• Nýlegar færslur

  • Lokadagurinn
  • Komið að ögurstundu - enn og aftur
  • Í beinni frá kaffihúsi á Kärtner Straße
  • Hvað, á ekkert að blogga?
  • Mikilvægur dagur í Linz

• Nýleg ummæli

  • Hilmar Þórlindsson um „Stelpurnar okkar eru engir áhugamenn lengur“
  • Elísa um „Síðbúin landsliðspæling“
  • Jónsi um „Síðbúin landsliðspæling“
  • kr um „Síðbúin landsliðspæling“
  • Jón um „Síðbúin landsliðspæling“

Eiríkur Stefán Ásgeirsson skrifar frá Vín:

Hér sit ég, við blaðamannaborðið í Stadthalle í Vín. Lokadagurinn er framundan á Evrópumeistaramótinu í handbolta og Ísland á enn einn leik eftir.

Það fór sem strákarnir ætluðu sér - þeir vildu spila átta leiki á mótinu. Auðvitað ætluðu þeir sér að spila síðari leikinn í dag en verða að sætta sig við þann fyrri.

Mér finnst um það bil hálft ár síðan við mættum Serbum í fyrsta leik mótsins. Ég man varla hvernig sá leikur var. Ég man bara að vonbrigðin voru gríðarleg.

Svo kom Austurríki. Einhverra hluta vegna var ég hvað stressaðastur á þeim leik. Það voru allir búnir að segja að leikurinn gegn Serbum væri alger lykilleikur. Framhaldið í keppninni myndi ráðast af honum. Með jafnteflinu færðist það mikilvægi yfir á leikinn gegn Austurríki.

Heimamenn sýndu í þeim leik að þeir gefast aldrei upp. Þeir lentu örugglega undir í öllum sínum leikjum á keppninni en þeir létu það aldrei á sig fá. Þeir börðust og börðust, með kjafti og klóm, þar til leikurinn var búinn. Það dugði þeim til jafnteflis gegn okkur eftir lokamínútu sem verður því miður lengi í minnum höfð.

Það var miklu erfiðara að tala við strákana eftir leikinn gegn Austurríki en eftir tapleikinn gegn Frökkum í gær. Ekki bætti úr skák að stemningin í höllinni í Linz var ótrúleg - Austurríkismenn voru í sigurvímu.

En þessi fyrstu tvö jafntefli skerptu það mikið á liðinu að það spilaði gullfallegan leik gegn Dönum. Þá var maður búinn að sjá fimm leiki í Linz og leikur Íslands og Linz var einfaldlega í allt, allt öðrum gæðaflokki en hinir.

Danir hafa verið að reyna að halda því fram að þeir hafi verið lélegir í þessum leik og að það sé bara þeim sjálfum að kenna. Ég held að það sé alrangt. Alveg eins og Frakkar kæfðu strákana okkar í gær með ótrúlegri frammistöðu gerðum við slíkt hið sama með Dani. Þeir löbbuðu bara á vegg.

Svo var farið úr litlu sætu Linz til höfuðborgarinnar Vínar. Linz kom mér verulega á óvart. Virkilega falleg borg sem ég vel ímyndað mér að heimsækja aftur.

Það var allt stærra í Vín. Borgin, höllin, umgjörðin og andstæðingarnir. Fyrst komu Króatar. Það var leikur sem við hefðum átt að vinna en á endanum máttum við þakka fyrir að hafa náð jafntefli. Liðið spilaði mjög vel í þeim leik, sérstaklega seinni partinn í fyrri hálfleik og fyrri partinn í þeim síðari.

Menn eru kannski orðnir þreyttir á því að heyra hvað dómgæslan sé léleg en hún var það virkilega í þeim leik. Það er grátlegt að hugsa til þess að Króatía sé að spila til úrslita í dag því dómararnir í leik okkar gegn þeim gerðu okkur virkilega stóran grikk með tíðum brottvísunum.

Svo kom Noregur og þá kom Arnór Atlason. Drengurinn var magnaður í þeim leik. Þetta var leikurinn þar sem íslensku varnarmennirnir börðust við norsku línutröllinn. Leikurinn réðst á þeirri baráttu og sem betur fer höfðum við betur. Björgvin var magnaður í lok leiksins og Arnór sýndi frammistöðu í heimsklassa þegar hann fíflaði Steinar Ege, einn besta markvörð heims, hvað eftir annað.

Spennufallið eftir þann leik var gríðarlegt. Við vorum komin í undanúrslit. En jafnteflið gegn Króatíu var dýrt. Það þýddi að við fengum Frakka í undanúrslitum. Og alveg eins og Danir gerðu í leiknum gegn okkur löbbuðum við á vegg. Olíupramminn Nikola Karabatic átti ótrúlegan leik eins og ítrekað hefur verið fjallað um. Það er ógnvekjandi að hugsa til þess að þetta tröll er aðeins 25 ára gamalt.

Og nú Pólland. Þeir vilja hefna sín fyrir tapið á Ólympíuleikunum og þeir vilja bronsið. En við viljum bronsið líka. Og ég hef fulla trú á að strákarnir muni ekki eiga tvo lélega leiki í röð - sama hver andstæðingurinn er.

En eitt er ljóst sama hvernig fer. Ísland er í hópi fjögurra bestu þjóða heims. Hvar eru Svíar? Þjóðverjar? Rússar? Allar Júggaþjóðirnar? Noregur? Danmörk? Spánn? Ekki í þessum hópi. Þeir eiga ekki breik í okkur.

Eiríkur Stefán Ásgeirsson skrifar frá Vín:

Jæja, þá er komið að því. Enn og aftur. Eftir geðveikina í Linz hélt maður að þá væri toppnum hvað stressið varðar náð. En svo kom leikurinn gegn Króatíu sem ég upplifði sem 60 mínútna plús hreinræktað taugastríð. Við hlið mér í þeim leik sat íslenskur kollegi minn sem öllu jöfnu er afar rólyndur og í miklu jafnvægi. Meira að segja hann átti mjög erfitt með sig.

Svo kom Rússland og eftir fyrstu mínúturnar var ljóst að maður gæti hvílt taugarnar í þeim leik.

En nú er það byrjað aftur. Noregur. Ég finn það núna, rúmum fjórum tímum fyrir leik, að það verður eitthvað rosalegt. Allt hitt sem á undan hefur gengið verður toppað. Þessi leikur verður ótrúlegur.

Við erum enn í milliriðli en það má vel leggja leikinn upp eins og hann væri í 8-liða úrslitum. Með sigri erum við áfram í undanúrslitin, með tapi erum við úr leik. Auðvitað er það ekki svo einfalt, eins og fjallað hefur verið um, en ég kýs að líta á það þannig. Ef eitthvað annað gerist þá kemur það bara í ljós þá og þegar.

Ég hef trú á strákunum. Öllum sextán. Ég hef líka trú á Gumma, Óskari Bjarna og öllum hinum sem starfa í kringum liðið hér úti. Þetta er ótrúlega flottur hópur. Hópur sem hefur alla burði til að ná langt.

En ég veit líka að þetta verður erfitt í dag. Rosalega erfitt. Við höfum aldrei verið með þessa blessuðu Nojara í vasanum og það skiptir engu máli þótt þeir séu í mun verri stöðu en Ísland í dag. Eins og var skrifað hér á þessa síðu í síðustu viku - miði er möguleiki - og það á svo sannarlega við um Norðmenn líka.

Eiríkur Stefán Ásgeirsson skrifar frá Vín:

Fyrst það er ekkert verið að spila í dag ákváðu við strákarnir (sjá mynd) að skella okkur í smá útsýnistúr um miðbæ Vínarborgar. Honum lauk með heimsókn á kaffihús í Kärtner Straße í hjarta borgarinnar.

Hér drekkur enginn neitt annað en Wiener Melange og fær sér einhverja góða tertu með. Það var nákvæmlega það sem við strákarnir gerðum.

Það verður þó ekkert slakað á í dag. Við hittum vonandi landsliðið síðar í dag og ræðum við þá um leikinn á morgun. Þá verður líka móttaka í Sendiráði Íslands fyrir landsliðið sem og okkur fjölmiðlamenn. Ég hlakka einnig til þess.

Annars erum við mjög léttir enda góður sigur í gær og við skulum bara vona að Norðmenn séu niðurbarnir og grautfúlir eftir leikinn skrautlega gegn Dönum í gær.

Eins og ávallt - Áfram, Ísland!

Eiríkur Stefán Ásgeirsson skrifar frá Vín:

Þrír dagar frá síðasta bloggi. Það er allt of mikið. Biðst forláts á því en það er mikið búið að ganga á.

Fyrir það fyrsta þurfti maður að koma sér frá Linz til Vínar og þó svo að það hafi verið „frídagur“ á sunnudaginn er alltaf nóg að gera.

Það var þó afar skemmtilegt að koma til Vínar en hér bjó ég í tvö ár. Mér líður því eins og ég sé að koma heim. Ég meira að segja bý svo vel að búa í heimahúsi hér í borg og fæ því mömmumat og kemst í þvottavél. Það er ekki slæmt.

Nóg hefur verið skrifað um hinn frábæra Danaleik að  ég þarf engu að bæta við það hér. En hafi hann verið spennuþrunginn átti hann nákvæmlega ekkert í ótrúlegan leik við Króata í gær.

Menn áttu mjög erfitt með sig upp í stúku og ég get rétt ímyndað mér hvernig það hafi verið að sitja fyrir framan sjónvarpið heima. Síðustu mínúturnar í gær voru gríðarlega erfiðar.

Enn og aftur sýndi það sig eftir leik í gær hvað strákarnir eru miklir fagmenn. Allir gáfu þeir sér eins mikinn tíma í viðtöl eins og við fjölmiðlamenn vildu, þó svo að þeir hafi verið auðvitað hrikalega svekktir eftir jafnteflið. Kannski segja nú einhverjir að það sé sjálfsagt að þeir geri það en ég vil þó taka fram hvað ég kann að meta þetta. Það hefur ekki alltaf verið auðvelt að ná í viðtöl eftir leiki, hvort sem er hjá félagsliðum eða landsliðum - í hvaða íþrótt sem er.

Í dag mætum við Rússum. Það verður erfitt. Þeir eru örugglega ekki jafn góðir og Króatar eða Danir en það skiptir bara engu máli. Ingimundur sagði við mig eftir leikinn gegn Dönum að það virtist henta íslenska landsliðinu betur að spila gegn betri andstæðingum.

En auðvitað vill maður vera bjartsýnn enda hefur liðið spilað mjög vel í síðustu tveimur leikjum. Þeir mega þó ekkert slá af og verða af gefa allt sitt í leikinn gegn Rússum.

Bíð spenntur eftir að sjá hvort að Logi Geirsson fái aftur tækifæri til að spila í dag. Ég myndi einnig gjarnan vilja sjá Sturla Ásgeirsson og Ólaf Guðmundsson fá nokkrar mínútur. Þeir eru sjálfsagt allir afar hungraðir og ég hef fulla trú á að þeir geti lagt sitt af mörkum til liðsins og gott betur.

Eiríkur Stefán Ásgeirsson skrifar frá Linz:

Framundan er stór og mikilvægur dagur hér í Linz. Tveir síðustu leikirnir í riðlakeppninni fara fram í kvöld og eru þeir báðir mikilvægir fyrir íslenska landsliðið.

Fyrst er leikur Austurríkis og Serbíu. Það getur ráðist í þeim leik hvort Ísland verði öruggt með sæti og eitt stig í milliriðlakeppninni þegar leikur okkar við Dani hefst. Reyndar er afar líklegt að það muni ráðast í þessum leik.

Einu úrslitin sem tryggja Íslendingum ekki sæti í milliriðlakeppninni er jafntefli þar sem bæði lið skora minnst 37 mörk. En miðað við hvað íslenska liðið og stuðningsmenn þess hafa mátt þola í keppninni til þessa er ekki hægt að útiloka neitt, sama hversu ótrúlegt eða ólíklegt það er.

Ég vona auðvitað innilega að Dagur og hans menn í austurríska landsliðinu vinni Serba í dag og það sannfærandi. Það væri óskandi að Austurríkismenn komist áfram í milliriðlakeppnina því gengi liðsins til þessa hefur vakið gríðarlega mikla athygli hér í landi þar sem handbolti er einfaldlega jaðarsport.

Á blaðamannafundi austurríska landsliðsins þakkaði fulltrúi austurríska handboltasambandsins blaðamönnum kærlega fyrir umfjöllun þeirra um EM í handbolta. Umfjöllunin hafi farið fram úr björtustu vonum þeirra.

Ég vil auðvitað og vona að við vinnum Dani í kvöld og að úrslit fyrri leiksins í dag hafi þá nákvæmlega enga þýðingu fyrir okkar menn. En það er til merkis um hvað það ríkir gríðarlega mikil spenna í þessu móti og hvað það er jafnt að Ísland á í dag möguleika að fara áfram sem sigurvegari riðilsins eða þá einfaldlega enda í fjórða og neðsta sæti riðilsins og þá falla úr leik. Báðir þessi möguleikar eru fyrir hendi í dag.

Við fjölmiðlamenn höfum verið duglegir að fjalla um og spyrja leikmenn og þjálfara hvað hafi farið vel og hvað megi fara betur. Allir gera sér grein fyrir því að Ísland þarf að eiga toppleik í kvöld til að eiga möguleika gegn Dönum - og þá fyrst og fremst þarf markvarsla og vörn að vera í lagi. Ef svo er kemur hitt bara að sjálfu sér.

Við höfum alveg séð hvað strákarnir geta spilað frábæra vörn á þessu móti og hvað markverðirnir okkar geta. En það vantar að skila góðri heildarframmistöðu á þessum vettvangi og ef ekki í kvöld - hvenær þá?

Það er einnig áhugavert að skoða stöðuna í A-riðli en íslenski riðillinn sameinast honum í milliriðlakeppninni í Vínarborg.

Þar eru Króatar í sömu stöðu og Danir. Þeir fara með sigri í dag áfram til Vínar með fjögur stig. Króatar mæta þó Rússum í dag sem þurfa þó helst að vinna leikinn til að vera öruggir með sæti í milliriðlakeppninni.

Þó verður að teljast afar líklegt að Noregur vinni Úkraínu í síðari leik dagsins og fari þar með áfram með tvö stig en Úkraínumenn sitja þá eftir með ekkert.

Komist Króatía og Danmörk bæði áfram með fjögur stig til Vínarborgar er afar líklegt að eitt stig dugi íslenska liðinu skammt þar. Meira að segja jafntefli gegn Dönum væri allt önnur og betri staða en ég veit ekki hvort íslenska landsliðið þoli enn eitt jafnteflið.

Áfram, Ísland.

Henry Birgir Gunnarsson segir sína skoðun:

Ég er eins og lungi þjóðarinnar enn í hálfgerðu losti eftir þetta ævintýralega klúður gegn Austurríki. Þetta átti ekki að vera hægt. Reyndar fengu Austurríkismenn drjúga hjálp frá dómurunum við að lengja í leiknum með því að stöðva tímann í tvígang í lokin og það algjörlega að óþörfu.

Slök dómarasending frá Rúmeníu. Hægt að tína til ótal hluti sem voru okkur ekki í hag. Dómararnir gerðu það sem þeir gátu til að hjálpa heimamönnum og það dugði til, því miður.

Ísland átti að vinna þennan leik. Þrátt fyrir þessar staðreyndir verður að viðurkennast að leikur íslenska liðsins olli gríðarlegum vonbrigðum og það annan leikinn í röð.

Tek það ekki af Degi Sigurðssyni að hann var ótrúlega klókur í þessum leik og stillti honum frábærlega upp fyrir sitt takmarkaða lið sem er augljóslega á hraðri uppleið undir hans stjórn. Klárlega framtíðarlandsliðsþjálfari Íslands þarna á ferðinni.

Mér líður að mörgu leyti eins og ég sé aftur staddur á EM í Slóveníu árið 2004. Þá gerði liðið heiftarlega upp á bak og fór heim með öngulinn í rassinum eftir riðlakeppnina. Var þá starfandi á DV og við buðum upp á svarta opnu með litlum texta daginn eftir: “Hér átti að vera umfjöllun um árangur íslenska handboltalandsliðsins. Hann var enginn.”

Þessi hressilega tegund af tabloid-blaðamennsku féll í grýttan jarðveg og ég var álíka vinsæll á leiðinni heim og ónefndur íþróttafréttamaður sem staddur er í Austurríki er á Íslandi. Hvað um það. Smá útúrdúr.

Í Slóveníu gekk ekkert upp og það er lítið að ganga upp núna. Samt skárra en í Slóveníu. Höfuðverkurinn er vörnin. Hún er varla mætt til leiks á þessu móti. Liðið á fáranlega mikið inni.

Það hefur löngum verið talað um að landsliðið geti ekki spilað tvö góð stórmót í röð. Það virðist vera enn og aftur að sanna sig. Þess utan fer allt í baklás þegar væntingarnar eru miklar, bæði frá þjóðinni sem og frá liðinu sjálfu sem er metnaðarfullt og ætlar sér stóra hluti.

Það er áberandi hvað menn eru ragir og tvístígandi á löngum köflum. Eins og álagið sé að bera þá ofurliði. Landsliðið er því miður best með bakið upp við vegginn og þegar það hefur allt að vinna en engu að tapa.

Þrátt fyrir þessi tvö vonbrigði á liðið enn möguleika að fara með hagstæða stöðu í milliriðilinn. Það er í rauninni magnað eftir að hafa klúðrað tveim leikjum gegn lakari andstæðingum.

Það þarf “aðeins” að leggja Dani af velli og liðið fer áfram með 3 stig. Það er miklu meira en ásættanlegt.

Það er vissulega ekki margt í kortunum sem bendir til þess að strákarnir séu að fara að gera merkilega hluti gegn Dönum. Ég hef aftur á móti lært að vanmeta ekki þetta lið. Tala nú ekki um þegar það er komið með bakið upp við vegginn.

Það er mikill karakter í þessu liði og ég leyfi mér að vera bjartsýnn þrátt fyrir vonbrigðin. Við erum nefnilega með það gott lið. Það væri líka ólýsanlega ljúft að vinna Dani til að hefna fyrir grátlega tapið á HM 2007 og líka bara til þess að troða aðeins upp í þá en þeir eru með stanslausa stæla út í Íslendinga þessa dagana.

Það er magnað að það þurfi bara einn góðan leik og allt snýst til betri vegar og liðið kemst aftur í bullandi séns um að komast í undanúrslit. Bjartsýnistuðull þjóðarinnar hækkar upp úr öllu valdi og allir gleyma þessum tveimur hryllingsmyndum sem lokamínútur leikjanna hafa verið.

Þjöppum okkur saman á bak við strákana fyrir Danaleikinn og höldum áfram að trúa á liðið. Miði er vissulega möguleiki og vinningsmiði á laugardaginn getur gefið stóran vinning.

Eiríkur Stefán Ásgeirsson skrifar frá Linz:

Þá er komið að því. Aftur. Hafi einhver spenna verið fyrir Serbaleikinn þá er hún tvöföld núna. Serbaleikurinn var gríðarlega mikilvægur en jafnteflið í þeim leik að mikilvægi þess leiks hefur nú færst yfir á leikinn gegn Austurríki á eftir.

Ef við vinnum erum við komnir áfram. Það er fyrsta skrefið í ferlinu.

Ef við töpum getum við að vísu komist áfram en þurfum að vinna núverandi Evrópumeistara (HM 2007, anyone?) til þess eins að komast áfram, mögulega með þrjú stig - mögulega með eitt.

En ef við vinnum ekki Austurríki eigum við ekki meira skilið. Það er bara þannig. Við erum með miklu betra lið en Austurríki, alveg sama þótt hinir séu á heimavelli.

Það er svo spurningin hvað dagsformið gerir mönnum. Það getur breytt öllu. Þá spyr enginn hvernig liðið er á pappírnum, bara hvernig mennirnir sem eru inn á vellinum standa sig. Þá skiptir engu máli hvað menn heita.

Þegar þetta er ritað sit ég upp á hótelherbergi og búinn að græja allt sem ég þarf fyrir kvöldið. Rútan fer upp í höll eftir rúmar 20 mínútur. Ég á von á rosalegum leik - höllin verður troðfull og stúkan klædd í hvítt og rautt. En mikið óskaplega vona ég að okkar menn taki þessa blessuðu Austurríkismenn og gangi algerlega frá þeim.

Áfram, Ísland!!!

Eiríkur Stefán Ásgeirsson skrifar frá Linz:

Eðlilega eru menn hundsvekktir eftir leikinn gegn Serbíu í gær. Hvernig er annað hægt? Strákarnir voru að spila svo vel í fyrri hálfleik að maður gat ekki ímyndað sér að liðið gæti mögulega tapað leiknum í síðari hálfleik. Kannski héldu þeir það líka og það var vandamálið.

Allavega. Nóg hefur verið skrafað um hvað klikkaði í gær og allt varðandi þennan blessaða leik. Ég nenni ekki að bæta enn í þann sarp.

Strákarnir gáfu sér góðan tíma til að ræða við okkur blaðamenn á hóteli sínu um miðjan dag í dag. Ég vil hrósa HSÍ fyrir að leyfa okkur að koma þessu í kring og þakka strákunum fyrir að vera sveigjanlegir og duglegir að spjalla við okkur. Það er alveg ótrúlega dýrmætt fyrir okkur.

Annars var gærdagurinn bara eins og hann var. Mikið um að vera í höllinni og hápunkturinn var auðvitað þegar enginn annar en DJ Ötzi (Hey, baby og Anton aus Tirol) kom sjálfur og söng EM-lagið Sweet Caroline í hálfleik á leik Austurríkis og Danmerkur. Hann var með heila hljómsveit sem tókst að spila lagið án þess að vera tengdir í neitt hljóðkerfi. Þetta hlýtur að vera einhver ný tækni.

Það ber svo hæst fyrir okkur sem eru skrifandi blaðamenn að við þurfum að labba fáránlega langa leið til að komast í viðtalssvæðið eftir leik, þó svo að það sé beint við hliðina á blaðamannastúkunni! Já, ég veit. Ég skal hætta að væla.

 

Þessa stundina er ég staddur í Tips-Arena-höllinni í Linz þar sem íslenska liðið er að æfa. Menn gefa hvergi eftir og eru gríðarlega einbeittir í öllu því sem þeir gera. Mér líst því bara vel á þetta fyrir morgundaginn.

Við félagarnir gáfum okkur hins vegar tíma til að kíkja niður í bæ fyrir leikinn í gær. Þá vorum við hressir (sjá mynd) og ég sé enga ástæðu til þess að vera ekki í góðu skapi líka í dag.

 Henry Birgir Gunnarsson segir sína skoðun:

Ekki byrjaði mótið með sama glans og maður hafði vonast til. Verður að segjast eins og er að það var hrikalega dapurt að missa þennan mun niður í lokin. Erum með allt of gott lið til þess að tapa 4-0 fyrir Serbum á síðustu 5 mínútunum.

Annars finnst mér vera áhyggjuefni hversu þungir menn voru í síðari hálfleik. Fyrri hálfleikurinn magnaður, gríðarleg orka, kraftur og leikgleði. Hefðum í raun átt að vera löngu búin að snýta þessum leik.

Maður velti fyrir sér hvort menn væru þreyttir í síðari hálfleik. Var undirbúningurinn of strembinn? Of erfitt að spila laugardag og sunnudag og koma um miðja nótt til Austurríkis?

Ég óttaðist það og sýndist svo vera. Menn voru þungstígir og seinir í vörninni í seinni hálfleik. Hálfleikarnir eins og svart og hvítt. Vonandi verður ekki meira af slíku.

Persónulega vildi ég sjá Guðmund dreifa álaginu meira í gær. Hann verður að gera það. Snorri var ekki líkur sjálfum sér og Aron hefði því að ósekju átt að spila meira. Snorri er aftur á móti slíkur keppnismaður að hann á líklega eftir að brillera eftir þennan slaka leik.

Bjöggi hefði líka mátt koma aftur inn í síðari hálfleiknum.

Eitt stig er samt betra en ekki neitt. Óþarfi að hengja of mikinn haus yfir þessu. Frakkar gerðu líka jafntefli og Svíar og Norðmenn töpuðu. Verst að Danirnir töpuðu ekki líka. Þeir eru ekki í uppáhaldi hjá mér.

Svo má ekki gleyma því að Austurríki gæti vel unnið Serbíu. Klári strákarnir Austurríki og Danmörk fer liðið áfram með fullt hús sem væri snilld.

Sagan segir okkur líka að þegar íslenska liðið hefur klúðrað fyrsta leik niður í jafntefli gengur því vel í kjölfarið.

Vonandi breytist sú tölfræði ekkert.

Svo á liðið bæði Snorra og Óla inni. Það er ekki ónýtt. Mótið er rétt að byrja og ég er enn bullandi bjartsýnn á að liðið brilleri á þessu móti.

Eiríkur Stefán Ásgeirsson skrifar frá Linz:

Dagur tvö í Linz. Hann leggst afar vel í mig og ég hef rosa góða tilfinningu fyrir leiknum í kvöld. Ég veit ekki hvort ég eigi að þora að vera bjartsýnn en verður maður ekki að vona það besta?

Eins og allir vita er þessi leikur í kvöld gríðarlega mikilvægur. Hann gefur tóninn fyrir restina af mótinu og ef við ætlum okkur að ná langt þurfum við einfaldlega á þessum stigum að halda. Það er allavega alveg ljóst að ef við töpum þessu í kvöld þá munum við nauðsynlega þurfa að vinna bæði Austurríki og Danmörku og það gæti reynst erfitt.

Hvernig hefðu til dæmis Ólympíuleikarnir farið hefðum við ekki unnið Rússa í fyrsta leik? Það þarf ekki einu sinni að hugsa þá hugsun til enda.

En lífið er ekki bara handbolti hér í Linz. Það gefst á tíðum stund milli stríða og í gær fór ég og spókaði mig um í borginni. Ég sneri heim með nesti og nýja skó - bókstaflega - og er því fær í flestan sjó hér.

Eftir langan vinnudag fór ég svo ásamt strákunum sem eru hér fyrir hönd Í blíðu og stríðu á litlan heimilislegan veitingastað, Schindler’s Heuriger, þar sem við fengum okkur ekta austurrískan rétt - Schweinsbraten mit Semmelknödel und Krautsalat. Gerist ekki betra, eins og sjá má á myndinni hér að neðan

Kærar kveðjur frá Linz.

• Íþróttadeild Fréttablaðsins og Vísis

  Athugasemdir og ábendingar um fréttir vel þegnar á sport@frettabladid.is

  
  
• Leita að:

• Heimsóknir

  Í dag: 10 Alls: 103632

• Flettingar

  Í dag: 39 Alls: 251791