Rita ummæli” ). Þá sendi ég slóðina til baka. Þetta verð ég að gera vegna efnisstuldar af síðunni minni, sem ég uppgötvaði nú nýverið. Það er kannski skiljanlegt í því ljósi, að ég hafi ekki verið áhugasamur um fleiri myndir eða ferðasögur í bili. Það er dálítið ankannalegt að lesa eigin texta, skreyttan eigin myndum en án tilvísunar og afbakaðan svo um munar, á óviðkomandi ferðasíðu sem hingað til hefur verið talin með þeim virtari.
.en bara hingað til……………
Hún Bergrós Halla, söngfuglinn okkar er sextán ára í dag. Loksins, loksins….
okt
15
Síma- eitthvað….
15. október 2011 kl. 20.11 | 3 ummæli
Sko! Nú má ég til að koma dálitlu frá mér! Þannig er mál með vexti að síminn minn var að hrynja. Hann var framleiddur af þeim bræðrum Sóní og Eiríkssyni fyrir nokkrum árum, hinn mesti kostagripur þegar ég keypti hann. Fyrir átti ég annan sömu tegundar en sá hafði síðri myndavél innbyggða og það var aðallega ósk um betri slíka sem rak mig til kaupanna. Eldri síminn fór ofan í náttborðsskúffu til seinni tíma brúks enda bjóst ég við að einhver heimilismeðlimur myndi þurfa varaskeifu er fram í sækti. Það hefur enda komið fyrir a.m.k. tvisvar að dæturnar hafa þurft að nýta hann tímabundið eftir að hafa týnt eða skemmt eigin síma. Þessi varaskeifa var svo farin að þreytast eilítið, sem helst kom fram í sambandsleysi takkaborðsins. Hún gagnaðist mér því takmarkað þegar ég vildi nýta hana sjálfur.
Á dögunum, þegar bera tók á krankleika “nýja” símans hafði ég mesta löngun til að leggja gemsanotkun beinlínis af. Mér finnst þetta hálfgerður þrældómur, að þurfa stöðugt að ganga með apparatið á sér líkt og hjartagangráð. Helsti munurinn er sá að gangráður þjónar manni sjálfum en gemsinn minn hefur aðallega gagnast öðrum til að ná í mig - ég hringi sárasjaldan í nokkurn mann enda hef ég venjulega ekkert að segja. Líkast til hef ég notað innbyggðu myndavélina mun meira en símann sjálfan en get þó fúslega viðurkennt að í þau örfáu skipti sem ég man eftir að hafa hringt í einhvern hefur brýna nauðsyn borið til. Ég verð því að viðurkenna að síminn er nauðsynlegt hjálpartæki í daglegu lífi og trúlega ekki rétt að synda gegn straumnum í því efni.
Nú undir vinnuvikulokin var ég að barma mér yfir þessu yfirvofandi andláti símans á vinnustaðnum. Samstarfsfélagi ráðlagði mér að leita hjálpar hjá verslun sem sérhæfir sig í gsm-símum, varahlutum og aukahlutum. Það er kannski óþarfi að nefna nafn þessarrar verslunar, fyrsti stafurinn ætti að duga. Fyrsti stafurinn er Símabær í Mjódd.
Eftir vinnu í gær hafði ég öðrum hnöppum að hneppa og gat því aðeins skoðað síma á netinu í gærkvöldi. Verslunin ofannefnda auglýsti laugardagsopnun frá kl. 11 og rétt fyrir þann tíma var ég mættur í Nettó í Mjódd, þar sem Símabær er í horni við innganginn. Engin hreyfing var í versluninni og ekkert útlit fyrir að þar yrði breyting á á næstu mínútum. Ég rölti því inn í Nettó og keypti eitt og annað smálegt til að drepa tímann. Þegar ég hafði greitt við kassann lágu svosem tíu mínútur dauðar, klukkan var semsagt orðin 11.10 og enn engin hreyfing í Símabæ. Ég ákvað að kíkja í ELKO og skoða síma sem mér hafði þótt eigulegur við netskoðun í gærkvöldi. Sá sími reyndist vera uppseldur í augnablikinu og raunar fannst mér úrvalið í búðinni vera frekar fátæklegt miðað við það sem kynnt var á heimasíðunni. Ég gafst fljótlega upp á símaskoðuninni og fór að huga að öðrum vörum, m.a. B-vörunum. Mér fannst athyglisverður allur sá fjöldi myndavéla sem fólk virtist hafa skilað og varð hugsað til minnar eigin, sem ég keypti einmitt í ELKO í vor - þeirrar sömu og réð ekki við að taka myndir í Rauðfeldargjá á Snæfellsnesi vansællar minningar. Svo rak ég augun í SENSEO skeið fyrir kaffi í lausu og keypti hana til að fara ekki tómhentur út. Þar sem vinnufélaginn hafði mælt mjög sterklega með Símabæ ákvað ég að gera aðra tilraun. Klukkan var nákvæmlega 11.50 þegar ég gekk aftur inn í Nettó og það stóðst á endum að verið var að renna lokuninni frá dyrum Símabæjar. Ég gekk inn, bauð góðan dag og sneri mér að hillu sem í voru nýir gsm-símar. Meðal þeirra var þó enginn Sony-Ericsson svo ég spurði afgreiðslumanninn hvort hann væri ekki með þannig síma. “Ég hef ekki selt Sony-Ericsson í fjögur, fimm ár” var svarið. Ég vildi fá að vita hvers vegna. “Vegna þess að það eru einfaldlega ekki góðir símar. Það eru mjög fáir sem selja Sony-Ericsson í dag”
Við þessu átti ég engin svör, enda aðeins ríkur af eigin ágætri reynslu af þessarri tegund síma. Í “nýju-síma-hillunni” voru nokkrir af Nokiagerð en þá vildi ég ekki og sagði sölumanninum það. Ég talaði reyndar við herðablöðin á honum því hann virtist nákvæmlega engan áhuga hafa fyrir að tala við mig yfir höfuð. Þegar ég sleppti síðustu orðunum var hann reyndar kominn í hvarf eitthvert inn í búðina en birtist þó von bráðar aftur með klút og glerhreinsibrúsa í hönd. Með orðunum: “Þú færð Sony-Ericsson hjá Símanum” tók hann til við að fægja glerhillur í búðinni og ég kom mér ekki til að trufla hann með spurningum um Samsung símana sem einnig voru í hillunni. Ég vildi heldur ekki trufla hann með því að leggja fyrir hann Sony-Ericsson símana tvo sem ég var með í vasanum og hafði hugsað mér að fá sérfræðiálit á. Ég skal viðurkenna að ég leyfði mér að trufla hann með því að segja: “Ég kíki þá í Símabúðina” en náði greinilega ekki í gegn því ég fékk ekkert svar - “afgreiðslu”maðurinn var enda niðursokkinn í að fægja glerhillurnar. Ég átti ekkert annað eftir en kveðjuna: “Ég þakka fyrir samt” en hefði eins getað sleppt henni því ég fékk engin viðbrögð frekar en áður.
Kannski var Símabær einu sinni Símaborg - ég veit það ekki, þekki það ekki. Hitt þykir mér ljóst að að ef þjónustustigið í versluninni er dags daglega eitthvað í líkingu við það sem ég fékk að kynnast í morgun, ja þá er líklegt að þessi bær verði fljótlega að smáþorpi, og þar eftir eitthvað í líkingu við Skála á Langanesi - þið vitið hvað ég meina.
Til að gera langa sögu stutta tók ég með mér til halds og trausts viðskiptafræðing og bankastarfsmann í dag og gerði kaupsamning um nýjan gsm síma við fyrirtækið sem hinn “ötuli” sölumaður Símabæjar benti á - Símann í Smáralind.
………………………………………………………………………….
Í minni hins deyjandi síma voru þónokkrar ljósmyndir sem teknar hafa verið undanfarið við ýmis tækifæri. Með hörku og harðfylgi náði ég þeim inn á tölvuna og má eiginlega til að birta nokkrar þeirra hér í lokin. Myndirnar eru valdar af handahófi og ættu ekki að þarfnast skýringa en þær fylgja samt: Sú fyrsta er tekin rétt neðan við Borg í Grímsnesi á laugardaginn var og sýnir kílómetrateljarann í Hrossadráparanum þegar hann rúllaði yfir tvöhundruðþúsundin:
Sú næsta sýnir skrifarann og myndasmiðinn með sólhatt sem fannst í gömlu dóti og gæti eflaust sagt mergjaða ferðasögu frá Grikklandi ef hattar gætu talað:
Þessi listræna mynd er tekin af kýrauganu í bakhlið stýrishússins á Stakkanesinu. Myndin er hluti syrpu sem tekin var af kýrauganu - og út um það - en er sú eina sem nothæf taldist:
Bak við þennan fallega, tvöfalda regnboga er Akranes:
Næsta mynd er tekin í göngutúr með Edilon B. Elínarsyni Breiðfjörð Thorsteinsson og sýnir hluta athafnasvæðis Björgunar hf. við Elliðavog:
Græna myndin er tekin á þeim slóðum sem við Edilon Bassi gengum um alla virka morgna undanfarin ár og þar til nú síðsumars - við hólinn Einbúa við Skemmuveg:
Síðustu tvær myndirnar eru teknar fram um stafn á Stakkanesinu. Einhversstaðar segir í kvæði að ekkert sé fegurra en vorkvöld í Reykjavík. Sá sem það orti hefur líklega aldrei litið í vesturátt á haustkvöldi:
Punktur.
okt
11
Endurvinnsla!
11. október 2011 kl. 20.41 | 2 ummæli
Ég er latur þessa dagana og þær “fáu” stundir sem ég eyði við tölvuna eru ekki notaðar eins og skyldi -þ.e. að smíða nýju -123.is- síðuna sem nú er orðin staðreynd. Þess vegna gerist lítið á þeim vettvangi. Ferðadrekinn Arnarnes hefur verið tekinn á hús enda ferðasumrinu lokið. Trillan Stakkanes er enn á floti og verður eitthvað fram eftir hausti. Henni var haldið til fiskjar í gærkvöldi, mánudag og eins mánudaginn þar á undan. Þessir mánudagsróðrar hafa litlum sem engum afla skilað en þó alls ekki verið til mæðu, veðrið hefur verið ágætt, útvarpið fróðlegt og nestið fínt….
Ég ætla að leyfa mér að “endurnýta” stuttan sex ára gamlan pistil frá sama árstíma og vona að mér fyrirgefist:
Ég skrapp á bryggjuna í morgun.Var raunar frekar seinn á ferð því ég leyfði mér að leggja mig eftir að Formúlunni lauk. Veðrið var dýrðlegt og fjörðurinn sléttur. (þetta var einn af þessum morgnum þegar ég hef spurt sjálfan mig að því hverskonar bölvaður andskotans fáviti ég hafi verið að selja frá mér bát eftir tveggja ára endurbyggingu og þriggja mánaða notkun.Svo verður mér litið á skoðunarmiðann frá Siglingastofnun, sem límdur er í gluggana á svipuðum bátum og stærri, verður hugsað til allra þeirra tuga og hundruða þúsunda sem liggja að baki slíkum miða,og þá man ég hvers vegna) Frá Hvaleyrarholtinu mátti þó sjá sjó ýfa sig við sjóndeildarhring, enda norðvestanstrekkingur úti fyrir. Á bryggjunni kom til mín sjóari af eldri kynslóðinni, þar sem ég stóð og horfði yfir trilluflotann. “Já, á að skella sér á sjóinn” spurð´ann. Ég neitaði, sagðist ekki lengur eiga bát. Hugurinn enda að hluta bundinn við SÓLÓ, en ekki fleytuna sem bíður endurbyggingar úti í Kópavogshöfn. Við spjölluðum góða stund, en síðan spurði hann: “Heyrðu, kanntu ekki eitthvað á rafmagn?.Ég er í bölvuðu brasi með að tengja rafmagnskló fyrir línuspilið, ég sé nefnilega svo illa” Ég hoppaði um borð í fleytuna hans, allra þokkalegasta trilluhorn, tengdi klóna og prófaði spilið. Mótorinn fór í gang en dráttarskífan stóð föst.” Hana nú, er´ða þá bilað” sagði sá gamli dapur. Hann prófaði nokkrum sinnum að kúpla skífunni inn en ekkert gerðist. Allt fast. Ég leit yfir spilið, hef nefnilega aldrei séð rafdrifið línuspil, eingöngu vökvaknúin. Þetta var dálítið merkilegur gripur, nauðalíkur rafmagnshandfærarúllu en með línudráttarskífu, viðhaldshjóli og hníf í skífunni. Og þar stóð hnífurinn í kúnni! Hann var svo ryðgaður af notkunarleysi að hann einfaldlega festist í skífunni, sem einnig var ryðhrúðruð innan. Ég sýndi þeim gamla hvað að var og benti honum á að hreinsa ryðið af og þá myndi spilið snúast vandræðalaust. Það var ekki leiðinlegt að geta endurgoldið dálítið af því sem þessir gömlu sjóhundar hafa kennt manni gegnum árin. Það hreinlega lifnaði yfir karli þegar hann sá að spilið var ekki bilað og þessi sólríki og ágæti veiðidagur því ekki ónýtur.
Um sama leyti renndi annar að bryggju. Hann kannaðist ég vel við. Það var sá sem ég nefndi hér um daginn, sá fyrrtaldi, hraðbátseigandinn. Hann hafði vaknað eldsnemma og tekið bátinn sinn í slipp neðanvið bátaskýlið sitt við Hvaleyrarlónið. Þurfti að lagfæra spúldælu og fleira. Var nú kominn á flot aftur og á leið til fiskjar. Hann kallaði til þess gamla “Hvurt á að fara?” Hinn nefndi eitthvað mið úti í flóa sem ég kannaðist ekkert við. “Já, auðvitað, þú ert línukall, þú ert nebblega línukall” galaði félaginn úr hraðbátnum.” Ég er að hugsa um að renna út í Garðskaga, ef hann er þokkalegur þar þá jafnvel utar” Sá gamli hristi hausinn: “Það er munur að vera á hraðbát eða svona hægfara trillukollu eins og ég” Sá á hraðbátnum glotti og lagði frá. Ég kvaddi þann gamla, óskaði góðrar veiðiferðar og hélt heimleiðis. Í leiðinni renndi ég aðeins upp á Hvaleyrarholtið um leið og hraðbáturinn brunaði út með stóru þurrkvínni á ríflega tuttugu mílna hraða. Ég leyfði mér að dreyma um hraðbát eitt augnablik. Svo ekki meir…
okt
1
Fisti ottóber!
1. október 2011 kl. 9.42 | 2 ummæli
Mér finnst þessi fyrirsögn hæfa vel frétt sem ég las á Vísi punktur is í morgun. Ætla ekki að hafa fleiri orð þar um, koppípeista bara fréttina með haus og hala:
Rússneskur fiskveiðibátur klessti á kafbát snemma á fimmtudaginn samkvæmt the Moscow times.
Báturinn var á siglingu nærri ströndum Kamchatka þegar kafbáturinn kom upp á yfirborðið. Sjóliðarnir sáu bátinn nálgast á óvanalega mikilli ferð og það var líkt og þeir sæju ekki rauð viðvörunarljósin sem blikkuðu á kafbátnum, og áttu að öllu jöfnu ekki að fara framhjá neinum.
Sjóliðarnir reyndu að ná sambandi við skipstjórann í brúnni en enginn svaraði. Líklega vegna þess að skipstjórinn sat að drykkju með öðrum sjómönnum fyrir neðan þilfarið.
Þeir klesstu svo á kafbátinn. Til allra lukku urðu litlar skemmdir á kafbátnum og fiskveiðibátnum.
Það var auðvitað eðlilegt að sjómennirnir á “fiskveiðibátnum” “klesstu” á kafbátinn þegar skipstjórinn sat fyrir neðan þilfarið. Eins og allir vita eiga skipstjórar að sitja fyrir ofan þilfarið.
…er ekki lífið dásamlegt?
Skrapp vestur á Ísafjörð um síðustu helgi til að sinna fjölskyldumálum. Litla (stóra) systir var með í för og þegar við ókum Djúpið á vesturleið var komið myrkur. Fegurð haustlitanna naut sín því ekki, en skin nýviðgerðu ljóskastaranna á ferðadrekanum var hins vegar það sem “toppaði túrinn” ( þessi síðustu orð eru valin af virðingu við blaðamenn Vísis punktur is.)
Það var dagbjart þegar við ókum suður aftur sl. mánudag og sjaldan eða aldrei hefur Djúpið verið jafn fallegt, sjórinn svo sléttur og litirnir svo skærir. Í þúsundasta skipti kom upp í hugann spurningin: “Hvers vegna í andskotanum var maður að flytja suður og yfirgefa þetta allt?”
Nokkrum augnablikum seinna kom svarið líka upp í hugann: “Vegna þess að ég sá aldrei þessa fegurð í Djúpinu þegar ég bjó við það. Ég átti nefnilega aldrei frí til að skoða hana. Nú vinn ég fastan vinnutíma á ágætum launum og hef tök á að renna vestur þegar mig langar og þörf krefur. Þótt fáir staðir séu jafnfallegir Djúpinu í haustskrúði má á laugardagseftirmiðdegi skoða sömu litadýrð í Grafningnum, Grímsnesinu, Biskupstungunum, við Meðalfellsvatn í Kjós, í Brynjudal, Hvalfjarðarbotni, í Skorradal……
….á ég að telja áfram?
…ég á nefnilega frí í dag!
sep
21
Það er óráð…..
21. september 2011 kl. 23.01 | 1 ummæli
…..ið með öllu hvert framhaldið verður. Mér líst ágætlega á þetta -123.is- kerfi og kannski sný ég mér að því. Ef einhverjir hafa rekist þangað inn og séð myndaalbúmin, þá er skýringin á læsta albúminu sú að ég á eftir að gera þá ferð upp í máli og myndum. Þegar ég hef komið því í verk opnast albúmið sjálfkrafa og það verður þá hægt að fletta þeim myndum sem ekki verða notaðar í sjálfum pistlinum. Einhver bið verður hins vegar á því að þessi ferð um Grjótháls og Jökulháls verði skrásett því þegar vinnu lýkur á morgun verður ferðadrekinn ræstur og stefnan sett á Ísafjörð. Þar þarf að ljúka nokkrum nauðsynlegum handtökum við búslóð pabba heitins og tengd verk. Á mánudeginum verður ekið suður og brauðstritið bíður að morgni.
Ég er náttblindur með afbrigðum og kvöldið hefur farið í að kastaravæða ferðadrekann. Þegar hann var keyptur á sínum tíma voru á honum þokuljós og einhverjir bensínstöðvarkastarar, óvirkir með öllu enda rafkerfið fyrir þá brunnið og skemmt. Undanfarin kvöld hef ég gripið í að laga þessa kastara og gera þá nothæfa að nýju. Nú í kvöld lauk svo vinnu við að setja þá á og prófa. Með þessi aukaljós vona ég að aksturinn vestur verði léttari, því eðli málsins samkvæmt verður ekið allan síðari hluta leiðarinnar í myrkri. Það er ekki beinlínis þekkt fyrir neina englabirtu, Ísafjarðardjúpið, og hvað þá í þungbúnu og tungllausu veðri.
Verði ljós!
sep
14
Léttur laugardagur…….#3
14. september 2011 kl. 21.11 | 3 ummæli
Þannig var nú það! Ég þarf einhvern veginn að ljúka þessum skrifum um Snæfellsnesstúrinn okkar rakarans á mannsæmandi hátt. Svo er ég ekki viss um framhaldið…..mér finnst þetta myndavesen óásættanlegt, annarsvegar lokar -photobucket.com- á myndirnar mínar reglulega vegna bandvíddarvandamáls sem fyrir mér er einhver óravídd og hins vegar segir -visir.is- stopp vegna plássleysis og segir við hverja myndarinnsetningartilraun að það vanti einhver 174 kílóbæt eða eitthvað svoleiðis.
Ég er ekki viss um að ég nenni þessu veseni. Ég hef verið að prófa -123.is- kerfið og það er sæmilegt að sjá ( þið getið dæmt um fyrstu tilraun HÉR ) en fyrir það þarf ég að borga og það var eiginlega prinsipmál að gera það ekki. Fjöldi aðila býður frí bloggform og þá fylgir yfirleitt eitthvert tiltekið myndapláss. Ég hef haldið mig á þessum fríu svæðum allar götur frá því ég fór að halda utan um það sem helst var á döfinni í áhugamálum og öðru skyldu, í ágústmánuði 2003. Vísisbloggið er þriðja bloggkerfið sem ég nýti mér, á eftir -blog.central- og þar áður -blogspot.com-. Í fyrsta bloggkerfinu -því erlenda- setti ég nær aldrei inn myndir, bæði vegna þess að ég kunni það illa og svo var myndaröðunin með eindæmum stirðbusaleg. Í -blog.central- kerfinu var allt annað uppi á teningnum, myndirnar birtust það skýrar og fínar og þetta bandvíddarvandamál hjá -photobucket.com- (sem hefur frá upphafi vistað allar mínar bloggmyndir) var ekki til staðar. Á því var einföld skýring: Þeir sem heimsóttu síðuna mína voru einfaldlega miklu færri þá, eða á að giska 30-60 á sólarhring. Undanfarin tvö ár eða svo hefur heimsóknafjöldinn verið þetta 85-130 á sólarhring, stundum meira, og það er eitthvað sem þetta viðkvæma erlenda myndvistunarkerfi þolir ekki.
Jæja, vandamál heimsins verða ekki leyst á einni nóttu og þetta eina telst ekki stórt á heimsmælikvarða!! Það er ekki um annað að velja en kýla á síðasta hluta ferðarinnar með Svenna rakara um Snæfó og í þetta sinn eru það snillingarnir hjá -fotothing.com- sem bakvista allar myndirnar í pistlinum.
…………………………………………………………………………………………………………..
Við Svenni vorum, muni ég rétt, komnir að Öndverðarnesi og bjuggumst til að skoða það sem helst var þar að sjá. Fyrsta myndin nú er einnig síðasta mynd pistils nr. #2 og nú skulum við sjá hvort einhver munur er á:
Á vegg vitans er þessi plata, með ljóði eftir Jón Jónsson formann og hreppstjóra, þar sem hann yrkir til fjarðarins, lands og sjávar:
Í lok pistils #2 nefndi ég brunninn Fálka og tengdi yfir á meiri upplýsingar um hann. Fálki er lokaður, aðeins er í hann þröngur inngangur sem hallar niður á við og er gengið niður steinþrep. Inni í brunnhúsinu er niðamyrkur og eina birtan var flassljós myndavélarinnar:
Vatnið í sjálfum brunninum, sem er eiginlega lítið meira en pollur með steini í miðju, var hálf ókræsilegt. Það var þokkalega tært en steinarnir voru slýgrónir og strá flutu í yfirborðinu:
Utan við innganginn að Fálka var myndavélinni beint í austur, inneftir Snæfellsnesi norðanverðu. Dökka fjallið sem er áberandi í fjarska er líklega Ólafsvíkurenni en “þúfan” nær er trúlega Búrfell, í hrauninu uppaf Hellissandi og Rifi. Beint ofan við skarðið í fjöruklettinum sést mastrið að Gufuskálum, 412 metra hátt.
Í fjörunni eru brimbarðar leifar af vélbáti. Ég veit aðeins um einn bát sem hefur strandað þarna, vélbátinn Báru, sem strandaði árið 1964 og bar beinin í fjörunni. Líklega eru þessi brot úr honum:
Á Öndverðarnesi var búið allt fram undir miðja síðust öld, og ef marka má húsarústir austarlega á nesinu hefur verið búið nokkuð vel. Hér má sjá grunn íbúðarhússins, og líklega hafa þetta verið tvö aðskilin hús hafi ég lesið rústirnar rétt:
Milli rústa íbúðarhússins og vitans, þ.e örlitlu vestar en rústirnar, er þessi grunnur. Ekki veit ég hvað þarna hefur staðið, en veglega hefur verið byggt, hvort sem það var votheysgryfja eða hús:
Eftir að við Sveinn höfðum lokið yfirferð um þennan hluta nessins var komið að kvöldverði. Hann hristi rakarinn fram úr erminni eins og þaulvanur bryti á fimm stjörnu hóteli. Ég get fullyrt að hvorugur okkar lagði af þennan daginn!
Við hlustuðum á kvöldfréttir eftir matinn enda gátum við fátt annað en slakað á - hvorugur okkar var almennilega gangfær eftir rúgbrauð og flatkökur með smjöri, kindakæfu, hangikjöti og öðru því sem slíku brauðmeti tilheyrir. Það leið því dálítil stund þar til aftur var haldið af stað. Nú var förinni heitið að vaitanum á Skálasnaga, í daglegu tali Svörtuloftavita. Vegurinn þangað er stuttur afleggjari af veginum út á Öndverðarnes og er um úfið hraun að fara. Við tókum eftir einkennilegum dökkum blettum í sjónum, líkustum vindblettum. Ekki var þó svo sterkum vindi fyrir að fara að hann ýfði sjó. Við nánari athugun var þarna fiskur að vaða, mögulega síld en þó líklegast makríll:
Vitinn á Skálasnaga er mun hærri en sá á Öndverðarnesi, og stendur nánast á bjargbrúninni. Við suðurhlið hans voru torkennilegar járnfestur steyptar niður og við rakarinn létum okkur detta í hug að þar hefði staðið einhverskonar mastur. Við nánara grufl munu það þó vera leifar gamla stálgrindarvitans, sem ryðgaði niður á nokkrum árum.
Bjargið er hrikalegt þarna, gróft. lóðrétt og svarrandi brimsúgur undir:
Svenni rakari hélt sig frá brúninni og sagðist vera lofthræddur. Ég er lítið skárri en tókst þó að ná þessum myndum skjálfandi á beinunum. Hann andaði köldu þarna við vitann enda komið kvöld, og dvölin var ekki lengri en þörf var á. Eitt tillit út yfir sjóinn, þar sem makríllinn (trúlegast) ýfði yfirborðið með sporðaköstum:
Svo vorum við farnir. Í bakaleiðinni höfðum við stutta viðstöðu í Skarðsvík - einu, réttnefndu íslensku baðströndinni, Costa del Skarð. Getiði ímyndað ykkur hversu glæsilegt umhverfi þetta er í sumarsól og logni??
Það var komið kvöld og við höfðum ákveðið að gista ekki um nóttina, heldur aka suður aftur. Við lukum deginum við hafnarmannvirkin gömlu í Krossavík á Brimnesi, vestan Hellissands. Þangað hafði Sveinn aldrei komið, þótti mikið til koma og myndaði grimmt. Ég átti bæði myndir og frásögn af staðnum frá fyrri ferðum og hvíldi því myndavélina. Þessar myndir og meðfylgjandi pistla má annars nálgast HÉR , HÉR og HÉR , ef einhver vill skoða.
Það var orðið dimmt þegar við rakarinn ókum suður Mýrar, enn dimmra í Leirársveitinni og svartamyrkur þegar við renndum í hlað við húsið hans í Mosfellsbæ. Það skipti engu máli. Það sem skipti máli var að við höfðum náð frábærum ferðadegi um slóðir sem rakarinn hafði fæstar farið áður. Ég hafði náð að miðla einhverjum viskumolum og hann hafði haft gaman af.
……og tilgangurinn með svona “vísinda”ferðum er að hafa gaman af þeim, ekki satt??
( Nú er bar að vona að vinirnir hjá -fotothing.com- klikki ekki á myndunum, og þær verði aðgengilegar um ókomna tíð. Kerfið er að mörgu leyti ágætt en gefur mér aðeins möguleika á að upphlaða tíu myndum á sólarhring. Þegar ein ferð út á land skilar kringum hundrað myndum er vinnslutíminn þannig einfaldlega alltof langur. Sjáum hverju þetta skilar….Eitt enn: Ef einhver hefur farið inn á -123.is- tilraunasíðuna mína sem vísað er í hér ofarlega má smella þar á “Myndaalbúm” og finna allar myndirnar úr ofanritaðri ferð, þ.m.t. allar myndir sem teknar voru í myrkrinu inni í brunninum Fálka)
sep
10
Léttur laugardagur….#2
10. september 2011 kl. 22.05 | 2 ummæli
Ég verð að beygja mig fyrir ofureflinu! Bandvídd eður ei, þeir eru lítið betri við mig hjá Vísisblogginu heldur en Photobucket.com. Ég virðist, með þessum örfáu myndum sem ég hef sett beint inn á síðuna án þess að nota erlenda upphleðslusíðu, hafa sprengt myndaplássið. Það þykir mér benda til að heldur sé naumt skammtað! Mér þykir þetta sannast sagna helvíti fúlt og nú verð ég að íhuga eitthvað á borð við -123.is-. Mér fannst þetta form, að geta sýnt myndirnar í tveimur stærðum, alveg ágætt en allt hefur sinn endi og þetta rýra pláss er semsagt sprungið með hvelli.
Þegar fyrsta hluta sleppti vorum við Sveinn rakari staddir hjá leifum vikurvinnslu Vikurfélagins ofan Stapafells á Snæfellsnesi. Myndin sem ég lýsti en gat ekki birt var tekin frá upplýsingaskiltunum sem þarna eru, og upp móti brekkunni:
Þegar við höfðum skoðað nægju okkar - og tæplega þó því vissulega langaði okkur yfir Jökulháls en treystum ekki eindrifsbíl í það - héldum við niður að Arnarstapa og lituðumst um. Meðal þess sem við skoðuðum þar var þróin sem var birgðastöð Vikurfélagsins, rétt ofan sjávarhamranna austan hafnarinnar. Veggirnir standa enn og ofan þeirra er væn hrúga af ljósum vikri, sem líkast til hefur verið þar lítt hreyfð í hálfa öld. Ofan á neðsta hluta aðflutningspípunnar sem flutti vikurinn frá mölunarverkinu að birgðaþrónni hefur verið byggður sumarbústaður, beggja vegna hans má sjá rönd í jörðinni þar sem pípan lá.
Ég myndaði ekki þarna en Mats Wibe Lund hefur tekið frábærar myndir af Arnarstapa þar sem sjá má þróna og pípuröndina að henni. Ég valdi eina mynd og vísa á hana HÉR. Ath. að með því að velja “800 pixla” í vinstra upphorni má sjá stærri útgáfu.
Hjá okkur Sveini gerði kaffiþorsti vart við sig og við ákváðum að heimsækja Fjöruhúsið landsþekkta að Hellnum. Sveinn bauð uppá veitingarnar, rjúkandi kaffi og vöfflur með rjóma og sultu. Eftir að hafa lokið átinu mynduðum við umhverfið í gríð og erg:
Frá Hellnum héldum við áfram út Nes, næsti viðkomustaður okkar var Laugarbrekka þar sem hún Guðríður Þorbjarnardóttir bjó. Á staðnum er upplýsingaskilti um fjölskylduna og ferðir Guðríðar. Ég verð nú eiginlega að segja að mér finnst fremur ólíklegt að konan hafi gengið, þ.e. ferðast á fæti, ofan frá Norðurlöndum niður til Rómar. Ekki treysti ég mér þó til að rengja fornsögurnar frekar en Biblíuna. Frá Laugarbrekku hédum við að Dagverðará. Öll þau skipti sem ég hef ekið fyrir Nes hefur mig langað niður að Dagverðará en aldrei orðið af. Húsið var orðið hrörlegt árið 1994 þegar ég fyrst fór þarna um, og frá árinu 2000 hef ég séð það hrörna sífellt meira. Nú var loksins komið að því að skoða og þá var sannast sagna lítið eftir. Það skipti kannski ekki öllu máli, húsið sjálft er aðeins lítill hluti þessa magnaða staðar. Á fyrstu myndinni sést Stapafellið til hægri:
Fyrir stuttu sá ég auglýstan til sölu 50% hlut í jörðinni Dagverðará. Hlutinn var verðlagður á 64 milljónir, muni ég rétt. Við Svenni hugleiddum kaup þarna á staðnum, ég reiknaði út að ef ég legði fram eina milljón og Svenni 63 þá gengi dæmið upp. Svenni vildi þá að ég fjármagnaði endurbætur á húsakostinum. Ég er að hugsa um að slá til, en er ekki alveg viss um hvor okkar muni hafa lagt fram meira fé þegar upp er staðið. Mér skilst að það megi vinna svona upphæðir í Víkingalottóinu og stefni nú á það. Hvað væri meira viðeigandi en að fjármagna svona stað með víkingapeningum???
Ég treysti mér ekki til að efnagreina það sem hékk í “bíslaginu”. Kannski var það einu sinni rauðmagi, kannski var það eitthvað allt annað. Það hlýtur allavega að fylgja með í kaupunum:
Vestan við húsið að Dagverðará er flugbraut. Líklega er hún ekki notuð lengur, en það virðist ekki vanta mikið uppá að hún sé nothæf. Í öllu falli er sjálfsafgreiðslan fyrir flugáætlunina í fínu standi: ( til hægri í fjarska má sjá Lóndranga stinga upp kollinum)
Eftir áninguna að Dagverðará var ekið að Malarrifi. Þar er reisulegur viti og öllum húsakosti vel viðhaldið, enda mun Siglingastofnun hafa þarna sumardvalaraðstöðu fyrir starfsmenn. Frá Malarrifi líta Lóndrangar svona út:
Við ætluðum okkur að líta á Vatnshelli en þá var búið að loka honum til vetrarins. Næst héldum við að Djúpalóni, gengum þangað niðureftir og lituðumst um. Það sama gerði ég fyrr í sumar með Elínu Huld og birti þá myndir HÉR. Það er ástæðulaust að birta fleiri. Eftir að hafa skoðað flakið af EPINE niðri á Djúpalónssandi héldum við Svenni áfram og nú að Berudal, þessu magnaða náttúru-hringleikahúsi.
Það var farið að líða verulega á daginn þegar við yfirgáfum Berudal og ókum áfram norður eftir, framhjá fyrrum þéttbýlinu í Beruvík og áleiðis að Gufuskálum. Rétt áður en komið er að Gufuskálum liggur afleggjari af þjóðveginum út á Öndverðarnes og af honum annar að vitanum á Skálasnaga (Svörtuloftum). Ég hafði aðeins einu sinni komið út á Öndverðarnes en Svenni aldrei. Það var því eðlilegt að nota síðustu birtustundir dagins til að skoða sig um á þeim slóðum.
Við vitann á Öndverðarnesi ætla ég að taka pásu. Í þriðja hlutanum ljúkum við Svenni ferðinni með myndum frá Öndverðarnesi, bæjarrrústum og brunninum FÁLKA. Einnig Svörtuloftum og vitanum þar ásamt vaðandi makríltorfum undir berginu.
sep
8
Léttur laugardagur með Sveini rakara.
8. september 2011 kl. 22.36 | Rita ummæli
Við Svenni rakari rákumst upp á Snæfellsnes sl. vor. Erindið var einfalt, við vorum að skutla Sverri útgerðarmanni og skipstjóra á Blíðfara SH til Ólafsvíkur, þar sem Sverrir geymdi sumarferðafatið sitt (í mínum huga eru allir húsbílar sem heita Fíat flokkaðir sem “fat”. Ég hef aldrei sagt Sverri það en þannig er það nú samt - alveg er það furðulegt hversu margir Íslendingar hafa kosið að fleygja sparnaðinum sínum í þessi Fíatapparöt!)
Ókei, við Svenni rakari vorum tveir á suðurleiðinni og það var margt skrafað og skeggrætt (reyndar erum við rakarinn báðir skegglausir, nema hvað ég er stundum illa rakaður- ekki þó eftir Svenna!) Eitt af því sem skrafað var voru endalausir ferðamöguleikar Mýra og Snæfellsness, og hversu lítið rakarinn hafði ferðast um þetta svæði á sinni löngu ævi. Við ákváðum að grípa góðan frídag í sumar til að renna úr borginni upp á Mýrar og líta á eitthvað af því sem markvert mátti teljast.
Nú hallar sumri og að áliðnum ágúst hafði ferðin enn ekki verið farin. Í spjalli okkar Svenna kom hugmyndin upp og eftir stuttar vangaveltur var dagurinn ákveðinn 27 ágúst. Það var laugardagur og spáin var ágæt fyrir Mýrar og Snæfellsnes. Dagurinn skyldi tekinn snemma og rétt um áttaleytið var ég mættur á hlaðið hjá Svenna í Mosfellsbæ. Viðlegubúnaður var með í för en ekki var ákveðið hvort við yrðum yfir nótt, það átti að ráðast af veðri og yfirferð. Fararskjótinn var útilegubíllinn hans Svenna, forláta Toyota Hiace “með öllu” enda innréttaður hjá atvinnubílasmíðafyrirtæki í Kópavogi. Bíllinn ber nafnið “Skúrinn” en það mun komið frá fyrri eiganda og má rekja til athvarfs sem hann og félagar höfðu við hestamennsku vestur í Dölum. Athvarfið, sem jafnan var kallað skúrinn, gegndi hlutverki samkomuhúss og var oft glatt á hjalla innan veggja. Svo fór þó að skúrinn fór halloka fyrir veðri og vindum, og tapaðist. Þá var gripið til bílsins sem svo haganlega var innréttaður að sitja máttu ekki færri en fimm, sex fullorðnir við borð og að auki talsvert pláss fyrir laus sæti. Nafnið “Skúrinn” færðist yfir á nýja athvarfið og festist við það.
Fyrsti viðkomustaður okkar Svenna var bakaríið við brúna í Borgarnesi. Ég hef yfirleitt einhverja viðstöðu þar á leið út úr bænum og fékk að ráða núna. Svenni hafði raunar fyllt bílinn af matföngum til ferðarinnar og við áttum því nóg en áningin var nauðsynleg og kaffið í Geirabakaríi var ágætt. Klukkan hálftíu vorum við lagðir af stað aftur og ókum upp Mýrar. Við félagsheimilið Lyngbrekku liggur bæjaleið til vesturs og hana ókum við niður með Álftá. Við bæinn Hrafnkelsstaði eru vegamót, annarsvegar liggur leið niður að Syðri-Straumfirði, þar sem Pourquoi-Pas fórst árið 1936, hins vegar liggur vegur til norðvesturs út að ströndinni við bæinn Traðir og áfram uppeftir um kirkjustaðinn Akra, Stóra-Kálfalæk og inn á þjóðveginn aftur við Fíflholt. Þennan nyrðri veg völdum við, ókum í rólegheitum og virtum fyrir okkur landslag og sveitir. Rétt ofan við mót heimreiðarinnar að Tröðum sáum við eitthvað liggja á veginum. Það reyndist vera forláta kíkir af rándýrri gerð, líkur þeim sem mælingamenn nota enda með festingu fyrir þrífót. Kíkirinn var óskemmdur enda gúmmíklæddur. Okkur fannst líklegt að einhversstaðar væri-eða yrði- hans sárt saknað, en litlar líkur voru á að finna eigandann nema þá helst að auglýsa í blöðum. Umferð um veginn var nær engin, við mættum aðeins einum bíl, litlum fólksbíl og í honum voru tveir veiðilegir menn.
Fyrsta viðstaða okkar á Mýrunum var við Akra. Mig hefur lengi langað að koma þar við og líta á kirkjuna en aldrei gefið mér tíma þó nokkrum sinnum hafi ég ekið þarna um. Nú var lag og við Svenni renndum í hlað. Þar var fólk á spjalli, einn var áberandi elstur. Hann spurðum við um kirkjuna og fengum leyfi til inngöngu. Kirkjan að Ökrum er sérstök að lögun, hún er átthyrnd og afar breið miðað við lengd. Innanrými hennar er því mikið og manni dettur í hug samkomuhúsið úr “Með allt á hreinu” þegar inn er komið:
( smellið á mynd til að sjá stærri útgáfu )
Í kassa með glerloki er eftirprentun af biblíu, sem stærðar vegna og málfars gæti verið Guðbrandsbiblía:
Eins og sést á mynd tvö er innsti hluti gólfsins og altarið hærra en framgólfið, og tvær súlur skipta upphækkuninni í þrennt. Milli súlnanna tveggja er þessi mynd máluð á bita:
Þegar við Svenni höfðum skoðað nægju okkar gengum við út og mynduðum kirkjuna að utan:
Kirkjugarðurinn var snyrtilegur og auðséð að honum var vel sinnt. Á göngu um hann rakst ég á legstein, stóran, veðurbarinn náttúrustein. Á honum var plata með nafni sem kom kunnuglega fyrir sjónir þó ekki áttaði ég mig strax. Sá sem undir steininum hvíldi var frá Ísafirði, fæddur 1959 og það eitt hefði átt að vera nóg. Það var samt ekki fyrr en ég hafi gengið til gamla mannsins sem gefið hafði okkur leyfi til að skoða kirkjuna, og spurt hann um steininn, sem ég mundi - undir þessum vind-og vatnssorfna steini lá íþróttamaður, skíðamaður. Einn sá besti sem Ísfirðingar og Íslendingar hafa eignast, sannkallað undrabarn í sinni grein. Hann vann stóra sigra á ferlinum, hafði betur en færustu skíðamenn stórþjóða en tapaði á endanum fyrir sínum erfiðasta andstæðingi - sjálfum sér.
Það er víðsýnt frá Ökrum, í vestri lágu Hvalseyjar rétt undan landi. Konungsríki þeirra Guðmundar Helgasonar fyrrum slökkviliðsstjóra (eða “Brandmajórs” eins og Sigurður fræbúðingur -ég meina búfræðingur- nefndi hann stundum) á Ísafirði og Guðnýjar konu hans. Ekki veit ég hvort Guðmundur var í Hvalseyjum þessa stundina, enda skipti það litlu, ég hafði engin tök á að heimsækja hann því ferðavagninn hans Svenna rakara er ekki hentugur til sjóferða. Hins vegar gat ég beint myndavélinni í átt til Hvalseyja og það gerði ég:
Gamli maðurinn var annars að snúa nýslegnu heyi á bletti við hlið kirkjugarðsins en gaf sér þó tíma til að spjalla við okkur góða stund. Hann fræddi okkur m.a. um staðinn, fólkið og fortíðina, framtíðin var honum ekki bjartari en öðrum og um hana höfðum við fæst orð. Um sama leyti og við kvöddumst renndu veiðilegu mennirnir á smábílnum, sem áður var minnst á, í hlað og stoppuðu við hlið ferðavagnsins. Þeir gáfu sig á tal við okkur, hálfhikandi þó og spurðu hvort nokkur möguleiki væri á að við hefðum rekist á kíki liggjandi á veginum. Ég hélt nú það, sótti kíkinn og uppskar mikinn fögnuð og enn meira þakklæti. Það var eins og mig hafði grunað, að þessa kíkis væri einhversstaðar sárt saknað. Hann hafði gleymst á bílþaki þegar ekið var af stað, líkt og við Svenni höfðum ímyndað okkur. Ég gat ekki stillt mig um að benda mönnunum á að ef þeir hygðust stunda það að gleyma kíkinum á bílþakinu væri ágætt að merkja hann með símanúmeri - í öllu falli hefði það kostað minni snúninga fyrir þá í þetta sinn. “Það verður sko örugglega gert núna” sagði eigandinn og var glaður.
Svenni rakari var farinn að ympra á hádegismat. Mér datt strax í hug fallegur áningarstaður sem ég vissi að myndi heilla rakarann. Ég hafði haft þar viðdvöl í fyrrasumar og skrifaði þá nokkur orð um staðinn og birti myndir með. Tillagan var samþykkt með báðum greiddum atkvæðum og við ókum frá Ökrum sem leið lá framhjá bæjunum Stóra-Kálfalæk, Einholti, Fíflholti og út á þjóðveginn upp Mýrar, yfir Hítará, framhjá Eldborg, yfir Haffjarðará og beygðum loks til hægri við afleggjara sem merktur var “Ytri-Rauðamelur”
Þessi mynd hér að ofan er, eins og sjá má, tekin í fyrrasumar. Þessi staður heillaði þá okkur Elínu Huld og ég var sannfærður um að Svenni rakari hefði ekki minni ánægju af að koma þangað nú. Ég nefndi í fyrra að staðurinn væri í nokkurri niðurníðslu, en nú mátti sjá að hendur höfðu verið látnar standa fram úr ermum. Ónýt útihús höfðu verið rifin og jafnað snyrtilega yfir, brotnar rúður í íbúðarhúsinu höfðu verið lagaðar og eitthvað hafði verið unnið að lagfæringum á kirkjunni. Við Svenni lögðum bílnum á plani neðan kirkjunnar og elduðum hádegismat.
Skammt neðan bæjarins rís stuðlabergsveggurinn Gerðuberg:
Eftir hádegisverð, þar sem rakarinn sýndi fjölhæfni sína og brá sér í hlutverk bæði þjóns og bryta (ég sjálfur lék hlutverk þiggjandans..) var enn haldið af stað og ekið á fullri ferð út undir Arnarstapa. Þegar við komum að skiltinu sem á stendur “Jökulháls” ( eða það minnir mig) stóðst ég ekki mátið og beygði af leið. Svo lengi sem mig hefur langað að skoða leifar vikurnáms og vinnslu Jóns Loftssonar/Vikurfélagsins undir Stapafelli hef ég nefnilega aldrei látið verða af því, þó ég hafi margoft ekið þarna um. Á myndinni hér að neðan er horft úr fyrstu brekkum Jökulháls að sunnanverðu yfir birgðastöðina og mannvirkjaleifar þar, austur yfir Breiðuvík og Búðahraun ( nes með gíg í miðju)
Útilegubíllinn hans Svenna er ekki fjórhjóladrifinn og okkur leist ekki á að beita honum á fjallveg sem við þekktum ekki. Því var ekki farið lengra að sinni, heldur staldrað við og myndað upp í Stapafellið:
…og upp í Snæfellsjökul sem huldi sig þokuslæðu, frábitinn öllum myndatökum:
Neðan við helstu mannvirkjaleifar Vikurfélagsins hafa afkomendur Jóns Loftssonar látið setja upp skilti til minningar um vinnsluna, og ennfremur til skýringar á ferlinu, sem var afar sérstakt:
Á næstu mynd er horft frá skiltinu upp að kofarústum vinnumannanna sem unnu að vinnslunni. Það er kannski rétt að nefna að frá vegamótum Jökulháls við Arnarstapa er aðeins 2-3ja mín. akstur upp að þessum mannvirkjum - ég hafði bara ekki hugmynd um það og hafði því aldrei beygt inn á veginn fyrr en nú!
(Nú slær í baksegl því upp kemur melding sem segir mér að ekki sé nægt pláss á netþjóni - líklega þá fyrir fleiri myndir. Ég verð því að hætta núna og myndin sem lýst er hér að ofan mun birtast með næsta kafla. Takk í bili…)
sep
3
Tveggja heiða túr #2.
3. september 2011 kl. 8.15 | 4 ummæli
Við beygðum semsagt við gula skiltið sem á stóð “Kollafjarðarheiði”. Vegurinn sem við tók var mjór, grýttur og krókóttur - svona nokkurn veginn eins og ég hafði gert mér í hugarlund af lýsingum annarra. Rétt ofan vegamótanna stóð hús, íbúðarhúsið á eyðibýlinu Fjarðarhorni. Húsið var ágætlega snyrtilegt og greinilega í notkun og hirðu. Á því var merking sem ég giskað á að gæti þýtt “Stangveiðifélag Patreksfjarðar” eða eitthvað í þá áttina, og nótaði það hjá mér. Heimkominn gúgglaði ég ágiskunina og upp kom ÞETTA.
Þegar komið var skammt fram fyrir húsið að Fjarðarhorni versnaði slóðinn til muna og taldist nú alls ekki Yarisfær. Náttúrufegurðin var hins vegar einstök og sýnin fram dalinn á þann veg að ég naut hvers metra sem útilegubíllinn fetaði stíginn.
(Þið munið að smella á myndirnar ef áhugi er fyrir að sjá þær stærri)
Vestar í dalnum, handan veiðiárinnar sem rennur um hann miðjan var býlið Seljaland. Hér er horft til vinstri af slóðanum yfir til Seljalands, og sumarhúsa sem þar standa:
Dalbotninn hækkaði og vegurinn fylgdi. Hann varð stöðugt grýttari en á leirblettum milli steinanna mátti sjá nýleg jeppaför, og ofar á dalnum stóð Patroljeppi í kantinum. Honum var lagt þannig að vel væri fært framhjá honum, og ég leyfði mér að draga tvær ályktanir: Eigandi hans væri líklega við veiðar í ánni talsvert neðar undir háum bökkum, vissi af mögulegri umferð um heiðina og legði afsíðis til að vera ekki fyrir, og: Eigandinn væri að öllum líkindum ekki Reykvíkingur. Frekari vangaveltur um gráa Patroljeppann leyfði ég mér ekki.
Væri horft til baka niður dalinn og árfarveginn var útsýnið svona:
Litlu ofar opnaðist sýn til þessa stórkostlega gils þar sem Þverá rennur af hálendinu niður í dalinn - Fjarðarhornsdal - og sameinast Fjarðarhornsá:
Stuttu ofar, þar sem dalbotninn hækkaði snögglega upp á “annað plan” var þetta gil:
Þegar komið var upp brúnirnar, upp á þessa eins konar “aðra hæð” breytti vegurinn um stefnu, og í stað þess að liggja fram dalinn sunnanvert lá leiðin nú þvert yfir Fjarðarhornsá - sem þarna uppfrá var afar vatnslítil og rýr enda Þverá ekki komin til sögunnar - og í Z- beygjur upp lágan ás. Til hægri á myndinni má sjá hvar vegurinn liggur þvert yfir dalinn, myndin sjálf er tekin til suðurs yfir farinn veg:
Það var eiginlega ekki fyrr en komið var upp á þennan ás sem segja mátti að maður væri staddur á Kollafjarðarheiði. Nú tóku við gróðurlitlir hólar og ásar, landið var grýtt og gróft og vegurinn sömuleiðis:
Á næstu mynd er horft til baka til vesturs, út yfir Fjarðarhornsdal:
Uppi á heiðinni eru nokkur vötn og enn fleiri tjarnir. Einu vötnin sem nafngreind voru á kortinu mínu voru Borgavötn:
Ég skal reyndar viðurkenna að það sést frekar lítið í Borgavötn á myndinni. Ástæðan er þessi: Útilegubíllinn átti til að kastast verulega til hliðanna, stundum svo mjög að allir munir í hillum voru á fleygiferð. Rétt þegar ég ók framhjá Borgavötnum á ágætum myndatökustað tók bíllinn enn eina hliðarsveifluna og nú fylgdi hilluglamrinu mikill hávaði, hljóð sem ég þekkti strax en vildi helst ekki hugsa til. Matarboxið hans Bassa, hálfsannarslíters plastbox hafði nefnilega kastast út úr hillunni sinni niður á ísskápinn, opnast þar og innihaldið dreifst bókstaflega um allan bíl. Það fór drjúgur tími í að tína upp innihaldið og sópa bílinn, og það var ekki fyrr en ég var lagður af stað aftur sem ég mundi eftir Borgavötnum.
Mig langaði að reyna að ná virkilega flottri mynd af útilegudrekanum í einhverri ársprænunni en eftir því sem innar dró á heiðina án þess að vatn fyndist á veginum ákvað ég að grípa besta kostinn sem byðist:
Það saxaðist á leiðina, jafnvel þótt löturhægt væri ekið og það leið ekki á löngu þar til sýn opnaðist til Ísafjarðardjúps:
Landið lækkaði þar sem heitir Mjóidalur, opnu dalverpi þar sem bar mun meira á gróðri en ofar. Niður þennan Mjóadal var ekið í átt að Ísafjarðardjúpi og þegar komið var út eftir dalverpinu hækkaði vegurinn aftur og lá nú upp bak klettahryggs sem aðskilur tvo djúpa og afar gróna dali sem skerast inn í landið, Geitadals vestar og Húsadals austar. Á næstu mynd er horft af veginum til baka niður og inn Geitadal:
…og frá sama punkti niður dalinn, svo myndirnar mynda eina heild:
Til Húsadals sá ég ekki enn, enda liggur vegurinn Geitadalsmegin í klettahryggnum, sem heitir Kambur og það með réttu. Það var ekki fyrr en komið var fram á brún hans að opnaðist sýn fram eftir Húsadal. Þetta er sannkölluð paradís, kjarri vaxnar hlíðar, lítil og tær á í botni, gil til austurs og suðurs…..
Vegurinn lá í zetubeygjum niður Kambinn, beygjurnar hvorki krappar né vegurinn mjór. Mér varð hugsað til hennar Elínar Huldar heima í Kópavogi og þess sem hún var að missa af. Útsýnið var stórkostlegt, veðrið var eins og best varð á kosið og náttúrufegurðin einstök. Neðarlega á Geitadal blasti þetta svarta hamraþil við, eitt og sér:
Þar sem þær mætast, árnar úr Geitadal og Húsadal er farið yfir á grunnu vaði. Rétt áður en að því er komið notar Geitadalsáin sitt síðasta tækifæri til að sýnast, svona áður en hún sameinast hinni látlausari Húsadalsá og gefur eftir sinn persónulega karakter. Þessi karakter kemur fram í síðustu metrum sjálfstæðrar Geitadalsár, í þessum fallega hyl. Á svona stað í svona veðri - þar er Paradís!
…að maður tali nú ekki um svona himneskan félagsskap!
Þar með vorum við komnir niður á sléttlendið, vegurinn var nú ristur niður í landið og kjarr til beggja handa, stundum svo þétt að það slóst í bílinn. Á nokkrum stöðum höfðu ferðalangar brotið slútandi greinar af kjarrinu til að forða farartækjum frá skemmdum. Ég ók niður í miðjan dal, stöðvaði þar og myndaði til beggja handa, fyrst frameftir í átt að Kambi, sem við vorum nýkomnir niður, og svo út að Múla í átt að Ísafirði við Djúp:
Leiðin var greið það sem eftir var og innan stundar vorum við komnir niður á þjóðveginn um Ísafjarðardjúp. Frá því við beygðum inn á Kollafjarðarheiði við Fjarðarhorn voru liðnir tveir tímar, en að sönnu hafði verið afar rólega ekið og stoppað oft.
Ísafjarðarkaupstaður var ekki inni í ferðaáætluninni nú og því var beygt til hægri út Ísafjörðinn, framhjá Laugabóli og Arngerðareyri, fyrir Langadal og upp á Steingrímsfjarðarheiði, sem með sanni - malbik eða ekki - mátti alveg telja með sem heiði númer tvö í túrnum. Blíðan hélst, umferðin var lítil, vegurinn var góður eins og venjulega, á tjörnum syntu fuglar en aðrir svifu yfir, í flagi var kind að velta sér……
……….kind að velta sér??????
Kindur velta sér ekki í moldarflögum! Það gera bara hross og svoleiðis furðuskepnur!
Ég var á hundrað plús og það var eitthvað brogað við þessar kindur þarna rétt utan vegar, svona þegar betur var að gáð. Það tók dálitla stund að stöðva útilegudrekann án þess að kveikja í bremsunum og leiðin sem ég þurfti að bakka til baka var talsverð. Sem betur fór var engin umferð -sem betur fór fyrir mig, verra fyrir Gimbu!
Jú, þetta var ekki alveg eðlilegt. Ég hoppaði út úr bílnum (en skildi Bassa eftir, geltandi hástöfum) og hljóp niður vegkantinn út í móana þar sem Gimba lá. Afkvæmin hlupu burtu en þó ekki langt, heldur biðu álengdar og fylgdust með. Gimba horfði upp í loftið, ekki á mig. Hún sparkaði aðeins með afturlöppunum, svo gafst hún upp. Ég hef ekki lent í þessum aðstæðum fyrr og hugleiddi hvað ég ætti að gera. Beygði mig svo og tók báðum höndum í ullina á Gimbu og ýtti. Það þurfti ótrúlega lítið til að koma henni á “réttan kjöl” en komin á fætur ráfaði hún hálfrugluð einn hring um sjálfa sig, náði svo áttum og hljóp af stað með lömbunum sínum tveimur:
Það varð fátt um kveðjur, Gimba hélt sína leið og ég gekk til drekans þar sem Bassi hamaðist á rúðunum sem óður væri - enda verður hann snaróður ef hann kemst í tæri við Gimbur. Sá félagsskapur var ekki í boði nú, Hólmavík beið með nýtt nesti og Bassagöngu á höfninni að vanda.
Eftir Hólmavíkurstoppið var enn haldið af stað og nú suður Strandir. Við vegamótin fram Arnkötludal beygðum við af leið og ókum suðureftir, út Steingrímsfjörð og inn Kollafjörð. Úr botni hans liggur Steinadalsheiði yfir í Gilsfjörð og um hana var förinni heitið.
Á undirlendinu við botn Kollafjarðar eru nokkrir bæir í mismikilli drift. Þeir fyrstu sem ekið var hjá voru Fell og Miðhús, báðir afar snyrtilegir og virtust í góðum rekstri, hvort sem þar var hefðbundinn búskapur eða ekki:
Ofan við Miðhús ( hægra megin) beygði vegurinn til hægri og síðan aftur til vinstri, fram í Steinadal. Býlið í Steinadal er afburða snyrtilegt, nánast eins og sögusvið einhverrar bókar Ingibjargar Sigurðardóttur. Þarna mátti sjá talandi dæmi um einfaldan glæsileik - eða glæsilegan einfaldleika:
Svo skal það viðurkennt að allir hlutir eru afstæðir. Fegurð eins er annars ljótleiki, skynið á slíkt býr í auga horfandans. Kannski er Steinadalur ekkert svo ofsalega fallegt býli. Kannski er það bara gott dæmi um þokkalega umgengni og snyrtimennsku. Glæsibragurinn markast þá af næstu viðmiðun. Rétt neðan Steinadals er býlið Ljúfustaðir. Samkvæmt mínum skræðum er það í byggð en án búskapar:
Það má kannski sjá það á síðustu tveimur myndum, sem ég forðaðist að nefna. Grámóskan á þeim er nefnilega ekki speglun bílrúðunnar - ég var úti þegar ég tók myndirnar. Þarna frammi í dalnum var sumsé rigningarúði, léttur en þó merkjanlegur. Eiginlega var þetta svona meira vatnsþoka en rigning. Framan við Steinadal dró úr þessu fyrirbæri og þess gætti ekki aftur. Framundan var vegurinn um Steinadalsheiði.
Ég get ekki annað en viðurkennt að mér fannst ég svikinn. Ég átti von á vegi svipuðum Kollafjarðarheiði, jafnvel verri. Hálfa ævina hef ég hugsað um þennan veg, reynt að sjá hann fyrir mér, ákveðið, planlagt og hætt við. Þegar ég loks á fimmtugasta og fimmta aldursári hafði döngun í mér - og möguleika á- að fara þessa leið var búið að eyðileggja hana. Það þykir eflaust saga til næsta bæjar að Vestfirðingur skuli kvarta yfir vegabótum en mér fannst eins og nammipokinn hefði verið tekinn frá mér hálffullur. Það var ekkert eftir af Steinadalsheiðinni, eins og ég hafði ímyndað mér hana! Vegurinn hafði verið sléttaður, borið ofan í hann allan og heflað yfir svo hann var hreinlega Yarisfær - ef sú líking dugar ekki þá á ég ekki aðra betri. Hvað er varið í fjallaslóð sem maður ekur á 60-70 km. hraða?!
Sjáiði! Eggsléttur vegur, fær öllum fólksbílum! Eftir öll þessi ár komst ég loksins á Steinadalsheiði og þá var hún ekki neitt neitt! Ég var fúll. Það var ekki hægt að tala um útsýni því þetta er engin andskotans heiði, aðeins lág tenging tveggja gagnstæðra dala. Á mótunum átti að vera vatn, Heiðarvatn sem markar skil þriggja sýslna ef trúa mátti mínum bókum. Vatnið var lítill og ómerkilegur drullupollur og ekkert við það benti til þessa alvöruþrungna landamerkjahlutverks. Ég var hundfúll! Ég hefði allt eins getað verið á Suzukitík konunnar á ferð um þessa skitnu heiði!
Þarna uppi - eða eiginlega ekki uppi, heldur framfrá - var eitt rislítið gil sem varla gat þó kallast því nafni:
Neðan við það áðum við Edilon Bassi, gripum í nestið frá Hólmavík og glugguðum í ferðabækur. Það var hávaðarok þarna, kalt og frekar óyndislegt. Framundan var svipuð regnþoka og á Steinadal, útsýni var takmarkað og ég vissi ekki hvað var handan hæðanna:
Svo fór að smálétta til og allt í einu áttaði ég mig á að við vorum komnir yfir í annan dal - við sáum niður í Gilsfjarðarbotninn og til húsa að Gilsfjarðarbrekku, innsta bæ að norðan:
Það var því ekki mikið eftir af leiðinni, og von bráðar vorum við komnir að túnfæri á Gilsfjarðarbrekku. Það var ekki að sjá að þetta reisulega býli væri í rekstri, það var af sem áður var þegar ég átti leið þarna um með foreldrunum og talað var um býlið með virðingu sem stórbýli:
Handan fjarðarbotnsins var annað býli og líflegra, Kleifar. Þar virtist allt í blóma:
Það var við hæfi að mynda útilegudrekann við skiltið hérna megin, það var svona táknrænt fyrir túrinn. Þó Steinadals”heiðin” (sem ég sá svo einhversstaðar á prenti að var nefnd “Steinadalsvegur” ) væri að sönnu léleg sem fjallvegur hafði Kollafjarðarheiðin fullkomlega staðið undir væntingum og bjargað ferðinni sem slíkri.
Við Bassi ókum út Gilsfjörðinn norðanverðan. Um miðjan fjörð, andspænis Ólafsdal stendur þetta rafmagnsmastur eitt og sér í sjónum. Ef marka má slóðann út að því er ekki djúpt á þessum slóðum, og kannski gerist það sama hér á næstu árhundruðum og í Hrútafirðinum, þ.e. árframburðurinn þurrkar smám saman sjóinn upp og myndar gríðarstórt sléttlendi. Það er þá eiginlega verst að í sveitunum í kring verður líklega enginn eftir til að nýta það sléttlendi. Kannski má selja Kínverjum það…..
Við ókum út í Króksfjarðarnes og enduðum niðri við gömlu bryggjuna þar sem forðum var mikið umleikis, m.a. sláturhús. Eitthvað eru menn enn að brasa þarna í húsunum, en annars virtist svæðið undirlagt af járnadrasli allskonar og ég, sem þyki þó með nýtnari mönnum þegar kemur að drasli sá fátt brúklegt í haugunum. Við Bassi ókum til baka upp frá höfninni, lögðum bílnum og gengum langt úteftir einu hraunnesinu sem skagar út í Breiðafjörð. Það var góð ganga.
Í Búðardal hittum við Bassi tvær hollenskar dömur á puttaferðalagi. Þær voru á suðurleið frá Patreksfirði og vildu að vegamótunum við Dalsmynni þaðan sem þær hugðust húkka far norður í land. Farangurinn þeirra var fyrirferðarmikill og eftir að ég hafði horft á hvern bílinn af öðrum aka framhjá þeim á suðurleið - suma jafnvel stóra pallbíla, eflaust á heimleið úr veiði - stöðvaði enginn. Útilegubíllinn er rúmgóður og það var létt verk að koma dótinu fyrir svo rúmt væri um alla. Dömurnar voru mjög áhugasamar um allt sem lét að íslenskri náttúru, jöklum, hrauni og fossum. Ég reyndi eftir bestu getu að leiðbeina þeim um áhugaverða staði norðan og austanlands, en það var ekki fyrr en ég hafði kvatt þær við Dalsmynni og var kominn á hundraðið niður Borgarfjörð sem ég áttaði mig á hvílíkur auli ég hafði verið. Veðrið var frábært, heiðríkja og hiti, en ég hafði ekið beina leið suðurúr, framhjá Haukadalnum þar sem ég átti enn eftir að fara Haukadalsskarðið úr dalbotninum og norður til Hrútafjarðar - sömu leið og í fyrra en í öfuga átt
Það var of seint að snúa við og aka aftur upp í Dali. Ég varð að sætta mig við að hafa klúðað fínni fjallaferð fyrir tveimur hollenskum dömum og sjálfum mér að auki.
Það er laugardagsmorgunn, þriðji september og við Bassi erum á leið upp í Borgarfjarðarsveitir, Þverárhlíð, um Grjótháls til Norðurárdals og þaðan um Bröttubrekku upp í Dali til að aka yfir Haukadalsskarð frá vestri til austurs. Við hefðum alveg verið til í hollenskan félagsskap…..
sep
2
Tveggja heiða túr (og þriggja þó….)
2. september 2011 kl. 7.14 | Rita ummæli
Þeir spáðu þokkalegu veðri helgina 12-14. ágúst sl. Ekki þó neinni bongóblíðu, eins og Maggi Kjartans orðaði það í söng fyrir löngu, heldur svona þokkalega björtu, þokkalega hlýju og þokkalega þurru. Á skalanum einn til tíu er það svona sex til sjö veður og í því ljósi var það sameiginleg ákvörðun okkar Prins Edilons Bassa Elínarsonar Breiðfjörð Thorsteinsson að skella okkur í ferðalag. Bassi sperrir alltaf eyrun þegar hann heyrir minnst á ferðalag, því hann hefur mannsvit og stundum meira, og veit að ferðalag þýðir göngutúrar og nammiát.
Ferðahugmyndin varð til fyrir mörgum, mörgum árum en sjálf áætlunin fyrir svona sirka ári eða tveimur. Mig hefur nefnilega afar lengi langað til að fara um Kollafjarðarheiði, sem liggur úr botni Kollafjarðar í Barðastrandarsýslu og yfir í Ísafjörð í samnefndu -Djúpi. Önnur heiði sem einnig freistaði liggur sunnar, nefnilega Steinadalsheiði, milli Gilsfjarðarbotns og Steinadals inn af Kollafirði á Ströndum. Áætlunin sem sett var saman hljóðaði uppá akstur vestureftir, yfir Kollafjarðarheiði ofan í Djúpið, þaðan suður Steingrímsfjarðarheiði til Hólmavíkur, áfram suður Strandir í botn Kollafjarðar, fram Steinadal og yfir í Gilsfjarðarbotn. Ég hafði þær spurnir af Kollafjarðarheiðinni að hún væri grýtt, snúin og seinleg yfirferðar. Af Steinadalsheiðinni hafði ég ekkert frétt, engin þeirra sem ég spurði virtist hafa farið hana og því gekk ég út frá að hún væri hin versta torfæra. Þegar ég svo útfærði tímaáætlun fararinnar gerði ég ráð fyrir allt að hálfum degi í hvora heiði, og ef nýta ætti helgi væri vissara að fara snemma af stað.
Elín Huld sýndi ferðinni talsverðan áhuga framanaf, en eftir að ég hafði reynt að kynda undir honum með því að sýna henni myndir af Kollafjarðarheiði á síðunni -mats.is- fjaraði áhuginn út á örskotsstundu og mér skildist að það eina sem myndirnar ágætu hans MWL sýndu henni væri lífshættulegur vegur hangandi utan í fjallshlíð. Semsagt, takk en neitakk!
Það var því sýnt að við Edilon B. Breiðfjörð o.s.frv. yrðum aðeins tveir í túrnum því börnin voru öll upptekin við sitt og afþökkuðu boð um sæti. Föstudaginn 12. ágúst lauk vinnu klukkan 17 og tveimur og hálfum tíma síðar vorum við Bassi lagðir í´ann. Fyrsti viðkomustaður okkar var reyndar Bónus við Smiðjuveg þar sem nesti var keypt. Það samanstóð aðallega af ávöxtum og grænmeti enda ætlað mér fyrst og fremst, Bassi átti sinn hundamat nægan í útilegubílnum. Sem forskot á sæluna keypti ég mér einn grænan frostpinna.
Aksturinn uppeftir Vesturlandi var tíðindalaus, hraðinn var skaplegur fyrst EH var ekki með - hún er vön að kvarta undan því að ég aki of hægt en nú réði ég mér sjálfur og ekki kvartaði Bassi. Við áðum í Bjarkalundi, það var orðið skuggsýnt á tjaldsvæði staðarins þegar við gengum þar kvöldgönguna okkar og stúderuðum gestafjöldann, eða kannski frekar skort á honum miðað við ágæta veðurspá. Við brottför fylltum við bílinn af bensíni til að vera vel birgir fyrir morgundaginn. Hundraðogþrjátíu lítrar af bensíni eiga að duga útilegubílnum þónokkra leið þó hann sé ekkert sérlega neyslugrannur.
Svo var ekið af stað. Rétt við Kinnarstaði norðan Bjarkalundar flaug fugl upp af vegkantinum og fyrir bílinn. Ég sá hann of seint í rökkrinu, hefði enda lítið getað gert með nær engum fyrirvara. Ég heyrði skellinn undir bílnum og sá hræið liggja eftir á veginum. Ég vorkenndi fuglinum, vorkenndi sjálfum mér og vorkenndi mest nýja vatnskassanum í útilegubílnum sem ég óttaðist að hefði tekið höggið. Ég var eiginlega enn í þessum vangaveltum þegar ég ók fyrir beygju og inn í hóp tuttugu, þrjátíu fugla sem sátu á miðjum veginum. Höggin undir bílnum voru eins og vélbyssuskothríð…….
Ég stoppaði, sneri og kannaði vígvöllinn. Tveir lágu á veginum steindauðir, en ég þóttist viss um að utan vegar lægju fleiri sem ég sá ekki fyrir myrkri. Það var lítið annað að gera en hreinsa veginn og vona að aðrir lentu ekki í því sama. Ég gat ekki séð leka niður úr vatnskassanum og vonaði að allt hefði sloppið án skemmda. Annað varð ekki að gert og ég hélt áfram fyrir Þorskafjörðinn og út undir rætur Hjallaháls. Þá var skollið á svartamyrkur, klukkan orðin hálftólf og kominn tími á nætursvefn. Af veginum lá afleggjari niður að túnbletti, þar var hentugt að leggja. Við Edilon Bassi fengum kvöldskammtinn okkar og síðan var skriðið undir sæng. Bassi sefur venjulega á teppinu sínu á bílgólfinu en í þetta sinn - bara af því við vorum tveir einir - fékk hann að liggja uppí og þáði m.a.s. horn af sænginni yfir sig.
( Myndirnar má stækka með því að smella á þær )
Við vöknuðum snemma á laugardagsmorgninum og eftir morgunmat og stutta viðrun var haldið af stað aftur. Hjallaháls er stuttur fjallvegur sem liggur milli Þorskafjarðar og Djúpafjarðar. Ef hugmyndir um nýjan veg um Teigskóg verða að veruleika leggst hann af, ásamt Ódrjúgshálsi, sem er næstur norðan við, milli Djúpafjarðar og Gufufjarðar. Mér skilst að einhverjir fiðrildaáhugamenn standi í vegi fyrir byggingu þessa vegar og er sjálfur of einföld sál til að skilja rökin - enda nýbúinn að játa mig fuglafjöldamorðingja af verstu sort, þó ekki hafi verið með vilja gert….
En semsagt, Hjallaháls var næstur og af honum var myndað til vesturs:
Djúpifjörður er lítill fjörður, stuttur og mjór og í botni hans er býlið Djúpidalur. Þar er einnig heimarekin sundlaug sem ekki hafði komist á “afrekalistann” minn og því tilvalið að athuga hana. Á dyrunum var talnalás og leiðbeiningablað sem benti væntalegum sundlaugargestum heim til bæjar. Þar átti að greiða aðgangseyri og fá talnalykilinn. Upphæð aðgangseyrisins var líkust því sem hvorki blöð, útvarp né sjónvarp hefðu náð til Djúpafjarðar og engar fréttir borist þangað um kreppu og verðbólgu - uppsett gjald var tvö hundruð og fimmtíu krónur. Ég átti einhverja aura í vasanum en klukkan var bara hálfníu á laugardagsmorgni og vafasamt að nokkur væri vaknaður heima á bæ. Ég lötraði samt þangað á útilegudrekanum og reyndi að fara hljóðlega…..
Einn er sá hópur fólks sem hvorki sefur né vakir samkvæmt klukku. Þessi hópur nýtur þeirra forréttinda að hafa annan afmarkaðan hóp útaf fyrir sig, til að sinna andlegum og líkamlegum þörfum. Fyrri hópurinn er hvítvoðungar, sá seinni er nýbakaðar mæður. Hann var frekar stuttur til endanna, unginn sem birtist í bæjardyrunum í fangi móður sinnar. Í því húsi sem hýsir slíkan snáða er svefntíminn afstæður og auðvitað var unginn vaknaður, búinn að ræsa mömmuna með ósk um þjónustu sem strax var látin í té. Ég hafði haft af því óþarfa áhyggjur að enginn væri vakandi til að taka við laugartollinum, en þar sem ég vandræðaðist um bæjarhlaðið opnaði ung kona dyrnar með kríli á handleggnum, upplýsti mig um talnalásinn og tók við greiðslu. Ég átti ekki akkúrat svo hún þurfti inn að skipta. Mér fannst óþarfa fyrirhöfn að senda konuna fram og aftur eftir tíköllum með ungann á handleggnum svo ég þakkaði bara fyrir mig og sagðist eiga afganginn inni þar til næst.
Laugarhúsið stendur nokkru sunnar og neðan við bæjarhúsin, einföld bygging og bak við hana sólpallur með skjólveggjum. Aðstaðan var öll einföld en allt var til staðar sem þurfti, ekkert vantaði og engu var ofaukið. Það var ekki amalegt að hafa heila sundlaug útaf fyrir sig á laugardagsmorgni:
Svona leit þetta út allt saman. Ekki myndaði ég búningsaðstöðuna en hún stóð undir öllum væntingum og vel það. Meðan ég skipti um föt varð mér hugsað til aðstöðunnar á Lýsuhóli sem ég heimsótti fyrr í sumar, borgaði tvöfalt þetta verð fyrir, baðaði mig í ískaldri sturtu og svamlaði í slýgrænni laug. Þvílíkur munur!
Þegar ég var heima á hlaði að borga laugartollinn tók ég eftir litlum plastbát innan um annað dót á hól niður af bænum. Eftir sundið mátti ég til að líta á skipið. Það reyndist rýrara en mér hafði sýnst og ég eyddi ekki á það mynd, valdi frekar umhverfið:
Eftir Djúpadal í Djúpafirði tók við Gufudalur í Gufufirði. Ég birti sæmilegar myndir af húsum þar auk kirkjunnar í fyrra og fór því ekki heim að bæjum nú. Myndaði þess í stað út fjörðinn:
…..og eyðibýlið Hofstaði, sem stendur á vesturströnd Gufufjarðar:
Eldri Vestfirðingar sem ferðuðust “vesturleiðina” milli landshluta (það er ekki svo ýkja langt síða sú leið var eina leiðin) muna flestir eða allir eftir útibúi Kaupfélags Króksfjarðar í Skálanesi. Flestir höfðu þar viðkomu og staðurinn var fastur áningarstaður Vestfjarðaleiðarrútunnar um árabil. Þar mátti kaupa flestar nauðsynjavörur auk munaðar eins og harðfisks og reykts rauðmaga í lausri vigt. Þar var um að ræða heimilisframleiðslu, hreina úrvalsvöru. Nú er hún Snorrabúð stekkur, verslunarhúsið er aflagt, kaupfélagið dautt …..
Frá sama myndatökustað mátti sjá vestur um Breiðafjörð, í fjarska - en þó svo stutt undan - lágu Skáleyjar, austasti stórklasinn af þeim fjórum, Svefneyjum, Hvallátrum, Sviðnum og svo Skáleyjum sjálfum:
Eftir Skálanes tók Kollafjörður við, nokkuð langur og þröngur en afburðafallegur. Þarna var einstök veðurblíða, reyndar var veðrið svo gott að við Bassi áðum í litlu útskoti sjávarmegin við veginn og lögðumst í berjatínslu. Bassi er raunar ekkert fyrir að tína ber en hann sinnti sínu, laus og óbundinn í fjörunni. Rétt innan okkar var bærinn að Eyri og í grennd við hann sumarhús, sem er, að mér skilst í eigu Wathnesystra.
Eftir að hafa tínt talsvert magn af bláberjum var kominn tími til að kalla á Bassa og halda af stað. Það var fljótekið á malbikinu inn í fjarðarbotninn, þar voru vegamótin sem ég stefndi á. Gult skilti benti eftir krókóttum vegslóða fram dalbotninn, á því stóð “Kollafjarðarheiði” og að auki var merki um illfæran veg, sem átti að halda Yarisakandi útlendingum frá slóðanum. Við Bassi vorum ekki á neinum Yaris heldur fjórhjóladrifnum útilegudreka. Okkur fékk ekkert stöðvað….
(Hér ætla ég að ljúka fyrri hluta pistilsins. Hann er beinlínis tilraun með annað myndform en ég hef hingað til notað og vonandi tekst vel til. Síðari hlutinn birtist innan skamms)
Myndin er litmynd.
